ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಮುನಾತೀರದಲ್ಲಿ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೆನೆದು, ಹೃದಯ ತುಂಬಾ ನೋವಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದ ತೇನಿಗೆಯೊಡನೆ ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: "ಓ ತೇನಿಗೆ, ಮೋಸಗಾರನ ಸಂಗಾತಿಯೆ, ನನ್ನ ಸ್ಪರ್ಧಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಡ. ಅವಳ ಕಂಠಮಾಲೆಯು, ಅವಳ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಿಂದ ಹಬ್ಬಿದ ಪುಷ್ಪರೇಣುಗಳಿಂದ ಮಸಕಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಮೂಗುಚೀಲಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ನೀನು ಯಾದವರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರವಾಗುವ ಅವನ ದೂತ, ಅವ Proud ಮಹಿಳೆಯರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗು." "ಒಮ್ಮೆ ಕೇವಲ ಅವನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಿದನು, ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು, ನಂತರ ಹೂವಿನಂತೆ ಬಿಸುಟುಹೋಗಿದನು. ಪದ್ಮಾ ಅವನ ಪಾದಸೇವೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ? ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮಹಾತ್ಮನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕದಡುತ್ತದೆ." "ಏನು, ಆರು ಕಾಲುಗಳ ತೇನಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾದವರಾಧಿಪತಿಯ ಹಾಡನ್ನು ಏಕೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಅವನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪ್ರಾಚೀನ ಸ್ವಾಮಿ. ಅವನು ಗೆಲುವಿನ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಯಾವ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದನೋ, ಅದನ್ನು ಅವರ ಬಳಿಯೇ ಹೋಗಿ ಹಾಡು. ಅವರ ಮನದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಅವರ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದನು." "ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೋ, ಭೂಲೋಕದಲ್ಲೋ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲೋ, ಅವನ ಮೋಹಕ ನಗೆಯು ಮತ್ತು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಾಟದ ಚಲನೆಯಿಂದ ಮೋಸಹೋಗದ ಮಹಿಳೆಯಾರು? ನಾವು ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದವರು, ದೀನರಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಮಹಿಮೆಯ ಹೆಸರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳುತ್ತದೆ." "ನಿನ್ನ ತಲೆಯಿಂದ ಅವನ ಪಾದವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕು. ಅವನ ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನೀನು ಸಮಾಧಾನ ಕಲಿಸುವಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾದ ಅವನ ದೂತ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಹೋದನು. ಅವನಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಂಬಿಕೆಯಿರಬಹುದು?" "ವನರಾಜನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬೇಟಿಗಾರರು ಹೇಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾರೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಅವನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ವಿಕಾರಗೊಂಡ, ನಿರಾಶ್ರಯ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಬಲಿಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯನ್ನೂ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಬಂಧಿಸಿದನು. ಈ ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹ ಸಾಕು; ಅವನ ಚರಿತ್ರೆಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಕಷ್ಟ." "ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಲೀಲಾಮೃತವನ್ನು ಕೇಳಿದವರು, ಎಲ್ಲ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮನೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಭಿಕ್ಷುಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ." "ನಾವು ಅವನ ವಕ್ರವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಅಮೃತವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದೆವು, ತಾಯಿಯ ಕೂಗಿಗೆ ಓಡುವ ಚಿಗುರು ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ. ನಾವು ಕೃಷ್ಣನ ಹೆಂಡತಿಯರು, ಮೃಗಗಳಂತೆ ಅವನನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಅವನ ನಖಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾದ ನೋವನ್ನು ಮರಳಿ ಮರಳಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೇಳು, ದೂತ." "ಸ್ನೇಹಿತನೆ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ? ನೀನು ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಬಂತು? ನೀನು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು. ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸದಾ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂತು?" "ಅವನ ಪಿತೃಗೃಹ, ಬಂಧುಗಳು, ಗೋಪಾಲಕರು—all ಅವನು ನೆನೆಸುತ್ತಾನೆಯೆ? ನಾವು ಅವನ ದಾಸಿಯರೆಯೆಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆಯೆ? ಅವನ ಬಲವಾದ ಸುಗಂಧಭರಿತ ಭುಜವನ್ನು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗ ಇಡುತ್ತಾನೆ?" ಈಗ ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೋಪಿಯರ ಈ ತೀವ್ರ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಉದ್ಧವನು, ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಉದ್ಧವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನೀವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೀರ. ವ್ರತ, ತಪಸ್ಸು, ಯಜ್ಞ, ಪಠಣ, ಅಧ್ಯಯನ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ—ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಕೇವಲ ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ದೈವದಯೆಯಿಂದಲೇ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗದ ಪರಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಗಂಡಸರನ್ನು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ಮನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ." "ಪ್ರಿಯೆಯರೇ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಪರಮಾವಸ್ಥೆ—ವಿರಹದ ಮೂಲಕ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಂಯೋಗ—ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಮಹಾ ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿದೆ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಿಯಪತಿಯ ಗುಪ್ತ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಂದಿದ್ದೇನೆ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ." "ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೂರವಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ. ಆಕಾಶ, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಜಲ, ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಇರುವಂತೆ, ನಾನು ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆತ್ಮ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ಶುದ್ಧ, ಗುಣಾತೀತ; ಆದರೆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅದು ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ." "ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಷಯಗಳು ಸುಪ್ನದಂತೆ ಅನಿತ್ಯ. ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಸದಾ ಜಾಗೃತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಇದು ಯೋಗ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದ ಉಪದೇಶ. ವೈರಾಗ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ, ಸತ್ಯ—ನದಿಗಳು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗಬೇಕು." "ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದಾದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನ ಕಡೆ ಸೆಳೆಯಲು ಈ ವಿರಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಿಯನು ದೂರವಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ನೆನಪು ಹೆಚ್ಚು; ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅಷ್ಟೊಂದು ತೊಡಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಶೀಘ್ರವೇ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ." "ಯಾರು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ನನ್ನ ವೀರ್ಯಕಥೆಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ." ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ಪ್ರಿಯಪತಿಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಿಯರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಉದ್ಧವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಧನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ದುಷ್ಟ ಕಂಸನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅಚ್ಯುತನು ಈಗ ಸುರಕ್ಷಿತನು, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಗದೆಯ ಅಣ್ಣ, ನಗರಸ್ತ್ರೀಯರ ಮುಗ್ಧ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವವನು, ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತಾನೆಯೆ?" "ಪ್ರೇಮದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಅರಿತ ಅವನು, ನಗರಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಾತು, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಾಟದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇನು? ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು, ಹಳ್ಳಿಯ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ನೆನೆಸುತ್ತಾನೆಯೆ? ಅವರ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ಮರಣೆಯು ಅವನಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ?" "ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆಯೆ, ವೃಂದಾವನದ ಆ ರಾತ್ರಿ, ಕಮಲ, ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ, ನವಿಲುಗಳ ಕೂಗು, ನೂಪುರಗಳ ರವಿಯಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮೊಡನೆ ರಾಸಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣಗಳು? ಸುಂದರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆನಂದಗೊಳಿಸಿದನು." "ದಶಾರ್ಹಕುಲದ ಸಂತಾನ, ತನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯ ಮೂಲಕ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದಂತೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವನೆ?" "ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೃಷ್ಣನು ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನು?" "ಅವನಂತ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯಿಗೆ, ನಾವು ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ಅಥವಾ ಇತರರು ಏನು ಉಪಕಾರ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು? ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆ." "ಪಿಂಗಲಾ ವೇಶ್ಯೆಯಂತೆ ನಿರಾಶೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಪರಮ ಸುಖ. ಆದರೂ, ನಾವು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ." "ಯಾರು ಅವನ ಸಾಂಗತ್ಯವನ್ನು, ಅವನು ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೂ, ಬಿಡಬಲ್ಲರು? ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಯಾವತ್ತೂ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ." "ಈ ನದಿಗಳು, ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಮತ್ತು ಅವನ ಬಾಸುರಿಯ ಧ್ವನಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸಂಕರ್ಷಣ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ." "ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ನೆನಪನ್ನು ಮರೆಯಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ." "ಅವನ ಸೊಗಸಾದ ನಡೆಯು, ನಗುವು, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಾಟ, ಸಿಹಿ ಮಾತು—ಇವುಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ. ನಾವು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಮರೆಯಬಲ್ಲೆವು?" ಹೀಗಾಗಿ, ಗೋಪಿಯರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇಮ, ವಿರಹ, ಮತ್ತು ಅವನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹರಿವಿನಂತೆ ಕಥೆ ಹರಿದುಹೋಯಿತು.