ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಂದ ಮತ್ತು ಯಶೋದೆಯರಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪರಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನೋಡಿದ ಉದ್ಧವ, ಹರ್ಷದಿಂದ ನಂದನಿಗೆ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಉದ್ಧವ ಹೇಳಿದರು: “ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಂಸನೀಯರು, ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡುವವರಾದ ನೀವು, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಈ ರೀತಿ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಗುರುನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಕುಂದ — ಇವರೇ ಈ ವಿಶ್ವದ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಗರ್ಭ; ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಆದಿ ಪ್ರಕೃತಿ. ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಇವರು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದ ಪ್ರಾಚೀನ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ವಿಭಿನ್ನರು. ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯಕ್ಕಾದರೂ ಅಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಈತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಅವರ ಕರ್ಮದ ಭಂಡಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ತುಂಬಿರುವವನು, ಪರಮ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವ ಈ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಇಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಮಹಾನ್ ಜನರೇ, ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೇನು ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯ ಬೇಕು? ಅಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅಚ್ಯುತ, ಸಾತ್ವತಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ. ಕಂಸನನ್ನು, ಸಾತ್ವತಗಳ ಶತ್ರುವನ್ನು, ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಕೊಟ್ಟ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಖಂಡಿತ ಪೂರೈಸುತ್ತಾನೆ. ತುಂಬಾ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ; ನೀವು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇದ್ದಂತೆ, ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾದವನಲ್ಲಿ, ಯಾರೂ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅಪ್ರೀಯವಲ್ಲ; ಮೇಲ್ವಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಕೆಳವಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸಮಾನ-ಅಸಮಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರು ಇಲ್ಲ; ಸ್ವಂತವೂ ಇಲ್ಲ, ಪರವೂ ಇಲ್ಲ, ದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ, ಜನ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಶುಭ-ಅಶುಭ ಮಿಶ್ರ ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ; ಆದರೂ, ಲೀಲೆಗೆಂದು, ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ತುಂಬಾ ದೂರವಾದರೂ, ಅವನು ಸತ್ತ್ವ, ರಜ, ತಮೋ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನಿರ್ಮಾಣ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ. ಜೇನುಪಟೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ವಸ್ತು ತಿರುಗಿ, ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ವಯಂ ಕರ್ತೃ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಆತ್ಮನು ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಧನ್ಯರೇ; ಹರಿಯೇ ಎಲ್ಲರ ಮಗ, ಆತ್ಮ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಅವನೇ ಸ್ವಾಮಿ. ನೋಡಿದ, ಕೇಳಿದ, ಹಳೆಯದು, ಹೊಸದು, ಭವಿಷ್ಯ, ಸ್ಥಿರ, ಚಲಿಸುವ, ದೊಡ್ಡದು, ಚಿಕ್ಕದು — ಅಚ್ಯುತನ ಸತ್ಯವಾದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಮಾತಾಡುವಂತಹುದಲ್ಲ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಪರಮಾತ್ಮ. ಈ ರೀತಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ನಂದ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದರು. ಗೋಕುಲದ ಮಹಿಳೆಯರು ಎದ್ದರು, ದೀಪಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು, ಮನೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು, ಮೊಸರು ಕುಟಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೈಗಡಿಗಳು, ಹಾರಗಳಿಂದ ಹೊಳಪುಗೊಂಡು, ಕುಟಿಯುವ ತಂತಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ಸೊಂಟ, ಉಗುರು, ಹಾರ, ಕಿವಿಯಾಲಿಗಳು, ಗಾಲುಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಮುಖವು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕಮಲನಯನ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ತೊಡಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಮೊಸರು ಕುಟಿಯುವ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅಶುಭವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಗವಂತನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದಾಗ, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು ನಂದನ ಮನೆಯ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿದರು ಮತ್ತು ‘ಇದು ಯಾರದು?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅಕ್ರೂರ ಬಂದಿದ್ದಾನಾ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ, ಕಂಸನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಬಂದಿದ್ದಾನಾ? ಅವರಿಂದ ಕೃಷ್ಣ, ಕಮಲನಯನ, ಮಥುರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಯ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ, ಅವರು ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಮಹಿಳೆಯರು ಈ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉದ್ಧವನು, ಬೆಳಗಿನ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ, ಬಂದುದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನೋಡಿ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು — ದೀರ್ಘ ಬಾಹುಗಳು, ಹಸಿರು ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಕಮಲ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಅವನ ಮುಖವು ಹಸಿರಾದ ಕಮಲದಂತೆ, ಕಿವಿಯಾಲಿಗಳು ಹೊಳಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು. “ನೀವು ಯದು ಸ್ವಾಮಿಯ ಸೇವಕ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ; ಅವನು ತನ್ನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲದೆ, ಕೃಷ್ಣನು ವ್ರಜವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ನಮಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ಬಂಧುಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ ತ್ಯಜಿಸಲು, ಮುನಿಗಳಿಗೂ ಕಷ್ಟ. ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ, ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ; ಉದ್ದೇಶವಿದ್ದಷ್ಟೆ, ಅದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಪುರುಷರು ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾಡುವುದು, ಜೇನುಪಟೆಗಳು ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ. ಬಡವರು ವೇಶ್ಯೆಯರಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರಜೆಗಳು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ರಾಜನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಜ್ಞಾನ ಪಡೆದ ನಂತರ ಗುರುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಪುರೋಹಿತರು ದಕ್ಷಿಣೆ ಪಡೆದ ನಂತರ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹಣ್ಣಿಲ್ಲದ ಮರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತವೆ; ಅತಿಥಿಗಳು ಊಟ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮನೆ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಜಿಂಕೆಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದ ಕಾಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯರು ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದ ನಂತರ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇಂತೆಯೇ, ಗೋಪಿಯರು, ಅವರ ಮಾತು, ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರಿಂದ, ಉದ್ಧವ, ಕೃಷ್ಣನ ದೂತನಾಗಿ ಬಂದಾಗ, ಲೋಕದ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಅವರು ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು, ಅಶ್ರುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಯೌವನದ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಸ್ಮರಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಯು, ಜೇನುಪಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗಿನ ಸಂಗವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಪ್ರಿಯನ ದೂತ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಓ ಜೇನುಪಟೆ, ಮೋಸಗಾರನ ಸಂಗಾತಿ, ನನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಡ. ಅವಳ ಹಾರ, ಅವಳ ಉಗುರುಗಳಿಂದ ಹಳದ ಪುಡಿ ತೊಡಗಿದಿದೆ, ಅದು ನಿನ್ನ ಮೂಗುಮೂಟೆಗೆ ಹೊಳಪನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಜೇನುಪಟೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಗರ್ವಿತ ಮಹಿಳೆಯರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ; ನೀನು ಅವನ ದೂತ, ಯದುಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹ. ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ತನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಡಿಸಿ, ಹೂವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಪದ್ಮಾ ಅವನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೇವಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕದಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ? ಆರು ಕಾಲುಗಳಿರುವ ನೀನು, ಯದುಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯ ಹಾಡನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಡುವುದೇಕೆ? ಅವನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಪ್ರಾಚೀನ ಸ್ವಾಮಿ. ಅವನ ಗೆಳೆಯರ ನಡುವೆ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವರ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಮಹಿಳೆಯೂ ಅವನಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಲ್ಲ; ಅವನ ಸ್ಮಿತ ಹಾಗೂ ಆಟದ ಭ್ರೂಗಳು ಮೋಸಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಭಾಗ್ಯವಿರುವವರು, ದೀನರು; ದೀನರಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ನಾಮವನ್ನು ಕೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನ ಪಾದವನ್ನು ನಿನ್ನ ತಲೆಯಿಂದ ತೆಗೆ; ನಾನು ಅವನ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು, ಪ್ರಭಾವಿ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ proficient, ದೂತನಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಅವನಂತೆ, ವಾನರ ರಾಜನನ್ನು ಬೇಟೆಯವರು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಂತೆ, ಅವನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ deform ಆಗಿರುವ, ನಿರಾಶ್ರಯ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಬಲಿಯು ಬಹುಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದರೂ, ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಕಾಳಗದವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಸಾಕು; ಅವನ ಕೃತ್ಯಗಳ ವಿಷಯ ತ್ಯಜಿಸಲು ಕಷ್ಟ. ಅವನ ಆಟದ ಅಮೃತವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ರಸಿಸಿದವರು, ಕೇಳಿದವರು, ಎಲ್ಲ ದ್ವೈತಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮನೆ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬಡವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ನಾವು, ಅವನ ವಕ್ರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಮೃತವೆಂದು ನಂಬಿ, ತಾಯಿಯ ಕರೆಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಚಿಕ್ಕ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ. ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವನ ನಖದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾದ ತೀವ್ರ ನೋವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಬೇರೆಯ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳು, ದೂತ. ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ, ನೀನು ಪ್ರಿಯನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ? ಹೇಳು, ನೀನು ಏನು ಬೇಕು? ನೀನು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹ, ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದವನು. ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಅವನ ಪತ್ನಿಯು ಸದಾ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅವನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತರುತ್ತೀಯ? ಆ ಮಹಾನ್ ಮಗನು ಈಗ ಮಥುರಾದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನಾ? ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆ, ಬಂಧುಗಳು, ಗೋಕುಲದವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನಾ? ಅವನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ, ತನ್ನ ದಾಸಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನಾ? ಯಾವಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಬಲವಾದ, ಸುಗಂಧಿತ ಭುಜವನ್ನು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವನು?” ಇಂತಹ ಪ್ರೀತಿ, ನೋವು, ಹಿತ-ಅನಿತ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರು ಉದ್ಧವನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೇಳಿದರು.