ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಶೋದಾ, ತಮ್ಮ ಮಗನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲಾವೈಭವವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡರು; ಅವರ ಮುದ್ದಿನ ಹೃದಯದಿಂದ ಹರಿದುಬಂದ ಹಾಲಿನಿಂದ ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಸೊಂಪಾಗಿತ್ತು. ನಂದ ಮತ್ತು ಯಶೋದರ ಈ ಅಪಾರ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನೋಡಿ ಉದ್ಧವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಂದನನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಹೇಳಿದನು: “ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯರು. ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗುರುವಾಗಿರುವ ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಕುಂದ—ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದ ಪ್ರಾಚೀನ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಇತರ ಎಲ್ಲರಿಂದ ವಿಭಿನ್ನರು. ಯಾರಾದರೂ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ—even ಅಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ—even ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ, ಅವರು ಸಂಚಿತ ಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದೂರಮಾಡುವನು; ಆ ಬ್ರಹ್ಮಮಯ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅವನು ಪರಮಪಥವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲದರ ಕಾರಣನಾದ ನಾರಾಯಣನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವರಿಗಾಗಿ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದು, ನೀವು ಆತನಲ್ಲಿಯೇ ಹೃದಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪುಣ್ಯವೇನು ಬೇಕು? ಬಹುಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ, ಸಾತ್ವತ ವಂಶದ ಅಧಿಪತಿ ಅಚ್ಯುತನು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವನು. ಕಂಸನನ್ನು, ಸಾತ್ವತರಿಗೆ ಶತ್ರುವಾದವನನ್ನು, ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ನಿಮಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತ ಪೂರೈಸುವನು. ಆದುದರಿಂದ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ; ನೀವು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಕಾಣುವಿರಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಹಬ್ಬಿದಂತೆ, ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರೂ ಪ್ರಿಯವಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅಪ್ರಿಯವಿಲ್ಲ; ಮೇಲ್ವರ್ಗ, ಕೆಳವರ್ಗ, ಸಮಾನ, ಅಸಮಾನ ಎಂಬ ಭಾವವೂ ಇಲ್ಲ—ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ. ಅವನಿಗೆ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಬಂಧಿಗಳು, ದೇಹ, ಜನ್ಮ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸತ್ಪಾಪಮಿಶ್ರವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರ್ತವ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೂ, ಲೀಲೆಗೆಂದು ಅವನು ಧರ್ಮರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವತಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದರೂ, ಅವನು ಸತ್ತ್ವ, ರಜ, ತಮಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ—ಆದರೂ ಅವನು ಅಜ. ಹುಳವು ಹೂವಿನ ಸುತ್ತ ತಿರುಗಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿನ ಕರ್ತೃತ್ವ ಭಾವದಿಂದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಹರಿಯು ನಿಮ್ಮ ಮಗನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅವನು ಎಲ್ಲರ ಮಗ, ಆತ್ಮ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಮತ್ತು ಅಧಿಪತಿ. ಏನು ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಕೇಳಿಸಿದರೂ, ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ವರ್ತಮಾನ, ಸ್ಥಾವರ, ಜಂಗಮ, ದೊಡ್ಡದು, ಚಿಕ್ಕದು—ಅವ್ಯಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಬೇರೇನು ಮಾತಿಗೇನು? ಅವನೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಪರಮಾತ್ಮ. ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ನಂದ ಮತ್ತು ಉದ್ಧವನಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಿತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ, ಗೋಕುಲದ ಗೋಪಿಯರು ಎದ್ದರು; ದೀಪಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಮನೆಯ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೊಸರನ್ನು ಕುಟ್ಟಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ವಜ್ರಗಳು, ಹಾರಗಳಿಂದ ಮಿಂಚುತ್ತಾ, ಹಗ್ಗವನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ, ಅವರ ಸೊಂಟ, ವಕ್ಷಸ್ಥಲ, ಕಂಠಮಾಲೆ, ಕುಂಡಲಗಳು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಹಿಲಾಡುತ್ತಾ, ಕೆಂಪು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವೃಂದಾವನದ ಆ ಗೋಪಿಯರು, ಕಮಲನಯನನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತಾಯಿತು; ಮೊಸರಿನ ಕುಟ್ಟುವ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ಮಿಶ್ರವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಶುಭವನ್ನು ಹರಡಿತು. ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದಾಗ, ನಂದನ ಮನೆಯ ಎದುರು ವಸುವಾಸಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಹೊಳೆಬಣ್ಣದ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಯಾರದ್ದು?' ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು. 'ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ, ಕಂಸನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಬಂದಿರುವವನೋ? ಅವನೇ ನಮ್ಮ ಕಮಲನಯನ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದವನು. ಅವನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಲಿದ್ದಾನೆ?' ಹೀಗೆ ಗೋಪಿಯರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉದ್ಧವನು ತನ್ನ ಪ್ರಾತಃಸಂಧ್ಯಾ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹಾಜರಾದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಗೆಳೆಯನಾದ ಉದ್ಧವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಯರು ಅವನ ದೀರ್ಘಬಾಹು, ಹಸಿರು ಕಮಲನಯನಗಳು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಕಮಲ ಹಾರ, ಕಮಲದಂತೆ ಹಸನಾದ ಮುಖ, ಮಿಂಚುವ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಆಕರ್ಷಕನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. 'ನೀನು ಯದುವಂಶಾಧಿಪತಿಯ ಸೇವಕನಾಗಿರುವೆ ಎಂದು ನಾವು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ; ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣವೇನು? ಬಂಧುವಿನ ಪ್ರೀತಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಡಲಾಗದು—even ಋಷಿಗಳಿಗೂ. ಇತರರೊಡನೆ ಸ್ನೇಹವು ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ; ಅದು ಇರುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ. ಪುರುಷರು ಮಹಿಳೆಯರೊಡನೆ, ಹುಳಗಳು ಹೂವಿನೊಡನೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಹೌದು. ಹಣವಿಲ್ಲದವರನ್ನು ವೇಶ್ಯೆಯರು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ರಾಜನನ್ನು ಪ್ರಜೆಗಳು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವಾದ ಮೇಲೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಗುರುವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ದಕ್ಷಿಣೆ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಪುರೋಹಿತರು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮರದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಮುಗಿದರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಮನೆಗೆ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ಅತಿಥಿಗಳು, ಕಾಡು ಸುಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಜಿಂಕೆಗಳು, ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಿಯರು—all ಹೀಗೆ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಗೋಪಿಯರು—ಅವರ ಮಾತು, ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಆವೇಶಗೊಂಡಿದ್ದವು—ಉದ್ಧವನನ್ನು ಕಂಡು ಲೋಕದ ಕಾರ್ಯಭಾರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಲೀಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಯೌವನದ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಅಶ್ರುಪಾತದಿಂದ ಲಜ್ಜಿಸದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಯು, ಹನಿಹುಳವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನೊಡನೆ ಸಂಗಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನ ದೂತ ಎಂದು ಊಹಿಸಿ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: 'ಓ ಹುಳೇ, ಮೋಸದವರ ಸಂಗಾತಿಯೇ, ನನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿನಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಡ. ಅವಳ ಹಾರದಿಂದ ಬಂದ ಪರಿಮಳವು ನಿನ್ನ ಮೂಗುಚೀಲವನ್ನು ಹಳದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅವನು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮಹಿಳೆಯರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ; ನೀನು ಅವನ ದೂತನಾಗಿರುವೆ, ಯದುವಂಶದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂದೆಗೆ ಪಾತ್ರ. ಅವನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ನೀಡಿದನು; ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಹೂವಿನಂತೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದನು. ಪದ್ಮಾ ಅವನ ಪಾದವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೇವಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಕದಡಿದಿರುವಾಗ? ಏಕೆ ನೀನು, ಆರೂ ಕಾಲುಗಳಿರುವವನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಯದುವಂಶಾಧಿಪತಿಯ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತೀಯೆ? ಅವನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಪ್ರಾಚೀನ ಸ್ವಾಮಿ. ಅವನ ಗೆಳೆಯರ ನಡುವೆ ಅವನು ಜಯ ಸಾಧಿಸಿದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೋಗಿ ಹಾಡು; ಅವರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ ಅವರ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು. ಯಾರು ಅವನ ಸುಂದರ ನಗು ಮತ್ತು ಚಪಲ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ಮೋಸಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ? ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಹಿಳೆಯೂ ಅವನಿಗೆ ಅಪರಿಚಿತಳಲ್ಲ. ನಾವು ಅವನ ಪಾದದ ಧೂಳಿಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ದುಃಖಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಮಹಿಮೆಯ ಹೆಸರು ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಅವನ ಪಾದವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡಬೇಡ; ಅವನ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನೀನು ಸಮಾಧಾನಪಡುವಲ್ಲಿ ಪಟುವಾಗಿರುವ ದೂತನಾಗಿರುವೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅವನಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ? ವಾನರರಾಜನನ್ನು ಬೇಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಬೇಟೆಗಾರರಂತೆ, ಅವನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಬದಲಾಗಿರುವ, ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೂ ಹಿಂಸಿಸಿದನು; ಬಲಿಯಾದರೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಬಂಧಿಸಿದನು. ಈ ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹ ಸಾಕಷ್ಟು; ಅವನ ಲೀಲಾಕಥೆಗಳು ಬಿಡಲಾಗದು. ಅವನ ಲೀಲಾಮೃತವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದವರೇನು? ಅವರು ಎಲ್ಲ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಮನೆ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ವಿಕ್ಷುಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಅವನ ವಕ್ರಮಾರ್ಗದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಮೃತವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದೆವು; ತಾಯಿಯ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳುವ ಮರಿಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದೆವು; ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರಂತೆ ಜಿಂಕೆಗಳಾಗಿದ್ದೆವು. ಅವನ ನಖದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾದ ನೋವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಬೇರೆ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳು, ದೂತನೇ. ಓ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ನೀನು ಪ್ರಿಯತಮನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮರಳಿ ಬಂದೆಯೋ? ಏನು ಬೇಕಾದ್ದು ಹೇಳು. ನೀನು ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹಳು, ಸೌಮ್ಯಳೇ. ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸದಾ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೇರಿಸುವೆ?" ಹೀಗೆ, ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ನೋವನ್ನು, ಅನುಭವವನ್ನು ಉದ್ಧವನ ಮುಂದೆ ಹೃದಯಂಗಮವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.