ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಂದಬಾಬಾ ಮತ್ತು ವ್ರಜದ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೆನೆದು, ಆತನ ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ, ಸುಂದರ ನಗುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಚೊಕ್ಕಟಾದ ಮೂಗು—all those beloved features—ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಲು ಆತನು ತನ್ನ ಜನರ ಬಳಿಗೆ ಬರುವನೆ ಎಂಬ ಆಶಯದಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೀಗೆಂದರು: "ಅರಣ್ಯದ ಬೆಂಕಿ, ಬಿರುಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಕಾಡುಕೋಣಗಳು, ಹಾವುಗಳು, ಮತ್ತು ಮರಣದಂತಹ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವರು ಕೃಷ್ಣನೇ. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೀವದಾತ." "ನಾವು ಕೃಷ್ಣನ ಸಾಹಸಮಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು, ಅವನು ಚೆಲ್ಲು ಚೆಲ್ಲಾಗಿ ನೋಡಿದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು, ಅವನ ನಗು, ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನದಿಗಳು, ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಟವಾಡಿದ ನೆನೆಪಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಆ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ." ನಂದಬಾಬಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಗರ್ಗಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ದೇವತೆಗಳ ಮಹತ್ತರ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮ ದೇವರುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಕಂಸನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಎತ್ತಿನ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು; ಅವನನ್ನು, ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳನ್ನು, ಗಜಾಧಿಪತಿಯನ್ನು—all were destroyed by Krishna effortlessly, like a lion among beasts." "ಮಹಾ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮೂರು ತಾಳಗಿಡಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ ಮುರಿದು, ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಾಳಿದನು. ಪ್ರಲಂಬ, ಧೇನುಕ, ಅರಿಷ್ಟ, ತ್ರಿಣಾವರ್ತ, ಬಕಾಸುರ—ಇಂತಹ ದೇವಾಸುರರ ಜಯದೈತ್ಯರನ್ನು ಕೂಡ ಆಟದಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು." ಈ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ನಂದನ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿ, ಪ್ರೇಮದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ. ಯಶೋದಾ ತನ್ನ ಮಗನ ಲೀಲಾಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಂಡಳು; ಆಕೆಯ ಹೃದಯಭಾವದಿಂದ ಸ್ತನಗಳು ಹಾಲಿನಿಂದ ನೆನೆದುಹೋಯಿತು. ನಂದ ಮತ್ತು ಯಶೋದೆಯಲ್ಲಿನ ಆ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ ನೋಡಿ, ಉದ್ಧವನು ಆನಂದದಿಂದ ಹೀಗೆಂದನು: "ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ; ರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಕುಂದರು ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಯೋನಿಯಂತೆ—ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಪ್ರಭುಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ." "ಮನುಷ್ಯನು ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಾದರೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಅವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದರೆ, ಆ ಭಗವಂತನು ಅವನ ಪಾಪಫಲವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆತನ ಪ್ರಕಾಶ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದನು, ಅವನನ್ನು ಪರಮ ಗತಿಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ." "ನಾರಾಯಣನು, ಎಲ್ಲರ ಕಾರಣ, ಜೀವಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವ ರೂಪ ತಾಳಿದ್ದಾನೆ. ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯ ಅವನಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪುಣ್ಯವೇನು ಬೇಕು? ಕ್ಷಿಪ್ರದಲ್ಲೇ ಅಚ್ಯುತನು, ಸಾತ್ವತಕುಲದ ಪ್ರಭು, ವ್ರಜದತ್ತ ಬಂದು ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ." "ಕಂಸನನ್ನು ಕುಸ್ತಿ ಕಣ್ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ನಿಮಗೆ ಕೊಟ್ಟ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ; ನೀವು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ದೀಪದಂತೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ." "ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಪ್ರಿಯವಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅಪ್ರಿಯವಿಲ್ಲ; ಉನ್ನತ, ಹೀನ, ಸಮಾನ, ಅಸಮಾನ ಎಂಬ ಭಾವವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ. ಅವನಿಗೆ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಂತ, ಪರ, ದೇಹ, ಜನ್ಮ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ." "ಅವನಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮ ಇಲ್ಲ; ಆದರೆ ಲೀಲೆಗೆಂದು ಧರ್ಮರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನು ಅವತಾರವನ್ನು ತಾಳುತ್ತಾನೆ. ಗುಣಾತೀತನಾದರೂ, ಅವನು ಸತ್ವ, ರಜ, ತಮೋ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರಿಯೆಮಾಡುತ್ತಾನೆ—ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ—all while remaining unborn." "ಹುಳಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ವಸ್ತುಗಳು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕರ್ತೃತ್ವ ಭಾವದಿಂದ ಆತ್ಮನು ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನು ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸ್ವಾಮಿ—ಹರಿಯೇ." "ಯಾವುದೇ ದೃಶ್ಯ, ಶ್ರವ್ಯ, ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ಸ್ಥಾವರ, ಜಂಗಮ, ಸಣ್ಣ, ದೊಡ್ಡ—all that is seen or heard apart from the imperishable reality is insignificant; only he, the ಪರಮಾತ್ಮ, is everything." ಹೀಗೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಿತು. ನಂದನು, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಗೋಪಿಯರು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡರು; ದೀಪಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಮನೆದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಮೊಸರನ್ನು ಮথಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೈಗೆ ಬಳೆಗಳು, ಹಾರಗಳು, ಸೊಂಟ, ಸ್ತನ, ಹಾರ, ಕಿವೊಲಗೆಗಳು—all moving gracefully—with cheeks glowing and faces adorned with ಕుంకುಮ, ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಪದ್ಮನಯನನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ತಲುಪಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು; ಮೊಸರ ಮಥನೆಯ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಪಶಕುನವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿತು. ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗಿ, ಭಗವಂತನು ಪ್ರತ്യക്ഷವಾದಾಗ, ವ್ರಜದವರು ನಂದನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಬಂಗಾರದ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿ, "ಇದು ಯಾರದು?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. "ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ? ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು, ಕಂಸನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದವನು, ಅವನೇ ನಮ್ಮ ಪಿಯ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದವನು?" "ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ?" ಎಂದು ಗೋಪಿಯರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಉದ್ಧವನು ಸ್ನಾನಾದಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ. ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಉದ್ಧವನನ್ನು ಗೋಪಿಯರು ನೋಡಿಯೇ ಹಿಗ್ಗಿದರು. ಅವನ ದೈರ್ಘ್ಯವಂತವಾದ ಭುಜಗಳು, ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಕಮಲ ಹಾರ, ಪುಷ್ಪಿತ ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವೊಲಗೆಗಳು—ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. "ನೀನು ಯದುಕುಲಾಧಿಪತಿಯ ಸೇವಕನು, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಯಾರು ನೆನೆಸುತ್ತಾರೆ? ಬಂಧುಗಳ ಪ್ರೀತಿಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಮಹಾತ್ಮನಿಗೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ." "ಮಿತ್ರತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವದೋ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಉದ್ದೇಶ ಮುಗಿದರೆ ಅದು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಪುರುಷರು ಹೆಂಗಸರೊಂದಿಗೆ, ಜೇನುಹುಳು ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಇರುವಂತೆ. ದರಿದ್ರನನ್ನು ವೇಶ್ಯೆ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ರಾಜನನ್ನು ಪ್ರಜೆಗಳು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತ ಮೇಲೆ ಗುರುವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಯಾಜಕರು ದಕ್ಷಿಣೆ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ." "ಹಣ್ಣು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮರವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತವೆ; ಅತಿಥಿಗಳು ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಕಾಡು ಸುಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಜಿಂಕೆಗಳು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತವೆ; ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಿಯತಮನು ಹೆಂಗಸನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ." ಇಂತಿ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಮಾತು, ದೇಹ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ಉದ್ಧವನು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಲೋಕಕ್ಯಾಪರ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಯೌವನಕಾಲದ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನೆನೆದು, ನಿರ್ಲಜ್ಜವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಯು ಹೂವಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ಜೇನುಹುಳಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮದ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಆ ಜೇನುಹುಳಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನ ದೂತನಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದಳು...