ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಂದಗೋಕುಲವು ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಆನಂದದ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯ ಗೋಪಾಲರ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಅತಿಥಿಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ವಿವಿಧ ವಿಧಿಗಳ ಪೂಜೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಧೂಪ, ದೀಪ, ಹೂಮಾಲೆಗಳ ಸುವಾಸನೆ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ತೋಟಗಳು ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಂಸ, ಬಕ್ಕ, ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಕೆರೆಗಳು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದ್ದವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಂದರು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಉದ್ಧವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಇರುವ ಭಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಉದ್ಧವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ಆತಿಥ್ಯವನ್ನಿತ್ತು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಉದ್ಧವನಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಭೋಜನವನ್ನು ನೀಡಿದರು, ಮೃದುವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದರು. ಉದ್ಧವನ ದೇಹದ ಶ್ರಮವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೂರ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮಸಾಜ್ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ನಂದರು ಉದ್ಧವನನ್ನು ಕೇಳಿದರು: “ಹೇ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ, ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಶೂರಪುತ್ರನು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅವನ ಕುಟುಂಬ, ಮಕ್ಕಳು—all fine? ಅವನು ಯಾವ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹ ಬದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಇದೆಯೇ?” ಅವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿದರು: “ಧನ್ಯವಾಗಿಯೇ, ಪಾಪಿ ಕಂಸನು ತನ್ನ ದುಷ್ಟತನದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾಶವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಸದಾ ಧರ್ಮಿಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಇದೊಂದು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಫಲ.” ನಂದರು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದರು: “ಕೃಷ್ಣನು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮನ್ನು—ಅವನ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಗೋಪಾಲರು, ಈ ಹಳ್ಳಿ, ಅವನ ಪ್ರಿಯವರನ್ನು, ಹಸುಗಳನ್ನು, ವೃಂದಾವನವನ್ನು, ಗಿರಿಧರನನ್ನು—ಜ್ಞಾಪಕದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅವನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ತನ್ನವರನ್ನು ನೋಡಲು ಮರಳಿ ಬರುವನೆಂದು ಆಶಿಸುವೆವು. ಆಗ ನಾವು ಅವನ ಸುಂದರ ಮುಖ, ನಗುವಿನ ಕಣ್ಣು, ಸುಂದರ ಮೂಗಿನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಬಹುದು.” “ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ, ಬಿರುಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಹಾವು, ಅಪರಿಮಿತ ಅಪಾಯಗಳು—even ಮರಣದಿಂದಲೂ—ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವನು ಕೃಷ್ಣನೇ. ಅವನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನೆನೆಸಿದಾಗ ಅವನ ಕ್ರೀಡಾಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಹಾಸ್ಯ, ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲಾ ಸ್ಥಗಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವನ ಪಾದರಜದಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಅವನ ಆಟವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ದೆವು—ಅವುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ತಲ್ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ.” ನಂದರು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: “ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಗರ್ಗಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮ ದೇವತೆಗಳ ಮಹೋನ್ನತ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಕಂಸನು, ಸಾವಿರಾರು ಆನೆಗಳ ಬಲವಿದ್ದವನೂ, ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳನ್ನೂ, ಆನೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಸಿಂಹನಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೋಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮೂರು ಬಲಿಷ್ಠ ತಾಳಗಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮುರಿದು, ಏಳು ದಿನ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಾಳಿದನು. ಪ್ರಲಂಬ, ಧೇನುಕ, ಅರಿಷ್ಟ, ತ್ರಿಣಾವರ್ತ, ಬಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವಾಸುರವಿಜಯಿಗಳಾದ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆಟದಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಹರಿಸಿದನು.” ಶುಕಮುನಿಯವರು ವಿವರಿಸಿದರು: ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸದಾ ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಂದನು ಭಾವೋದ್ರೇಕದಿಂದ ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಯಶೋದೆಯು ತನ್ನ ಮಗನ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ತೊಯ್ದವು. ನಂದ ಮತ್ತು ಯಶೋದೆಯ ಅವರ ಅಪಾರವಾದ ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದ್ಧವನಿಗೆ ಆನಂದವಾಯಿತು. ಅವನು ನಂದನನ್ನು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು: “ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಶಾಲಿಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಈ ರೀತಿ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಕುಂದನು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಗರ್ಭ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದ ಮೂಲ, ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವತೆಗಳು. ಯಾರಾದರೂ ಸಾವು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ—even ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಅವನನ್ನು ನೆನೆಸಿದರೂ—ಅವನ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನು, ಪರಮಗತಿಯನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.” “ನಾರಾಯಣನು, ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳ ಮೂಲ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾನವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನೀವು ಅವನಲ್ಲಿ ಹೃದಯವನ್ನು ಇಡಲು, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪುಣ್ಯವೇನಿದೆ? ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಅಚ್ಯುತನು, ಸಾತ್ವತಕುಲಾಧಿಪತಿ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಾಯ್ತಂದೆಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಕಂಸನನ್ನು ಸಮರಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ನಿಮಗೆ what he promised, ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಪೂರೈಸುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ. ನೀವು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ಬೆಳಕಿನಂತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.” “ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಪ್ರಿಯವಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ದ್ವೇಷಾರ್ಹರಿಲ್ಲ; ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ, ಕೆಳವಿಚಾರಕ, ಸಮಾನ, ಅಸಮಾನ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ತನ್ನವರೇ ಅಥವಾ ಪರರೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ದೇಹವೂ ಹುಟ್ಟೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಗಿಲ್ಲ, ಶುಭ-ಅಶುಭದ ಮಿಶ್ರ ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಲೀಲೆಗೆಂದು ಧರ್ಮರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನು ಅವತಾರವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.” “ಗುಣಾತೀತನಾದ ಅವನು ಸತ್ವ, ರಜ, ತಮೋಗುಣಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನದ ಮಧುಮಕ್ಕಳ ದೃಷ್ಟಿಯಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ‘ನಾನು ಕರ್ತೃ’ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಆತ್ಮನು ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜ而言, ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹರಿ ಪುತ್ರ, ಆತ್ಮ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಅಧಿಪತಿ.” “ಯಾವುದೇ ದೃಶ್ಯ, ಶ್ರವ್ಯ, ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ಸ್ಥಾವರ, ಜಂಗಮ, ಮಹತ್ತರ, ಕ್ಷುದ್ರ—ಅಖಂಡ ತತ್ತ್ವವನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಮಾತಿಗೆ ಅರ್ಹವಲ್ಲ. ಅವನೇ ಸರ್ವ, ಪರಮಾತ್ಮ.” ಈ ರೀತಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಗೋಪಿಕೆಯರು ಎದ್ದು, ದೀಪಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಮನೆಯ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಹೂಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ, ವಜ್ರದ ಗಜಲುಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿ, ಕಂಬಳನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಡು, ಸ್ತನ, ಹಾರ, ಕುಂಡಲ—all moved gracefully, ಅವರ ಕಪೋಲಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮದ ಅಲಂಕಾರದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಮಲನಯನನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ಗಾಯನ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಮೊಸರಿನ ಮಥನಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಹಾಡು ಮಿಶ್ರವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಶುಭವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿತು. ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಂದನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ವಾಸುದೇವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ವ್ರಜ ನಿವಾಸಿಗಳು ಬಂಗಾರದ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿ, “ಇದು ಯಾರದು?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. “ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ? ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು? ಇವನೇನು ಕಂಸನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದವನೇ? ಅವನೇನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವನೇ?” ಎಂದು ಮಹಿಳೆಯರು ಚರ್ಚಿಸಿದರು. “ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ನಮ್ಮಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಲಿದ್ದಾನೆ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ವೇಳೆ ಉದ್ಧವನು, ತನ್ನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನೋಡಿ, ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಕೆಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು—ಅವನ ದೀರ್ಘಬಾಹುಗಳು, ಹೊಸ ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಪಿತಾಂಬರಧಾರಿ, ಕಮಲಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದವನು, ಅವನ ಮುಖ ಪುಷ್ಪಿತ ಕಮಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು, ಕುಂಡಲಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: “ನೀನು ಯದುಪತಿ ಕೃಷ್ಣನ ಸೇವಕನಾಗಿ, ಅವನ ತಾಯ್ತಂದೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.” ಈ ರೀತಿ, ನಂದಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಧವನ ಆಗಮನ, ನಂದಯಶೋದೆಯ ಭಕ್ತಿ, ಗೋಪಿಕೆಯರ ಪ್ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆ ದಿನದ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಿತು.