ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ವೇಳೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ಗುರುಪುತ್ರನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಸಮುದ್ರದ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಸಮುದ್ರನು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು: “ಪ್ರಭು, ನಾನು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ; ನೀರಲ್ಲಿ ಶಂಖರೂಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮಹಾದೈತ್ಯ ಪಾಂಚಜನನು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಕೃಷ್ಣಾ.” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರೂ, ಆ ದೈತ್ಯನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದೈತ್ಯನ ದೇಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಶಂಖವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥಕ್ಕೆ ಮರಳಿ, ನಂತರ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನ ಪ್ರಿಯ ನಗರವಾದ ಸಂಯಮನಿ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಶಂಖವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಆ ಶಂಖಧ್ವನಿಯ ಮಹಾ ಶಬ್ಧವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಕ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಯಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಹಾಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: “ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಮಗೆ ನೀವು ಯಾವtoday ಸೇವೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ?” ಆಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: “ನಮ್ಮ ಗುರುದೇವರ ಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ, ಮಹಾರಾಜ, ನನ್ನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ತಂದುಕೊಡು.” ಯಮನು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಗುರುಪುತ್ರನನ್ನು ಯದುವರ್ಯರಾದ ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರ ಬಳಿ ತಂದನು. ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಅವರ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದ ನಂತರ, ಪುನಃ ಅವರು ಗುರುವನ್ನು ಒಬ್ಬ ವರವನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆ ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗುರುವರು ಹೇಳಿದರು: “ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂರೈಸಿದ್ದೀರಿ; ಇಂತಹ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಪಡೆದ ಗುರುಗೆ ಇನ್ನೇನು ಆಸೆ ಇರಬಹುದು?” ಅವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: “ಮಹಾವೀರರೇ, ನೀವು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ; ನಿಮ್ಮ ಕೀರ್ತಿ ಸದಾ ಪವಿತ್ರವಾಗಿರಲಿ; ನೀವು ಕಲಿತ ವೇದಗಳು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರಲಿ.” ಗುರುವರ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ರಥದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಲ್ಲಿ, ಮೇಘಗಳ ಗುಡುಗಿನಂತಹ ಶಬ್ಧದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಜನತೆ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಕಳೆದುಹೋದ ಧನವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದವರಂತೆ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಜನಾರ್ದನರನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಶಿವತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ನಾಲ್ವತ್ತಾರು ಕಲೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ವಿವರಿಸಲಾಯಿತು: ಹಾಡುಹಾಡುವುದು, ವಾದ್ಯವಜ್ಞತೆ, ನೃತ್ಯ, ಅಭಿನಯ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಅಲಂಕಾರಿಕ ಕತ್ತರಿಕೆ, ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರ, ಹೂ ಹಾಸಿಗೆ, ದಂತ-ವಸ್ತ್ರ-ದೇಹ ಶೃಂಗಾರ, ರತ್ನಮಯ ಭೂಮಿ ಅಲಂಕಾರ, ಹಾಸಿಗೆ ಸಿದ್ಧತೆ, ಜಲವಾದ್ಯ, ನೀರಿನಲ್ಲಿಯ ಆಟ, ಕಲಾತ್ಮಕ ಸಂಯೋಜನೆಗಳು, ಹಾರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುವುದು, ತಲೆಯ ಅಲಂಕಾರ, ವೇಷಭೂಷಣ ಸಿದ್ಧತೆ, ಕಿವಿಯ ಅಲಂಕಾರ ರೂಪಿಸುವುದು, ಸುಗಂಧಗಳ ಮಿಶ್ರಣ, ಆಭರಣಗಳ ಜೋಡಣೆ, ಮಾಯಾಜಾಲಗಳು, ಕುಸ್ತಿಯ ತಂತ್ರಗಳು, ಕೈಚಲನೆಗಳ ಮಾಯಾಜಾಲ, ತರಕಾರಿ-ಹಿಟ್ಟಿನ ಆಹಾರ ತಯಾರಿ, ಪಾನೀಯ-ಮಧುಪಾನ ತಯಾರಿ, ಸೂಜಿಕಲೆ, ದೋರೆಯ ಆಟಗಳು, ಪuzzlesಗಳು, ಪದ್ಯಪಂಕ್ತಿಗಳ ಪಠಣ, ಜಟಿಲ ಶಬ್ದಗಳ ಪಠಣ, ಗ್ರಂಥಪಠಣ, ನಾಟಕ-ಕಥೆಗಳ ವೀಕ್ಷಣೆ, ಕಾವ್ಯರಚನೆ ಪೂರಣೆ, ಚಪ್ಪರ-ಬೇಸು-ಮತ್ತಿತರ ತಯಾರಿ, ನೂಲಿನ ಕೆಲಸ, ನೆಯುವಿಕೆ, ಮರಕಸೆಯ ಕೆಲಸ, ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ಬೆಳ್ಳಿ-ಮಣಿಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಲೋಹಶಾಸ್ತ್ರ, ರತ್ನಗಳ ಬಣ್ಣಜ್ಞಾನ, ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಜ್ಞಾನ, ವೃಕ್ಷಜೀವನ ಜ್ಞಾನ, ಕುರಿ-ಕೋಳಿ-ಕೋಣಗಳ ಹೋರಾಟ ನಿಯಮ, ಗಿಣಿ-ಮೈನಾ ತರಬೇತಿ, ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಕೂದಲು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯ, ಗುಪ್ತಸೂತ್ರ ಪಠಣ, ವಿದೇಶಿ ಭಾಷೆ ಅನುಕರಣ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷಾ ಜ್ಞಾನ, ಹೂಹಾರದ ಶಕುನ ಜ್ಞಾನ, ಯಂತ್ರೋಪಕರಣ ತಯಾರಿ, ಯಂತ್ರರೇಖಾ ಜ್ಞಾನ, ಸಹಪಾಠ ಪಠಣ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯರಚನೆ, ವಿವಿಧ ಸೃಜನಶೀಲತೆ, ಆಟ-ವಿಧಾನಗಳು, ನಿಘಂಟು-ಛಂದಸ್ಸು-ವೃತ್ತಜ್ಞಾನ, ವಸ್ತ್ರಗಳ ಗುಪ್ತತೆ, ವಿಶೇಷ ಪಾಶಕ್ರೀಡೆ, ಚುಂಬಕ ಆಟಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ಆಟಿಕೆ, ವೈನಯಿಕಿ, ವೈಜಯಿಕಿ, ವೈತಾಲಿಕಿ ಕಲೆಗಳ ಜ್ಞಾನ. ಈಗ, ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಧವನು ಅತ್ಯುತ್ತಮನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿದ್ದ, ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ, ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ, ಶರಣಾಗತರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಧವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ಮೃದುಸ್ವಭಾವದ ಉದ್ಧವ, ನೀನು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ನನ್ನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡು, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಗೋಪಿಯರ ವियोगದ ನೋವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸು. “ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ, ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇ ನನಗೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ನನ್ನ خاطر ದೇಹಸೌಖ್ಯವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಿಯನಾಗಿಯೂ ಆತ್ಮನಾಗಿಯೂ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ خاطر ಲೋಕಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವರನ್ನು ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಉಳಿಸುತ್ತೇನೆ. “ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡು, ಈಗ ದೂರವಿದ್ದರೂ, ಗೋಕೂಲದ ಮಹಿಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ವियोगದ ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಕುರಿತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ನನ್ನ ಸಂದೇಶಗಳ ತಾಳ್ಮೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ಆ ಗೋಪಿಯರು ಹೇಗೋ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. “ಇಂತಾಗಿದ್ದಾಗ, ಉದ್ಧವನು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯ ಆದೇಶವನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ನಂದನ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಸೂರ್ಯನಸ್ತಮಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉದ್ಧವನು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಹಿಂತಿರುಗುವ ಹಸುಗಳ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಅವನ ರಥವು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. “ಅಲ್ಲಿ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಎಮ್ಮೆಗಳು ಹಸುಗಳೊಡನೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಬ್ದ, ಹಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಎತ್ತಿನ ಹಸುವಿನ ಬಳಿ ಓಡುವ ಕರುಗಳ ಕೂಗು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಬಿಳಿ ಕರುಗಳು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಹಾಲು ಹಾಯಿಸುವ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ವಂಶಿಯ ನಾದದಿಂದ ವ್ರಜವು ಗಂಭೀರವಾಗಿತ್ತು. “ಅಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಯರು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, ಬಲರಾಮ-ಕೃಷ್ಣರ ಪುಣ್ಯಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ವ್ರಜವು ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಅತಿಥಿ, ಹಸು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಪಿತೃ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿಧಿಗಳಿಂದ, ಧೂಪ, ದೀಪ, ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೂವಿನ ಕುಂಜಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗಿನ ಶಬ್ದ, ಹಂಸ-ಬಕ-ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣಿವೆಗಳು ಇದ್ದವು. “ಉದ್ಧವನು ತಲುಪಿದಾಗ, ನಂದನು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಇಡುವ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆತಿಥ್ಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಉತ್ತಮ ಭೋಜನ ನೀಡಿ, ಮೃದು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿರಿಸಿ, ಉದ್ಧವನಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕ ಬಳಿಕ, ನಂದನು ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು: ‘ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಶ್ರೀಶೂರಪುತ್ರ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನ ಸ್ನೇಹ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆಯಾ? ಧನ್ಯತೆ ನಮ್ಮದು, ದುಷ್ಟ ಕಾಮ್ಸನು ತನ್ನ ದುಷ್ಟತೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಬಲವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು; ಅವನು ಮತ್ತು ಅವನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ದುರಾತ್ಮರು ನಾಶವಾದರು. ‘ಕೃಷ್ಣನು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮನ್ನು, ಅವನ ತಾಯಿಯನ್ನು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು, ಹಸುಗಳನ್ನು, ವ್ರಜವನ್ನು, ಗಿರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ನೋಡಲು ಮರಳಿ ಬರುವನೆ? ಆಗ ನಾವು ಅವನ ಸುಂದರ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು, ಸುಂದರ ಮೂಗು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ‘ಅರಣ್ಯಾಗ್ನಿ, ಬಿರುಗಾಳಿ, ಮಳೆಯು, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಸರ್ಪ, ಮರಣದಂತಹ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ಕೂಡ—even from death itself—we were protected by Krishna, the supremely great soul. ‘When we remember Krishna’s heroic deeds, his playful glances, his laughter and speech, O dear one, all our activities become slack. Our minds become absorbed in those places—rivers, mountains, and forests—adorned by Mukunda’s footsteps, where we saw him play. ‘ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು; ಅವರು ದೇವತೆಗಳ ಮಹತ್ತಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗರ್ಗಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳಿದರು. ಕಾಮ್ಸನು, ತನ್ನ ಬಲವು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಎತ್ತಿನ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು, ಗಜಾಧಿಪತಿ—ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಸಿಂಹನಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು. ‘ಅವನು ಬಲವಾದ ಮೂರು ತಾಳಗದ ಮರಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ ಮುರಿದನು, ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಪರ್ವತವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ಪ್ರಲಂಬ, ಧೇನುಕ, ಅರಿಷ್ಠ, ತ್ರಿಣಾವರ್ತ, ಬಕ—ಇಂತಹ ದೇವ-ದಾನವ ವಿಜಯಿಗಳಾದ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಇಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಲೇ ಸಂಹರಿಸಿದನು.’ ಈ ರೀತಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದ್ದ ನಂದನು, ಪ್ರೇಮದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟನು. ಯಶೋದೆಯೂ ತನ್ನ ಮಗನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಳು, ತಾಯಿಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳು ಹಾಲಿನಿಂದ ತೊಯ್ದವು.