ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದೆನು. ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ನಿನಗೆ ಮಗುವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಗರನು ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನೀನು ಕುಟುಂಬದ ಆಶೆಯನ್ನು ಬಿಡು; ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತ್ಯಾಗದಲ್ಲೇ ಸುಖವಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: ವಿವೇಕದಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನನಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಕೊಡು, ಬಲವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಎದುರಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವೆನು. ಮಗುವಿನಂತಹ ಸುಖವಿಲ್ಲದೆ ತ್ಯಾಗವೂ ಒಣದಾಗಿದೆ; ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಈ ಹಠವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ತಪಸ್ವಿಯು austerityಯಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಚಿತ್ರಕೇತುನು ತನ್ನ ವಿಧಿಯ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿ ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ವಿಧಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಮಗುವಿನಿಂದ ನಿನಗೆ ಸುಖ ಸಿಗದು. ನೀನು ಹಠಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇಂತಹ ಬಲವಂತದ ಆಸೆ ಇರುವವನಿಗೆ ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬಲ್ಲೆ? ಆಕೆಯ ಹಠವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದನು: "ಈ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೀನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಸೇವಿಸು; ನಂತರ ನಿನಗೆ ಮಗುವಾಗುತ್ತದೆ." ಸತ್ಯ, ಪವಿತ್ರತೆ, ದಯೆ, ದಾನ ಮತ್ತು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಭೋಜನ—ಈ ಎಲ್ಲಾ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆ ಮಹಿಳೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಮಗು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಯೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಪತ್ನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ತಾನೂ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಆದರೆ ಆ ಯುವತಿ, ವಕ್ರ ಮನಸ್ಸಿನವಳು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರ ಮುಂದೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು: "ಓಹ್, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಚಿಂತೆ ಇದೆ; ನಾನು ಈ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ." "ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದರೆ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ; ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ; ನಾನು ಕಡಿಮೆ ತಿಂದರೆ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ?" "ವಿಧಿಯಂತೆ, ಒಮ್ಮೆ ತೆರಿಗೆಗಾರನು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿರುವವಳು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಳು? ಗರ್ಭವು ಗಿಳಿಯಂತೆ ಉಳಿದರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊರಹಾಕಲಿ?" "ಗರ್ಭ ಬದಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಾನು ಸತ್ತೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಹೆರಿಗೆ ಬಹಳ ಭಯಾನಕ ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ—ನಾನು ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾದವಳಾಗಿ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಲಿ?" "ನಾನು ನಿಧಾನವಾದರೆ, ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ; ಸತ್ಯವ್ರತ, ಪವಿತ್ರತೆ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಾಲಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ." "ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕುವುದು, ಪೋಷಿಸುವುದು ದುಃಖಕರ; ಹೆರಿಗೆಗೂ ಮಹಿಳೆಗೆ ನೋವು; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ಸಂತಾನಹೀನ ಅಥವಾ ವಿಧವೆಯಾದವಳು ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬರುತ್ತದೆ." ಈ ರೀತಿ ತಪ್ಪಾದ ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ಆಕೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನು ಕೇಳಿದಾಗ "ನಾನು ತಿಂದೆ, ತಿಂದೆ" ಎಂದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವಳ ಚಿಕ್ಕ ತಂಗಿ ಸ್ವಯಂ ಮನೆಗೆ ಬಂದುಕೊಂಡು ಬಂದಳು. ಆಕೆಯ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿ, "ನಾನು ತುಂಬಾ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದಳು. "ಈ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಏನು ಮಾಡಲಿ ತಂಗಿ?" ತಂಗಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನಾನೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಹೆರಿಗೆಗೊಂಡ ಮೇಲೆ ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ." "ಈ ನಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ ನಟನೆ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳು; ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಡು, ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ." "ಜನರು ಆ ಮಗುವು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕುತ್ತೇನೆ." "ಈಗ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹಸುವಿಗೆ ಕೊಡು; ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದು ಹೆಂಗಸಿನ ಸ್ವಭಾವ." ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಆ ತಂಗಿ ಒಬ್ಬ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು; ತಂದೆಯು ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಂದು, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಧುಂಧುಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅವಳು ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, "ಒಬ್ಬ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಮಗುವಾಗಿದೆ." ಆತನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಿ, ಜನನ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಶುಭ ಸಂಗೀತವೂ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಗಂಡನ ಮುಂದೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು: "ನನ್ನ ಸ್ಥನದಲ್ಲಿ ಹಾಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹಾಲನ್ನು ಹೀರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ನಾನು ಮಗುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೋಷಿಸಲಿ?" "ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಗೆ ಮಗುವಾಗಿತ್ತು, ಆ ಮಗು ಸತ್ತಿದೆ; ಅವಳನ್ನು ಕರೆದು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇಡಿರಿ—ಅವಳು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾಳೆ." ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಗಂಡನಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು; ತಾಯಿಯಾದವಳು ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಧುಂಧುಕಾರಿ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಳು. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಆ ಹಸು ಸುಂದರವಾದ, ದೈವಿಕವಾದ, ನಿರ್ದೋಷವಾದ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕರುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವತಃ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಇದನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಜನರು ನೋಡಲು ಸೇರಿದರು. ಇಗೋ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಶುಭದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ: ಹಸುವಿನಿಂದ ಒಂದು ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದೆ, ಅದು ದೈವಿಕ ರೂಪದಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ. ವಿಧಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ, ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಹಸುವಿನ ಕಿವಿಗಳಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರು ಅವನಿಗೆ ಗೋಕರಣ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಹೀಗೆ ಕಾಲ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳು ಯುವಕರಾಗಿ ಬೆಳೆದರು; ಗೋಕರಣನು ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದಲ್ಲಿ ಮುಂದಾಗಿದ್ದನು, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಸ್ನಾನ, ಶುದ್ಧತೆ ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಅನಾಚಾರ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ತಪ್ಪಾದ ಸಂಪಾದನೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು, ಮೃತದೇಹದ ರಕ್ತದಿಂದ ಕೆಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಸಹ್ಯನಾಗಿದ್ದನು, ಇತರರ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಕೂಡಲೇ ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆದಿದ್ದನು. ಅವನು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಡವರು ಮತ್ತು ಕುರುಡುಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರೊಡನೆ ಸಂಸರ್ಗ ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಕಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದು, ನಾಯಿಗಳೊಡನೆ ಕೂಡಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ವೇಶ್ಯೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ಪಿತೃಪಾರಂಪರ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಳುಮಾಡಿದನು; ಒಮ್ಮೆ ತಾನೇ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಬಡತನಕ್ಕೊಳಗಾದ ತಂದೆಯು ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಗಿ, "ಇಂತಹ ದುಷ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೇಬೇಕು," ಎಂದನು. "ನಾನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ, ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ನಾನು ಈ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಜೀವವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ—ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ದಯನೀಯವಾಗಿದೆ!" ಅಂತಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗೋಕರಣನು ಬಂದು ತಂದೆಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿದನು, ವೈರಾಗ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿದನು. "ಈ ಸಂಸಾರ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸ್ಥಿರ, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಯಾರ ಮಗ, ಯಾರ ಸಂಪತ್ತು, ಯಾರ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಸುಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ?" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹೀಗೆ ಆ ಕಥೆ ಹರಿದು ಹೋಯಿತು.