ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಂಸನ ಮರಣದ ನಂತರ, ಅವನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ಅತಿಶಯ ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡಲು ಧಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ರೋಹಿಣಿಯ ಪುತ್ರ ಬಲರಾಮನು, ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಿಂಹವು ಜಂತುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ, ವೇಗವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬಡಿದು ಬೂದಿಗೊಳಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಘೋಷಿಸಿತು; ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶಿವನು ಮುಂತಾದ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವುಗಳ ಸುರಿಮಳ ಮಾಡಿದರು, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಮಹಾರಾಜ, ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಪ್ರಿಯ ಪತಿಗಳ ಮರಣದಿಂದ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಪತಿಗಳ ಹೀರೋಗಳ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ಮುತ್ತು ಹಾಕುತ್ತ, ಮರುಮರು ದುಃಖವನ್ನು ಮುದ್ದಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಳಿದರು. ಅವರು ಪತಿಗೆ, "ಅಯ್ಯೋ, ಪ್ರಭು, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮದ ಜ್ಞಾನಿ, ಅನಾಥರ ರಕ್ಷಕ! ನೀನು ಹತ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೂ, ಮನೆಮಂದಿಯೂ ನಾಶವಾಗಿದ್ದೇವೆ," ಎಂದು ಅಳಿದರು. "ನೀನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಪತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಈ ನಗರವು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸೌಂದರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮಂತೆಯೇ, ಹಬ್ಬಗಳೂ ಶುಭವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬಡವಾಗಿದೆ," ಎಂದು ದುಃಖ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. "ನೀನು ನಿರಪರಾಧಿಗಳ ಮೇಲೆ ಭೀಕರ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿರುವೆ; ನೀನು ನಮಗೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನಾಗಿ, ಯಾರು ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಕಾಣಬಹುದು?" ಎಂದು ಆಪಾದಿಸಿದರು. "ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಮೂಲ ಇದು; ರಕ್ಷಕನಾಗಿ, ಇದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವವನು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರ," ಎಂದು ಅವರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ, ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಆ ರಾಜಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಹತಾದವರಿಗಾಗಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ ಇಬ್ಬರೂ ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತಲೆ ತಟ್ಟಿದರು. ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಪ್ರಭುಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವರ ಗೌರವ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಮುತ್ತು ಹಾಕಿದರು. ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಪರಮಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಪೋಷಕರ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹರಡಿ, "ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು. ತಾವು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ಪೋಷಕರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸಾತ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೃಷ್ಣನು, "ಅಮ್ಮ" "ಅಪ್ಪ" ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತ, ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡಲು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. "ಅಪ್ಪ, ನೀ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾರೈಸಿದರೂ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ, ಕಿಶೋರಾವಸ್ಥೆ, ಯೌವನವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ಭಾಗ್ಯವಶಾತ್ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ವಾಸ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ normally ದೊರೆಯುವ ಸುಖ ನಮಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ದುಃಖ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದನು. "ಒಬ್ಬ ಮಾನವ ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರೂ, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ನೀಡಿದ ಮತ್ತು ಪೋಷಿಸಿದ ಪೋಷಕರಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದನು. "ಯಾರಾದರೂ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮಗನು, ಹಣವಿರುವಾಗ, ಪೋಷಕರ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ಪೂರೈಸದೆ, ಮೃತನಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಯಾರು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು ವೃದ್ಧ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ಧರ್ಮಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಗುರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಶರಣಾಗತರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಮೃತನು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಂಸನ ಭಯದಿಂದ ಚಿಂತಿತವಾಗಿದ್ದೆವು; ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು. "ಆದರಿಂದ, ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ನಾವು ಕಂಸನ ಕ್ರೂರತೆಯಿಂದ ಬಾಧಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ, ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ," ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದರು. ಹರಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನು ಮಾನವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾಯೆ ಮೂಲಕ, ದೇವಕಿ-ವಸುದೇವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು; ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುತ್ತು ಹಾಕಿದರು, ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿದು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧದಿಂದ ಮಾತು ಹೇಳಲಾಗದೆ, ಗಲಗಲಾದ ಕಂಠದಿಂದ, ಮನಸ್ಸು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಏನೂ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಇದ್ದರು. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ನಂತರ, ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಯದು ವಂಶದವರ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮಾವ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು. "ಮಹಾರಾಜ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಆಳಬೇಕು; ಯಯಾತಿಯ ಶಾಪದ ಕಾರಣ ಯದುಗಳು ರಾಜಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕನಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಕೂಡ ನಮಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇತರ ಮಾನವ ರಾಜರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು—ಯದುಗಳು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಅಂಧಕಗಳು, ಮಧ್ಯುಗಳು, ದಶಾರ್ಹಗಳು, ಕುಕುರುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು—ಕಂಸನ ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಧಿತರಾಗಿದ್ದವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು, ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು, ಧನ-ಸಂಪತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟನು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನ ರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಯದಿಂದ, ಎಲ್ಲರ ಆಶೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದವು; ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಖದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮನಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಮುಕುಂದನ ಕಮಲನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ, ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸುಂದರ, ದಯೆ ತುಂಬಿದ ನಗುವನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರೂ ಯುವಕರಂತೆ, ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ, ಮುಕುಂದನ ಕಮಲನ ಮುಖದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕುಡಿಯುತ್ತ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಾದ ನಂತರ, ಮಹಾರಾಜ, ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, ನಂದನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮುತ್ತು ಹಾಕಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನೀನು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ತಂದೆ; ನಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಿದ್ದೆ; ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಯಾರು ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಂದ ತೊರೆದುಹೋಗಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳಂತೆ, ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾದ ಪೋಷಕರು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ತಂದೆ, ನೀನು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಬೇಕು; ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸುಖ ಒದಗಿಸಿದ ನಂತರ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ವ್ರಜದ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬರುತ್ತೇವೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹೀಗೆ ನಂದ ಮತ್ತು ವ್ರಜದ ಜನರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಅಚ್ಯುತನು ಅವರಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣ, ಪಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ನೀಡಿದನು. ನಂದನು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಮುತ್ತು ಹಾಕಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಗೋವಿನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ನಂತರ, ಮಹಾರಾಜ, ಸೂರನ ಪುತ್ರ ವಸುದೇವನು, ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿ ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರು ಮೂಲಕ ಮಾಡಿಸಿದನು. ಅವನು ಅವರಿಗೆ ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ, ಚಿನ್ನದ ಹಾರ ಹಾಕಿದ, ಧರಿಸಿದ, ಕರುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸುಂದರ ಬಟ್ಟೆ ತೊಡಿಸಿದ, ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಕೂಡ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಗೌರವ ನೀಡಿ, ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ವಸುದೇವನು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನ ಜನನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದ ಆ ಗಾವನ್ನು, ಈಗ ಕಂಸನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದುದನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನು ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು, ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ವ್ರಜದ ಜನರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಯದು ವಂಶವನ್ನು ಸುಖ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದರು.