ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಂಸನು ತನ್ನ ಸಿಂಹಾಸನದಿಂದ ಎದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕಿರೀಟವು ಹಲ್ಲಾಡುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದ ಆ ರಣಭೂಮಿಯ ಎತ್ತರವಾದ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಎಸೆದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕಮಲನಾಭನಾದ ಶ್ರೀಮಹಾವಿಷ್ಣುವೇ, ಯಾರು ಜಗತ್ತಿನ ಆಶ್ರಯ, ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಭರ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಮೇಲಿಂದ ಬಿದ್ದು, ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಆ ನಂತರ, ಹರಿ ಅವನ ಶವವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ಕೊಂಡು ಹೋದನು, ಹೇಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಆನೆ ಶವವನ್ನು ಎಳೆಯುವ ಹಾಗೆ. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಲೋಕಮೆಲ್ಲ "ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!" ಎಂದು ಆಕ್ರಂದಿಸಿತು, ರಾಜನೇ. ಕಂಸನು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೂ ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಚಕ್ರಧಾರಿ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಅವನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ಆ ದೈವಿಕ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು. ಆಗ, ಕಂಸನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ಮಹಾ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಆಗ ರೋಹಿಣೀಪುತ್ರನಾದ ಬಲರಾಮನು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಿಂಹನು ಮೃಗಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬಿದ್ದಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೃದಂಗಗಳು ಘಂಟಗೋಷದಿಂದ ನಾದಿಸಿದವು; ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮತ್ತು ಶಿವನ ನೇತೃತ್ವದ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆಗುರಿಯಾಗಿಸಿದರು, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಹತವಾದ ಯೋಧರ ಪತ್ನಿಯರು, ಪ್ರಿಯಜನರ ಮರಣದಿಂದ ದುಃಖಭರಿತರಾಗಿ, ತಲೆಯನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತಿಗಳನ್ನು ವೀರಶಯನದಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮೃದುಸ್ವರದಲ್ಲಿ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಾ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಶೋಕವಿಲಾಪ ಮಾಡಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ, ಪ್ರಭು, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವರು, ಅನಾಥರ ಪಾಲಕ! ನೀವು ಹತರಾದ ಮೇಲೆ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿವೆ," ಎಂದು ಅವರು ಅಳಿದರು. "ನೀವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಈ ನಗರವೂ, ಒಳ್ಳೆಯವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವರೇ, ಸುಂದರತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತಾಗಿದೆ; ನಾವು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲ ಹಬ್ಬಗಳು, ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳೂ ಮುಗಿದಂತಾಗಿದೆ." "ನೀವು ನಿರಪರಾಧ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿಹಂತಕ, ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದುಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲರು?" ಎಂದು ಅವರು ಆಕ್ರೋಶಿಸಿದರು. "ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಮೂಲವೇ ಇದು; ಇದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ರಕ್ಷಕನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖ ಸಿಗದು." ಆಗ ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು, ಆ ರಾಜಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಹತರಾದವರಿಗೆ ಲೋಕದ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಯವರನ್ನು ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತಲೆಯನ್ನಿಟ್ಟು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು, ತಮ್ಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ವಿಶ್ವನಾಥರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ಅವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಪರಮಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ತಾಯಿತಂದೆಗಳ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡಿದನು; "ದುಃಖಪಡಬೆಡದು" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನಾದ ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ತಾಯಿತಂದೆಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಗೌರವದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ "ಅಮ್ಮ" ಮತ್ತು "ಅಪ್ಪ" ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು. "ಅಪ್ಪಾ, ನೀವು ಮತ್ತು ಅಮ್ಮಾ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಆಶಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ, ಕೌಮಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಯೌವನವೇ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಧಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ವಾಸಿಸಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಅನುಭವಿಸುವ ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ." "ಯಾವುದೇ ಮಾನವನು ನೂರು ವರ್ಷ ಜೀವಿಸಿದರೂ, ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮೂಲವಾದ, ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ಮೂಲವಾದ ತಾಯಿತಂದೆಗೆ ಋಣ ತೀರಿಸಲಾಗದು. ಯಾರಾದರೂ ಪುತ್ರನು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದರೂ, ದ್ರವ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಪೋಷಕರ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದರೆ, ಅವನು ಮೃತನಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ." "ಯಾರಾದರೂ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದರೂ, ವೃದ್ಧರಾದ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಪತ್ನಿ, ಬಾಲಕ, ಗುರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅಥವಾ ಶರಣಾಗತರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಮೃತನಂತೆ." "ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಂಸನಿಂದ ಭಯಭೀತರಾಗಿದ್ದೆವು; ಆ ದಿನಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡದೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋದವು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪೋಷಕರೇ, ನಾವು ಅವಶರಾಗಿದ್ದೆವು, ಕ್ರೂರಹೃದಯನಿಂದ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಹೋದುದನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ." ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನಾದ ಹರಿ ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತಾಯಿತಂದೆಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು; ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಆನಂದಪೂರ್ಣರಾದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿದು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಕಂಠವು ನಡುಗಿತು; ಅವರು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗದೆ, ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡಿಹೋಗಿತು. ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರನ್ನು ಸಂತೈಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವಕೀಪುತ್ರನು, ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ಯದುಕುಲದ ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದರು: "ಮಹಾರಾಜನೇ, ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ಜನರನ್ನು ಆಳಬೇಕು; ಯಯಾತಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಯದುಗಳು ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು." "ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕನಾಗಿರುವಾಗ—even ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ನಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ—ಮನುಷ್ಯರಾಜರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?" ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು. ಕಂಸನ ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹತಾಶರಾದ ಯದು, ವೃಷ್ಣಿ, ಅಂಧಕ, ಮಧು, ದಾಶಾಹರ, ಕುಕುರು ಮತ್ತು ಇತರ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಪರದೇಶವಾಸದಿಂದ ಹತಾಶರಾದವರನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಗೃಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಧನಸಂಪತ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ನೀಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನ ಬಲದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರು, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಸುಖದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಅವರು ಆ ಮುಕುಂದನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸಿದರು; ಅದು ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸುಂದರ, ದಯಾಮಯವಾದ ಸ್ಮಿತವನ್ನೊಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರೂ ಕೂಡ ಯುವಕರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು; ಮುಕುಂದನ ಕಮಲಮುಖದ ಅಮೃತವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಅವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಆ ನಂತರ, ದೇವಕೀಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಂತನು ಬಲರಾಮನ ಜೊತೆಗೆ ನಂದನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರನ್ನು ಹೃದಯದಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು: "ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಿದ್ದೀರಿ; ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಮ್ಮಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ." "ಯಾರಾದರೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತರಾಗಿ, ಸ್ವತಃ ಪೋಷಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯರಾದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಪೋಷಿಸಿದರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾದ ಪೋಷಕರು." "ದಯವಿಟ್ಟು, ತಂದೆ, ನೀವು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿ; ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ನಿಮ್ಮನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬರುವೆವು." ಹೀಗೆ ಅಚ್ಯುತನು ನಂದ ಮತ್ತು ವ್ರಜವಾಸಿಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣ, ಪಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂದನು, ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಗೋಪಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.