ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪಾದದಿಂದ ಶಲನ ತಲೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು, ಮತ್ತು ತೋಷಲಕನನ್ನು ಕೂಡಾ, ಇಬ್ಬರನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚೀಲಿಸಿ ಭೂಮಿಗೆ ಉರುಳಿಸಿದನು. ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಕೂಟ, ಶಲ, ತೋಷಲಕ—ಇವರೆಲ್ಲಾ ವಧೆಯಾದಾಗ, ಉಳಿದ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದರು. ಆ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ತಮ್ಮ ಗೋಕುಲದ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳು ನಾದಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ತಮ್ಮ ಪಾದದ ನೂಪುರುಗಳು ಝಣ್ಕಾರಿಸುತ್ತ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಕುಣಿದು ಆಡಿದರು. ಜನತೆ ಎಲ್ಲರೂ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಸಾಹಸವನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು. ಕಂಸನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು "ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ! ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡಿದರು. ಅದಾಗ, ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಹತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಭೋಜರ ರಾಜನಾದ ಕಂಸನು ಆತಂಕಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಸಂಗೀತಗಾರರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ವಸುದೇವನ ಆ ಇಬ್ಬರು ದುಷ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿ; ಗೋಕುಲದವರ ಧನವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ; ನಂದನನ್ನು, ಆ ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ. ವಸುದೇವನನ್ನು ಕೂಡಾ, ಅವನ ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕೂಡಲೇ ಕೊಲ್ಲಿರಿ; ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಉಗ್ರಸೇನನು ಶತ್ರುವಿನ ಪರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಸಂಹರಿಸಿರಿ." ಈ ರೀತಿ ಕಂಸನು ಗರ್ವದಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಕೋಪದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಎದ್ದು, ಉನ್ನತ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹಾರಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನ ಮರಣವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತ ಕಂಸನು, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಗಡ್ಸೆ ಮತ್ತು ತಲವಾರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ತಲವಾರ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಕಂಸನು ಗಗನದಲ್ಲಿ ಬಲಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಎಡಕ್ಕೆ ಚುರುಕುಗಾಗಿಯೇ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ಗಿಡುಗದಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅಪರಿಮಿತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಗರುಡನು ನಾಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಬಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಿರೀಟವು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಕಂಸನನ್ನು ರಣಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು. ನಂತರ, ವಿಶ್ವದ ಆಶ್ರಯವಾದ, ಕಮಲನಾಭನಾದ ಸ್ವಯಂ ಪರಮಾತ್ಮನು ಮೇಲಿನಿಂದ ಅವನ ಮೆಲೆ ಹಾರಿ ಬಿದ್ದನು. ಹರಿಯು, ಕಂಸನ ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ದೇಹವನ್ನು ಎಲ್ಲರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದನು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ "ಅಯ್ಯೋ! ಅಯ್ಯೋ!" ಎಂಬ ಮಹಾ ನಾದವು ಜನರಿಂದ ಎದ್ದಿತು. ಕಂಸನು—ಯಾವನ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಆತಂಕದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು, ತಿನ್ನುವಾಗ, ಮಾತಾಡುವಾಗ, ನಡೆಯುವಾಗ, ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಉಸಿರಾಡುವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಚಕ್ರಾಯುಧಧಾರಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಅದೇ ದುರ್ಲಭ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು. ಕಂಸನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಓಡಿಬಂದರು. ಆಗ ರೋಹಿಣೀಪುತ್ರನಾದ ಬಲರಾಮನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಿಂಹನು ಮೃಗಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೆಡವಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು; ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶಿವನ ನೇತೃತ್ವದ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು, ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಮಹಿಳೆಯರು ಕುಣಿದರು. ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಪತಿಯರ ಮರಣದ ದುಃಖದಿಂದ ತಲೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಪತಿಯರನ್ನು ವೀರಶಯನದಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮಧುರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಾ ಅಳಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ, ಪ್ರಭು, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮಜ್ಞ, ನಿರಾಶ್ರಯರ ರಕ್ಷಕ! ನೀನು ಹತರಾದರೆ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಪತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಈ ನಗರವೂ, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಶುಭ, ಹಬ್ಬ, ಸುಖ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನೀನು ನಿರ್ದೋಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಹಾ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿಹಂತಕ, ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು, ಯಾರು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲರು? ಇಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೇ ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಲಯವೂ ಆಗಿದೆ; ರಕ್ಷಕನಾದವನು ಇದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು." ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು, ಆ ರಾಜಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಹತರಾದವರಿಗೆ ಲೋಕದ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ತಮ್ಮ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯಾದ ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಶಿರಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಮಿಸಿದರು. ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ವಿಶ್ವನಾಥರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಅವರ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಪರಮಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹರಡಿದನು—"ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು. ತಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸಾತ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಗೌರವದಿಂದ ನಮಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು "ಅಮ್ಮ" ಮತ್ತು "ಅಪ್ಪ" ಎಂದು ಸ्नेಹದಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು. "ಅಪ್ಪ, ನೀವೂ ಅಮ್ಮನೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಣಲು ಆಸೆಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ; ಆದರೆ ನಾವು ಮಕ್ಕಳಾಗಿಯೂ, ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಧಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ವಾಸಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸುಖ ನಮಗೆ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರೂ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ತಾಯಿ-ತಂದೆಗೆ, ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದವರಿಗೆ, ಋಣ ತೀರಿಸಲಾಗದು. ಯಾರು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮಗನು, ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಹಾಗೂ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ, ತಾಯಿ-ತಂದೆಗೆ ಭರಣ ಮಾಡದೆ ಹೋದರೆ, ಅವನು ಮರಣಾನಂತರ ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಾನೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿಯೂ ವೃದ್ಧ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ಧರ್ಮಪತ್ನಿ, ಬಾಲಕ, ಗುರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಥವಾ ಶರಣಾಗತರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವನಂತೆ. ಕಂಸನ ಭಯದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಂತೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡದೆ, ಈ ದಿನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋದವು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ, ನಾವು ಅವಶರಾಗಿದ್ದೆವು, ಕ್ರೂರಮನಸ್ಸಿನವನಿಂದ ಬಹಳ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದೆವು, ಸೇವೆ ಮಾಡದಿದ್ದುದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು." ಹೀಗೆ, ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರು ಮೋಹಿತರಾದರು; ಅವರನ್ನು ಮಡಿಲು ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಮಾತಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವರ ಕಂಠವು ಆನಂದದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಮನಸ್ಸು ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಹೀಗೆ, ತನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸಿದ ದೇವಕೀಪುತ್ರನು, ಯದುಕುಳದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ತಾಯಂದಿರ ತಂದೆ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. "ಮಹಾರಾಜನೇ, ನೀನು ನಮಗೂ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೂ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಬೇಕು; ಯಯಾತಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಯದುಕುಳದವರು ಸಿಂಹಾಸನಾರೂಢರಾಗಬಾರದು," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ನಾನು, ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕನಾಗಿರುವಾಗ, ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹ ನಮಗೆ ವಂದಿಸಿ ಕಾಣಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇತರ ಮನುಷ್ಯ ರಾಜರು ಏನು ಹೇಳುವುದು? ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು—ಯಾದವರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಅಂಧಕರು, ಮಧುವು, ದಾಶಾರ್ಹರು, ಕುಕುರುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು—ಕಂಸನ ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಕಟಗೊಂಡಿದ್ದರು...