ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅrenowned storyteller’s retelling in Kannada, based strictly on the given verses: ಅrenowned storyteller’s retelling in Kannada, based strictly on the given verses: ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳ ಅಖಾಡದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಭೀಕರವಾದ ಘಟನೆಯೊಂದು ನಡೆಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಕುಸ್ತಿಪಟು, ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲಾಗದ ವೇದನೆಯಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟನು; ಅವನು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬೀಳುವ ಮರದಂತೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು. ಅದಾದ ನಂತರ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೋಧನಾದ ರಾಮನು, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಕೂಟನನ್ನು ಎಡಗೈಯಿಂದ ತಿರಸ್ಕಾರಭರಿತವಾದ ಒಬ್ಬಟ್ಟಿನಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಹತಮಾಡಿದನು. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶಲನು ಕೃಷ್ಣನ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಜೊತೆಗೆ ತೋಷಲಕನು ಕೂಡ ಇಬ್ಬರೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಭಜಿತರಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು. ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಕೂಟ, ಶಲ, ಮತ್ತು ತೋಷಲಕ ಇವರು ಮೃತರಾದ ನಂತರ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿಹೋದರು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ತಮ್ಮ ಗೋಕುಲದ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಪಾದಸರಣಿಯ ಮಣಿಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದು, ಆನಂದದಿಂದ ಆಟವಾಡಿದರು. ಜನರು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರ ಮಹಾಕೃತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕೂಗಿದರು; ಕಂಸನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು "ಶಾಬಾಶ್! ಶಾಬಾಶ್!" ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದರು. ಅಖಾಡದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಭೋಜರಾಜನಾದ ಕಂಸನು ಆತಂಕಗೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ವಾದ್ಯಗಾರರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈ ರೀತಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು: "ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ದುಷ್ಟ ಪುತ್ರರನ್ನು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿರಿ; ಗೋಕುಳದವರ ಧನವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ; ನಂದನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿರಿ. ವಸುದೇವನನ್ನು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕೊಲ್ಲಿರಿ; ನನ್ನ ತಂದೆ ಉಗ್ರಸೇನನು ಶತ್ರುಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಸಂಹರಿಸಿರಿ." ಕಂಸನು ಹೀಗೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಶ್ರೀಹರಿ ಕೋಪದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಎದ್ದು, ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹಾರಿದನು. ಅವನನ್ನು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಸನು, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಂಡಂತೆ, ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು, ಕವಚ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಕಂಸನು ಗಗನದಲ್ಲಿ ಬಲ-ಎಡ ಚಕ್ರಾಕಾರದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಆ ಅಪ್ರತಿಹತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು, ಗರುಡನು ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಜಟೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಿರೀಟವು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಅಖಾಡದ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು. ಬಳಿಕ, ಕಮಲನಾಭನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಜಗತ್ತಿನ ಆಶ್ರಯ, ಸ್ವಯಂನಿರ್ಭರ, ಮೇಲಿನಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಹಾರಿದನು. ಹರಿ, ಕಂಸನ ಪ್ರಾಣಹೀನ ದೇಹವನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಳೆದನು, ಯಾರಾದರೂ ಆನೆಯ ದೇಹವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಜನರು "ಅಯ್ಯೋ! ಅಯ್ಯೋ!" ಎಂದು ಭಯದಿಂದ ಕೂಗಿದರು. ಕಂಸನು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಯಭೀತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಊಟ, ಮಾತು, ನಡೆಯುವುದು, ನಿದ್ದೆ, ಉಸಿರಾಟ ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಂತೆಯೇ, ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯದ ಆ ರೂಪವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದನು. ಅವನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಸಾವಿನ ಪ್ರತಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದರು. ಆಗ ರೋಹಿಣಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಬಲರಾಮನು, ಸಿಂಹವು ಮೃಗಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡುವಂತೆ, ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬಿದಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡಮರುಗಳು ಬಾರಿದವು; ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶಿವನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದವು, ಅವರಿಗೆ ಸ್ತುತಿ ಹಾಡಿದವು; ಮಹಿಳೆಯರು ಕುಣಿದಾಡಿದರು. ಮಹಾರಾಜ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಪತಿಯರ ಸಾವಿನಿಂದ ದುಃಖಿತರಾದ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯರನ್ನು ವೀರರ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೊರಹಾಕಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ, ಪ್ರಭು, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮಜ್ಞ, ದೀನರಕ್ಷಕ! ನೀವು ಹತ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ಪತಿಯರಿಲ್ಲದೆ, ಈ ನಗರವೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಕಳೆಗಟ್ಟಿದೆ; ಹಬ್ಬ, ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದಿವೆ." "ನೀವು ನಿರಪರಾಧ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಭೀಕರ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ; ಆದುದರಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನೇ, ನಮ್ಮನ್ನೀಗ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು, ಯಾರು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು?" "ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಇದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮತ್ತು ಲಯದ ಮೂಲ; ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಯೋಜಿತನಾದವನು ಇದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು." ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನು, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಆ ರಾಜಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಹತವಾದವರಿಗಾಗಿ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಶವಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ತಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತಲೆ ತೊಡಗಿ ನಮಿಸಿದರು. ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು ತಮ್ಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಗಳೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವರ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಪರಮಪುರುಷನು, ತನ್ನ ಪೋಷಕರ ಇಚ್ಛೆ ಈಡೇರಿದುದನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡಿದನು—"ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ, ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು. ಆತನು ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ಪೋಷಕರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸಾತ್ವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ಗೌರವದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿ, ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು "ಅಮ್ಮ" ಮತ್ತು "ಅಪ್ಪ" ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು. "ಅಪ್ಪ, ನೀವು ಮತ್ತು ಅಮ್ಮಾ ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಆಶಿಸಿದ್ದರೂ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ, ಕೌಮಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಯೌವನವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆದಿಲ್ಲ. ವಿಧಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗಳಾದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಆನಂದ ನಮಗೆ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ." "ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರೂ ಸಹ, ತನ್ನ ದೇಹ, ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೂಲವಾದ, ಪೋಷಕರಿಂದ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರಿಗೆ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲಾಗದು. ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮಗನು ದೇಹದಿಂದಲೂ, ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದಲೂ ಪೋಷಕರ ಜೀವನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡದೆ ಹೋದರೆ, ಸಾವು ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ." "ಯಾರು ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ವೃದ್ಧ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ಧರ್ಮಪತ್ನಿ, ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಗುರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಥವಾ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವರೇ ಸಮಾನ." "ಕಂಸನ ಕಾರಣದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಕಳವಳದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಲ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು." "ಆದುದರಿಂದ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ, ನಾವು ಅವಶರಾಗಿದ್ದರೂ, ಕ್ರೂರಹೃದಯನಿಂದ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಹೋದ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು." ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವತರಿಸಿದ ವಿಶ್ವನ ಆತ್ಮನಾದ ಹರಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರು ಮೋಹಿತರಾದರು; ಅವರನ್ನು ಮಡಿಲ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆನಂದಾಶ್ರು ಹರಿದು, ಪ್ರೇಮದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು, ಮಾತು ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲದೆ, ಅವರ ಕಂಠವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆ ಪೋಷಕರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ದೇವಕೀಪುತ್ರನು, ಯದುವಂಶದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ತಾತನಾದ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು. "ಮಹಾರಾಜ, ನೀವು ನಮಗೂ, ಪ್ರಜೆಯರಿಗೂ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಬೇಕು; ಯಯಾತಿಯ ಶಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ಯದುವರು ಸಿಂಹಾಸನಾರೂಢರಾಗಬಾರದು" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.