ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಾರತಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಜನಿಗೆ, ಮಹಿಳೆಯರು ಭಯಭೀತರಾಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಶ್ರೀಹರಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಮಹಿಳೆಯರ ಭಯಾನಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪೋಷಕರು, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರು; ಅವರ ಮಕ್ಕಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಆತಂಕದಿಂದ ಪರದಾಡಿದರು. ಆಚ್ಯುತ ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರತಿದ್ವಂದ್ವಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಕನಂತೆ, ಕುಸ್ತಿ ಕಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಿದರು. ಹರಿ ಅವನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಬಡಿದಾಗ, ಅವನು ವಜ್ರದ ಘರ್ಷಣೆಯಂತೆ ಭಾರೀ ಹೊಡೆತಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಚಾಣೂರನ ದೇಹವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಡೆದಾಗ, ಅವನು ಕಳೆದುಹೋಗಿ, ದಣಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಚಾಣೂರನು ಗಿಡುಗದ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಏಳಿದನು, ಎರಡೂ ಮುಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಬಿಗಿದನು, ಮತ್ತು ಕೋಪದಿಂದ ವಾಸುದೇವನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಕರಿಷ್ಣನು ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಮಾಲೆ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಗಜಕ್ಕೆ ಏನೂ ಆಗದಂತೆ. ಹರಿ ಚಾಣೂರನನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಹಲವು ಬಾರಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಭಾರೀ ಬಲದಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಅವನ ಜೀವAlmost ಹೋಗಿ, ಅವನ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಮಾಲೆ ಚದುರಿ, ಇಂದ್ರನ ಧ್ವಜವು ಬೀಳುವಂತೆ ಅವನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ಇದೆಯೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಬಲಭದ್ರನು ಮೊದಲು ಮುಷ್ಟಿಕನನ್ನು ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು, ನಂತರ ತನ್ನ ಹಸ್ತದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಮುಷ್ಟಿಕನು ಕಂಪಿಸಿದನು, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು, ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಅವನ ಜೀವ ಹೊರಟು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕಡಿದ ಮರದಂತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ನಂತರ, ಯುದ್ಧಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು, ಅತ್ಯಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ, ಕೂಟನನ್ನು ಅವನು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಅವಮಾನದಿಂದ ಎಡಗೈಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಶಲನು, ಕೃಷ್ಣನ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು, ಮತ್ತು ತೋಷಲಕನು, ಇಬ್ಬರೂ ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಬಿದ್ದುಹೋಗಿದರು. ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಕೂಟ, ಶಲ ಮತ್ತು ತೋಷಲಕ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಓಡಿಹೋಗಿದರು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ತಮ್ಮ ಗೋವಾಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳು ನಾದಿಸುತ್ತ, ಪಾದಗಣಗಳು ಘನಗಟ್ಟುತ್ತ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಡುವಂತೆ ಆಟವಾಡಿದರು. ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನರು ಹರ್ಷದಿಂದ 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ! ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!' ಎಂದು ಹರ್ಷಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಕಂಸನು ಮಾತ್ರ, ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಧರ್ಮವಂತರು ಮಾತ್ರ ಈ ಹರ್ಷವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಭೋಜರಾಜನಾದ ಕಂಸನು ಆತಂಕದಿಂದ, ತನ್ನ ಸಂಗೀತಗಾರರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು: "ವಾಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ದುಷ್ಟ ಪುತ್ರರನ್ನು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿರಿ; ಗೋವಾಲರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ; ನಂದನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ಅವನು ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನವನು. ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಕೂಡ, ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ತಕ್ಷಣ ಕೊಲ್ಲಿರಿ; ಮತ್ತು ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು, ಅವನ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ, ಶತ್ರುಪಕ್ಷದವನಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಿರಿ." ಕಂಸನು ಹೀಗೆ ಘೋಷಿಸಿದಾಗ, ಅಮೃತಾತ್ಮನಾದ ಹರಿ, ಕ್ರೋಧಗೊಂಡು, ವೇಗವಾಗಿ ಎದ್ದನು ಮತ್ತು ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹತ್ತಿದನು. ಅವನು ಹತ್ತಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನ ಮರಣವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಕಂಸನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು, ತಲವಾರ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಕಂಸನು ತಲವಾರ ಹಿಡಿದು, ಗಿಡುಗವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಡಬಲವಾಗಿ ಹಾರುವಂತೆ, ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದನು; ಆದರೆ ದುರ್ಮದ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಗರುಡನು ಸರ್ಪವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದನು. ಅವನ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕಿರೀಟವು ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ, ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು; ಮತ್ತು ಪದ್ಮನಾಭನಾದ ಭಗವಂತನು, ವಿಶ್ವದ ಆಶ್ರಯ, ಸ್ವತಂತ್ರನು, ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಹರಿ, ಅವನ ಜೀವಹೀನ ದೇಹವನ್ನು, ಜನರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆನೆವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಳೆದನು; ಜನರಲ್ಲಿ 'ಅಯ್ಯೋ! ಅಯ್ಯೋ!' ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು. ಕಂಸನು ಯಾವಾಗಲೂ ಆತಂಕದಿಂದ, ಆಹಾರ, ಮಾತು, ಚಲನೆ, ನಿದ್ರೆ, ಉಸಿರಾಟದಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಚಕ್ರಾಯುಧಧಾರಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಅವನು ದುರ್ಬರವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡಲು ಧಾವಿಸಿದರು. ರೋಹಿಣಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಬಲರಾಮನು, ವೇಗದಿಂದ, ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಸಿಂಹವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೋಲುಗಳು ಘನಗಟ್ಟಿದವು; ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶಿವನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಮಹಾರಾಜ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಪತಿಯರ ಸಾವಿನಿಂದ ದುಃಖಭರಿತರಾಗಿ, ತಲೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಶ್ರುವಿನಿಂದ, ಅವರ ಪತಿಯರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಹೀರೋಗಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಪತಿಗಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಧುರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ, ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತ, ಶೋಕದಿಂದ ಅಳಿದರು. ಅವರು ಹೀಗೆ ಅಳಿದರು: "ಅಯ್ಯೋ, ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮಜ್ಞ, ಬಡವರ ರಕ್ಷಕ! ನೀನು ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿವೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಪತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಈ ನಗರವು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸೌಂದರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಕೂಡ ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲ ಹಬ್ಬಗಳು, ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳು ಅಂತ್ಯವಾಗಿವೆ." "ನೀನು ನಿರಪರಾಧ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿರುವೆ; ಹೀಗಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಿಹಂತಕ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರುವವನು ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲಾರರು." "ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗಾಗಿ, ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಮೂಲವಾಗಿದೆ; ರಕ್ಷಕನಾಗಿ, ಇದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವವನು ಎಲ್ಲೆಂದಿಗೂ ಸುಖವನ್ನು ಕಾಣಲಾರನು." ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನು, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ರಾಜಪತ್ನಿಯರಿಗೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನಿತ್ತು, ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಿಗೆ ಲೋಕದ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ತನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತಲೆಯನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿ ನಮಿಸಿದರು. ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಾಸುದೇವನು, ತಮ್ಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ವಿಶ್ವನಾಯಕರು ಎಂದು ಅರಿತು, ಅವರ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಪೋಷಕರ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿ, "ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ, ಸಾತ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಪೋಷಕರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಗೌರವದಿಂದ ನಮಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು "ಅಮ್ಮ" ಮತ್ತು "ಅಪ್ಪ" ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ಅಪ್ಪ, ನೀವೂ, ಅಮ್ಮವೂ ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು, ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರರನ್ನು, ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಿರಿ; ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ, ಕಿಶೋರೆ, ಯೌವನವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ." "ಭಾಗ್ಯದಿಂದ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ವಾಸಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯ ಮನೆದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ normally ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ." "ಒಬ್ಬ ಮಾನವರ ಜೀವಮಾನ ಶತ ವರ್ಷವಾದರೂ, ಅವನು ತನ್ನ ಪೋಷಕರಿಗೆ, ಅವರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇಹದಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ದೇಹದಿಂದ, ಪರಿಹಾರ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.