ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅರೇ ಮಹಾರಾಜ, ಆ ಕುಸ್ತಿಪೋಟಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ಚಾಣೂರ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಕರ ಜೊತೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವಲಯಾಕಾರವಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಪ್ಪಳಿಸಿ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಎದೆಗಟ್ಟುತ್ತಾ, ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಾ ಪರಸ್ಪರ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಎತ್ತಿ, ಎತ್ತಿಹಾಕಿ, ಬಲಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುತನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಬಲ-ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು. ಅವರು ಬೇಸರದಿಂದ, “ಅಯ್ಯೋ! ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಅನ್ಯಾಯವಿದು! ರಾಜನ ಎದುರಲ್ಲೇ ಇಂತಹ ಬಲ-ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ! ಇಂತಹ ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ದೇಹದ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳನ್ನು, ಇನ್ನೂ ಯೌವನವನ್ನು ತಲುಪದ, ಇಷ್ಟು ನಾಜೂಕಾದ ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಬಹುದು? ಧರ್ಮಭಂಗವಾಗುವ ಈ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಪಾಪ. ಜ್ಞಾನಿಯು, ಸಭೆಯ ದೋಷಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ಮಾತನಾಡಲಿ ಅಥವಾ ಮೌನವಾಗಿರಲಿ, ಪಾಪಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ,” ಎಂದರು. ಅವರು ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ, “ಕ್ರಿಷ್ಣನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಶ್ರಮದಿಂದ ಬೆವರು ಹನಿಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಅದು ನೀರಿನಿಂದ ತೇವವಾದ ಕಮಲದ ಕೊಂಬಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ರಾಮನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ಮಿತವನ್ನೆ ತೊಟ್ಟು, ಮುಷ್ಟಿಕನನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ವ್ರಜಭೂಮಿಯು ಧನ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನು ಮಾನವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದ ಹೂವಿನ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಎತ್ತಿನ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತ, ವಂಶಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತ, ಪರ್ವತಪತಿಯ ಪ್ರಿಯೆಯರು ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತ, ಅನೇಕ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಗೋಪಿಯರು ಯಾವ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೋ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಈ ಅಪೂರ್ವ, ಸದಾ ಹೊಸತನದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಸುಂದರತೆಯ ಸಾರ್ಥಕ ರೂಪವನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕುಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರು ಧನ್ಯರು, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಆ ಬಲಶಾಲಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಹಾಲು ಹಿಂಡುವಾಗ, ಎತ್ತು ಹಾಕುವಾಗ, ಹಸುವಿನ ಹಾಲನ್ನು ದೋಯಿಸುವಾಗ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜೂಲಾಡಿಸುವಾಗ, ಮನೆ ಒಗೆಯುವಾಗ – ಯಾವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರಲಿ – ಕಣ್ಣೀರುಗಟ್ಟಿದ ಕಂಠದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಂಜೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊರಡುವಾಗ ಅಥವಾ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ, ವಂಶಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತ, ಆ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಯುವತಿಯರು ಅವನ ನಗುವಿನ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ದಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಓಡಿಬರುತ್ತಾರೆ,” ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ ಶ್ರೀಹರಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಮಹಿಳೆಯರ ಭಯಾನಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ಬಲವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಕಳವಳದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೆ, ಅಚ್ಯುತನು ಮತ್ತು ಚಾಣೂರನು, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಕನು, ಕುಸ್ತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಿದರು. ಕೃಷ್ಣನ ಅಂಗಗಳ ಘನವಾದ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಚಾಣೂರನ ದೇಹವು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪಿಡುಗಿನಂತೆ ನಡುಗಿತು, ಅವನು ದಣಿದುಬಿಟ್ಟನು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಚಾಣೂರನು ಪಾರಿವಾಳದ ವೇಗದಿಂದ ಎದ್ದುಕೊಂಡು, ಎರಡು ಮುಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ವಾಸುದೇವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಹೂವಿನ ಹಾರದಿಂದ ಗಜಕ್ಕೆ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ. ಹರಿ ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸಿ, ಭಾರಿಯಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಚಾಣೂರನ ಜೀವ Almost ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವನ ಕೂದಲು, ಮಾಲೆ ಎಲ್ಲ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ, ಇಂದ್ರಧ್ವಜವು ಬಿದ್ದಂತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬಲಭದ್ರನು ಮೊದಲಿಗೆ ತನ್ನ ಬಲದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಷ್ಟಿಕನನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು, ನಂತರ ತನ್ನ ಪೆಟ್ಟೆಯಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಮುಷ್ಟಿಕನು ನಡುಗುತ್ತಾ, ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು, ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಜೀವ ಬಿಟ್ಟು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮರದಂತೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು. ಆಮೇಲೆ, ಯೋಧರಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು, ಕುಟನನ್ನು ಎಡಗೈಯಿಂದ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಕೃಷ್ಣನು ಶಲನ ತಲೆಗೆ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಜೊತೆಗೆ ತೋಷಲಕನನ್ನೂ, ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಂತೆ ಹರೆದು ಬಿಟ್ಟನು. ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಕೂಟ, ಶಲ, ತೋಷಲಕ – ಇವರನ್ನು ಕೊಂದ ಬಳಿಕ ಉಳಿದ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿಹೋದರು. ಆ ಬಳಿಕ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಗುೋಪಮಿತ್ರರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳ ನಡುವೆ, ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ಪಾದಘಂಟೆಗಳ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಆಟವಾಡಿದರು. ರಾಮ-ಕೃಷ್ಣರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ “ಶಾಭಾಶ್! ಶಾಭಾಶ್!” ಎಂದು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು; ಕಂಸನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾತ್ಮರಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ಭೋಜರಾಜನಾದ ಕಂಸನು ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ದುಷ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿರಿ. ಗುೋಪರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ, ನಂದನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ. ವಸುದೇವನನ್ನು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕೂಡಲೇ ಕೊಲ್ಲಿರಿ; ಮತ್ತು ಶತ್ರುಪಕ್ಷದ ಪರವಿರುವ ನನ್ನ ತಂದೆ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ಸಹ ಅವನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಹರಿಸಿರಿ.” ಕಂಸನು ಹೀಗೆ ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಶ್ರೀಹರಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಎದ್ದು, ಉನ್ನತ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹಾರಿದನು. ಅವನನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡು, ಕಂಸನು ಆತಂಕದಿಂದ ಏಕಾಏಕಿ ಸೀಟಿನಿಂದ ಎದ್ದು, ತಲವಾರು ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಕಂಸನು ತಲವಾರು ಹಿಡಿದು ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನನ್ನು ಶ್ರೀಹರಿ ಗರುಡನು ನಾಗವನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಿರೀಟವು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ, ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ತಾನೇ ಮೇಲಿನಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಹಾರಿದನು. ಹರಿ ಅವನ ಶವವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದುಹಾಕಿದನು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ. “ಅಯ್ಯೋ! ಅಯ್ಯೋ!” ಎಂಬ ಮಹಾ ಗಲಾಟೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಕಂಸನು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಯದಿಂದ, ಊಟ, ಮಾತು, ನಡಿಗೆ, ನಿದ್ರೆ, ಉಸಿರಾಟ – ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಂತಹ ಅವನು, ಕೃಷ್ಣನ ರೂಪವನ್ನು, ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು, ಪಡುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾದ ಆ ಪರಮಪದವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಅವನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು – ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು – ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಸಾವಿಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದರು. ಆಗ ರೋಹಿಣಿಯ ಮಗ ಬಲರಾಮನು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಿಂಹವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಂತೆ, ಅವರನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳು, ಮೃದಂಗಗಳ ಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿದವು; ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶಿವನ ನೇತೃತ್ವದ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು, ಪ್ರಶಂಸೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಮಹಾರಾಜ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಿಂದ ತಲೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿಬಂದರು.