ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ರಾಜನೇ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದಂತೆ, ರೋಹಿಣೀಪುತ್ರ ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಚಾಣೂರ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಕನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕೈಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಕಾಲನ್ನು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಎಳೆಯುತ್ತಾ, ಜಯಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸಿದರು. ಅವರು拳ಗಳಿಂದ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳಿಂದ, ತಲೆಗಳಿಂದ, ಎದೆ ಮತ್ತು ಭುಜಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ನೀಡಿದರು. ಸುತ್ತುವಿಕೆ, ಮೋಸ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ಎಸೆದು ಹಾಕುವುದು, ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬರುವುದು—ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪರಸ್ಪರಕ್ಕೆ ತಡೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎತ್ತುವುದು, ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವುದು, ಕಂಪಿಸುವುದು, ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು—ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರು. ಈ ಬಲ-ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ರಾಜನೋಡು, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ಅಯ್ಯೋ! ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ! ರಾಜನ ಮುಂದೆ, ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇಂತಹ ಬಲ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ದೇಹವಿರುವವರು, ಪರ್ವತಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹವರ ವಿರುದ್ಧ ಇನ್ನು ಪುಟ್ಟ, ನಾಜೂಕಾದ, ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣ ಯೌವನಕ್ಕೇ ಬಾರದ ಯುವಕರು ಹೇಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಆಗಬಹುದು? ಈ ಸಭೆಗೆ ಧರ್ಮಭಂಗವಾಗುವುದು ಖಚಿತ. ಅಧರ್ಮ ಎಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ಜ್ಞಾನಿಯು ಯಾವ ಸಭೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು, ಅದರ ಸದಸ್ಯರ ದೋಷಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಾತಾಡಲಿ ಅಥವಾ ಮೌನವಾಗಿರಲಿ, ಅಜ್ಞಾನಿಯು ಪಾಪವನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಕಮಲಮುಖವು ಶತ್ರುವಿನ ಎದುರು ಶ್ರಮದಿಂದ ಬೆವರುಗಟ್ಟಿ, ನೀರಿನಿಂದ ತೋಯ್ದ ಕಮಲಕುರಿತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ರಾಮನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಾ? ಅದು ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ನಗುವಿನಿಂದ, ಕೋಪದಿಂದ ಉಡಿದ ರಕ್ತವರ್ಣದಿಂದ ಆಭಾಸಮಾಡುತ್ತಿದೆ, ಮುಷ್ಟಿಕನ ಎದುರು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ವ್ರಜಭೂಮಿಯು ಧನ್ಯವಾದುದು, ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಈ ಪುರಾತನ ಪುರುಷನು, ಅರಣ್ಯಪೂಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತ, ವಂಶಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತ, ಪರ್ವತಪತಿಯ ಪ್ರಿಯೆಯರು ಅವನ ಪಾದವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತ, ನಾನಾ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಗೋಪಿಕೆಯರು ಯಾವ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿದೆ; ಅವರು ಅವನ ರೂಪವನ್ನು—ಅದು ಸುಂದರ್ಯಮೂರ್ತಿ, ಸಮಾನರಹಿತ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುವದು, ಅಪರಿಚ್ಛೇದ್ಯ, ಯಶಸ್ಸು, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಯ ಏಕಮಾತ್ರ ಆಧಾರ—ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಧನ್ಯರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಬಲವಂತನಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆ. ಹಸುಗಳಿಗೆ ಹಾಲು ಹಿಂಡುವಾಗ, ಗೋಮಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಾಗ, ಬೆಣ್ಣೆ ಮಥಿಸುವಾಗ, ನೆಲವನ್ನು ಲಿಪಿಸುವಾಗ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಡುವಾಗ, ಚೂರುಮಾಡುವಾಗ, ಯಾವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಕಣ್ಣೀರುಗಟ್ಟಿದ ಕಂಠದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ, ಅವನು ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊರಡುವಾಗ ಅಥವಾ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ, ವಂಶಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತ, ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತಿಯರು ಅವನ ನಗುವಿನ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ದಾರಿ ಮೇಲೆ ಓಡಿಬರುತ್ತಾರೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಾರತಶ್ರೇಷ್ಠ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ, ಹರಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಭಯಾನಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರ ಪೋಷಕರು, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಅಚ್ಯುತ ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಕನಂತೆ, ಕುಸ್ತಿ ಕಲೆಯ ಎಲ್ಲ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಿದರು. ಭಗವಂತನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಚಾಣೂರನ ದೇಹ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಥಳಿಸಿ, ಅವನು ಕುಗ್ಗಿ ಹೋದನು. ಚಾಣೂರನು ಗರುಡನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ವಾಸುದೇವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನು ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ, ಹೂಮಾಲೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದ ಆನೆಗೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ; ಅವನು ಚಾಣೂರನನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸುತ್ತಿಸಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಎಸೆದನು. ಚಾಣೂರನ ಪ್ರಾಣ almost ಹೋಗಿ, ಅವನ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಮಾಲೆ ಚೆದುರಿಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರಧ್ವಜ ಹಾರಿ ಬೀಳುವಂತೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ, ಬಲಭದ್ರನು ಮೊದಲಿಗೆ ಮುಷ್ಟಿಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದು, ನಂತರ ಬಲಪಡದಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಮುಷ್ಟಿಕನು ನಡುಗುತ್ತ, ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು, ಬಾಧೆಪಟ್ಟು, ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬೀಳುವ ಮರದಂತೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು. ನಂತರ, ಯೋಧರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು, ಕೂಟನನ್ನು ಹಗುರಾಗಿ ಎಡಗೈ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಅವನನ್ನು ಹತಮಾಡಿದನು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶಲನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದದಿಂದ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ತೋಷಲಕನೂ ಇಬ್ಬರೂ ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಭಜಿತರಾಗಿ ಬಿದ್ದರು. ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಕೂಟ, ಶಲ, ತೋಷಲಕ ಇವರು ಹತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿಹೋದರು. ಆಮೇಲೆ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಗೋಕುಲದ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದದಲ್ಲಿ, ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತ, ಪಾದಸರಣಿಯ ಘಂಟೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಟವಾಡಿದರು. ಎಲ್ಲಾ ಜನರು ರಾಮ-ಕೃಷ್ಣರ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು; ಕಂಸನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು “ಅದ್ಭುತ! ಅದ್ಭುತ!” ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಿದರು. ಮುಖ್ಯ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ಹತಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಭೋಜರಾಜನು ಕಂಸನು ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈ ರೀತಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು: “ಅವನು ದುಷ್ಟ ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿ; ಗೋಕುಲದವರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ; ನಂದನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ. ವಸುದೇವನನ್ನು ಕೂಡ ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಲೇ ಕೊಲ್ಲಿರಿ; ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು, ಅವನು ಶತ್ರುಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಡನೆ ಕೊಲ್ಲಿರಿ.” ಕಂಸನು ಹೀಗೆ ದರ್ಪದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಭಗವಂತನು, ಕೋಪದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಎದ್ದು, ಉನ್ನತ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹತ್ತಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮೃತ್ಯು ತನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಕಂಸನು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಕವಚ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗಗನದಲ್ಲಿ ಬಲ-ಎಡಕ್ಕೆ ಸುತ್ತುವ ಗರುಡನಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಸನನ್ನು, ಅಪರಾಜಿತ, ಭಯಂಕರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಗರುಡನು ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಿರೀಟವು ಕಂಪಿಸುತ್ತ, ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಕಂಸನನ್ನು ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು; ಕಮಲನಾಭ ಭಗವಂತನು ತಾನೇ ಮೇಲಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ಹರಿ ಅವನ ಪ್ರಾಣರಹಿತ ದೇಹವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಳೆಯುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೊಡ್ಡ “ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!” ಎಂಬ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು. ಕಂಸನು ಯಾವಾಗಲೂ ಆತಂಕದಿಂದ, ಊಟ, ಮಾತು, ನಡೆಯುವುದು, ನಿದ್ರೆ, ಉಸಿರಾಟ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಚಕ್ರಾಯುಧಧಾರಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು; ಅಂತಹ ಅವಾಪ್ಯರೂಪವನ್ನು ಅವನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು, ಅದು ದುರ್ಲಭ. ಅವನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಓಡಿಬಂದರು.