ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅವರು ಒಂದರೊಂದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡದ್ದು, ಕಿವಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದದ್ದು—allಾದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮಚಂದ್ರರ ರೂಪದ ಸೌಂದರ್ಯ, ಗುಣಗಳು, ಮಧುರತೆ, ಧೈರ್ಯ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮರಿಸಿದರು. “ಈ ಇಬ್ಬರೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪರಮಾತ್ಮನ ಅವತಾರರು, ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯು, ನಾರಾಯಣನು, ಭಾಗಶಃ ವಸುದೇವನ ಮನೆಗೆ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾರೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. “ಅವರು ದೇವಕಿಯೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿ, ನಂತರ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಗೋಕುಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ, ನಂದಗೋಪನ ಮನೆಗೆ ನೆಲೆಸಿಕೊಂಡು, ಈವರೆಗೆ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳೆದರು. ಅವರಿಂದಲೇ ಪೂತನೆಯು ಸಂಹಾರವಾಯಿತು, ಚಕ್ರವಾತ್ ದೈತ್ಯನು ವಧೆಯಾಯಿತು, ಅರ್ಜುನ ಗಂಧರ್ವನು, ಕೇಶಿ, ಧೇನುಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದೈತ್ಯರೂ ಕೂಡ ನಾಶವಾಗಿದರು. ಅವನೇ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋವಾಳರನ್ನು ಅರಣ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ಕಾಲೀಯ ಸರ್ಪನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು, ಇಂದ್ರನ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿದನು. ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು, ಮಳೆ, ಗಾಳಿ, ಅಡುಕು बिजलीಗಳಿಂದ ಗೋಕುಳವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದನು. ಗೋಪಿಯರು ಸದಾ ಅವನ ನಗುವಿನ ಮುಖ, ಕಣ್ಗಳ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖ, ಶ್ರಮವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮೀರಿ ಹೋದರು. ಅವನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಯದು ವಂಶವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೀರ್ತಿ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಮಹಿಮೆ ಗಳಿಸಲಿದೆ ಎಂದು ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನೇ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ರಾಮಚಂದ್ರ, ಕನಕನಯನ, ಅವನೇ ಪ್ರಲಂಬಾಸುರನನ್ನು, ವತ್ಸಕ, ಬಕಾಸುರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಜನರು ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಚಾಣೂರನು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮಚಂದ್ರರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಂದನಂದನರೆ, ರಾಮಾ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಖ್ಯಾತಿಪಡಿದ ವೀರರು, ಕುಸ್ತಿ ಕೌಶಲ್ಯವಂತರು; ರಾಜನ ಆಮಂತ್ರಣದಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ರಾಜನ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರೈಸಿದಾಗ, ಜನರಿಗೂ ಉತ್ತಮ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ—ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕಾರ್ಯದಿಂದ, ಮಾತಿನಿಂದ; ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾದರೆ ಹಾನಿಯಾಗಿದೆ. ಗೋವಾಳರು ಸದಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ಕುಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ರಾಜನಿಗೆ ಹರ್ಷವಾಗುವಂತೆ ನಾವು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ರಾಜನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ರೂಪದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಲ, ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಕುಸ್ತಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನಿಗೂ ಅದೇ ಇಚ್ಛೆ. 'ನಾವು ರಾಜನ ಪ್ರಜೆಗಳು, ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳೂ ಹೌದು; ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವದನ್ನು ಮಾಡುವುದೇ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ. ನಾವು ಬಾಲಕರು, ನಮ್ಮ ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಡುತ್ತೇವೆ; ನ್ಯಾಯಯುತವಾದ ಕುಸ್ತಿ ನಡೆಯಲಿ, ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳ ಸಭೆಗೆ ದೋಷವನ್ನಾಗದಂತೆ ಇರಲಿ,' ಎಂದನು ಕೃಷ್ಣನು. ಆಗ ಚಾಣೂರನು ಹೇಳಿದನು: 'ನೀವು ಬಾಲಕರಲ್ಲ, ಯುವಕರಲ್ಲ; ಬಲವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ನಿಮ್ಮ ಆಟದಿಂದ ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕುವಲಯಪೀಡನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಬಲವಂತರೊಡನೆ ಕುಸ್ತಿ ಆಡಲೇಬೇಕು; ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮುಷ್ಟಿಕನು ಬಾಲರಾಮನೊಡನೆ, ನಾನು, ವೃಷ್ಣಿಕುಲದವನೇ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತೇನೆ.' ಇದರಿಂದ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ 'ಕುವಲಯಪೀಡನ ವಧೆ' ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಭಗವಾನ್ ಮಧುಸೂದನನು, ರೋಹಿಣೀಪುತ್ರನಾದ ಬಾಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ, ಚಾಣೂರ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಕೈಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಕಾಲನ್ನು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಎಳೆದರು, ಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ. ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಮೊಣಕಾಲಿನಿಂದ, ತಲೆಗಳಿಂದ, ಎದೆ ಮತ್ತು ಭುಜಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬರೊಬ್ಬರು ಹೊಡೆದರು. ಆವರ್ತನೆ, ಮೋಸದ ಚಲನೆ, ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಎಸೆದುಹಾಕುವುದು, ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬರುವಿಕೆ—ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಕುಸ್ತಿ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರು. ಎತ್ತುವುದು, ಎಬ್ಬಿಸುವುದು, ಕಂಪಿಸುವುದು, ಹಿಡಿಯುವುದು—ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ತಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಈ ಬಲ ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲತೆಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸೇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರು, ರಾಜನಿಗೆ, ಪರಸ್ಪರ ಅನುಕಂಪದಿಂದ ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ಹಾಯ್! ಎಂತಹ ಅನ್ಯಾಯ! ರಾಜನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇಂತಹ ಬಲ-ದುರ್ಬಲರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಏಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ? ಈ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ವಜ್ರದಂತೆ ಕಠಿಣ ದೇಹದವರು, ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳಂತೆ; ಇನ್ನು ಈ ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರು—ಅವರು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣ ಯೌವನಕ್ಕೇ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾದವರು! ಧರ್ಮದ ಭಂಗವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿಯ ಸಭೆಗೆ; ಧರ್ಮದ ವಿರೋಧವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬಾರದು. ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಸಭೆಗೆ ಹೋಗಬಾರದು, ಸದಸ್ಯರ ದೋಷಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಮಾತನಾಡಿದರೂ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಜ್ಞಾನಿಗೆ ಪಾಪವೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಶತ್ರುವಿನ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರಮದಿಂದ ಹನಿದ ನೀರಿನಂತೆ, ಅದು ಮೈಮರೆಯುತ್ತದೆ. ರಾಮನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ—ತಾಮ್ರವರ್ಣ ಕಣ್ಣು, ನಗುವಿನಿಂದ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉಜ್ವಲವಾಗಿರುವುದು, ಮುಷ್ಟಿಕನ ಎದುರು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ವ್ರಜಭೂಮಿ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ; ಅಲ್ಲಿ ಈ ಪರಮಾತ್ಮನು ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಾಲರಾಮನೊಡನೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ಪರ್ವತದ ಪುತ್ರಿಯ ಆರಾಧನೆಯಾಗುವ ಪಾದಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅನೇಕ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವನು. ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಗೋಪಿಯರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೋ, ಅವರು ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದಾರೆ—ಅದು ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಾರ, ಅಪೂರ್ವ, ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಹಸಿರಾಗಿರುವುದು, ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯದದು, ಕೀರ್ತಿ, ಶ್ರೀ, ವೈಭವಗಳ ಏಕಮಾತ್ರ ಆಧಾರ. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದೆ. ಹಸುಗಳನ್ನು ಹಾಲುದುಯ್ದು, ಹಗಲುಗಾಲಿನಲ್ಲಿ, ಹಸುವಿನ ಹಟ್ಟು ಒಣಗಿಸಿ, ನೆಲವನ್ನು ಹಚ್ಚಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜೋಲಾಡಿಸಿ, ಒಗೆಯುತ್ತಾ—ಯಾವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರಲಿ, ಅವರ ಕಂಠ ಶೋಕದಿಂದ, ಪ್ರೀತಿ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಭರಿತವಾಗಿರುವುದು, ಅವನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಸಂಜೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೋಗುವಾಗ, ಅಥವಾ ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ, ಅವನು ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ನಗುವಿನ ಮುಖದಿಂದ, ದಯೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾನೆ; ಆ ಯುವತಿಯರು ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ನೋಡುವರು. ಹೀಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು, ಯೋಗಾಧೀಶ್ವರನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು. ಮಹಿಳೆಯರ ಭಯಾನಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನ ಪೋಷಕರು, ಪುತ್ರರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅಚ್ಯುತ ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರತಿದ್ವಂದ್ವಿಯು ಎಲ್ಲ ಕುಸ್ತಿ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಹೋರಾಡಿದರು; ಬಾಲರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಕ ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಹೋರಾಡಿದರು. ಭಗವಂತನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಗ, ಅದು ವಜ್ರದ ಘರ್ಷಣೆಯಂತೆ, ಚಾಣೂರನ ದೇಹ ಮರುಮರುವಾಗಿ, ಅವನು ಶಕ್ತಿಹೀನನಾದನು.