ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ದಿನ, ವನದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವೀರಾಗಿಯು, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕಂಡನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟು ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ವೀರಾಗಿಯು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು: "ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಈ ಭಯಂಕರ ಚಿಂತೆ ಏನು? ನಿನ್ನ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳು." ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದುಗುಡದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಮಹರ್ಷೇ, ನಾನು ಹೇಳುವುದೇನು? ಪಾಪದ ಫಲದಿಂದ ಸಂಚಯವಾದ ಈ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಲಿ? ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜರು ತಂಪಾದ ನೀರಿನ ಬದಲು ಬಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರು ನನ್ನ ಹವನಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸಂತಾನರಹಿತನಾದ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ." "ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದ ಮನೆಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ; ಮಗನಿಲ್ಲದ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ವಂಶವಿಸ್ತಾರವಿಲ್ಲದ ಕುಲಕ್ಕೂ ಧಿಕ್ಕಾರ. ನಾನು ಪೋಷಿಸುವ ಆ ಹಸು ಕೂಡಾ ಬಂಜೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ; ನಾನು ನೆಟ್ಟ ಮರವೂ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ ಒಣಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಹಣ್ಣು ಬಂದರೆ ಅದು ಕೂಡ ಶೀಘ್ರವೇ ಹಾಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾನು ದುರ್ದೈವಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ?" ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತಪಸ್ವಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಭಾರವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತಪಸ್ವಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಕರుణೆ ಉದಯವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಹಾಗೂ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಷರ ಮಾಳೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಆ ತಪಸ್ವಿಯು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. "ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು," ಎಂದು ತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದರು. "ಕರ್ಮದ ಪ್ರವಾಹ ಬಹಳ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದೆ. ವಿವೇಕವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸಂಸಾರದ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ: ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ನಿನಗೆ ಮಗನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಗರನೇ ಕೂಡ ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟನು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಈಗ ನೀನು ಕುಟುಂಬದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು—ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಖವಾಗಿದೆ." ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹಠದಿಂದ ಹೇಳಿದನು: "ನನಗೆ ವಿವೇಕದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನನಗೆ ಮಗನನ್ನು ಕೊಡು, ಬೇಕಾದರೆ ಬಲವಂತವಾಗಿಯೂ ಕೊಡು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಎದುರಲ್ಲೇ ದುಃಖದಿಂದ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ವೈರಾಗ್ಯವು ಒಣಗಿದಂತಿದೆ; ಮನೆಮಂದಿಯ ನಡುವೆ ಮಕ್ಕಳೂ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೂ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಮನೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಇರುತ್ತದೆ." ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹಠವನ್ನು ನೋಡಿ, austerityಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಆ ತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದರು: "ಚಿತ್ರಕೇತುನು ಕೂಡ ವಿಧಿಯ ರೇಖೆ ತಿದ್ದಿ ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟನು. ನೀನು ಮಗನಿಂದ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ವಿಧಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹಠದಿಂದಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ?" ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ಒಂದು ಹಣ್ಣು ನೀಡಿ, "ಈ ಹಣ್ಣು ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ತಿನ್ನು; ಆಗ ನಿಮಗೆ ಮಗನಾಗುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಸತ್ಯವಂತಿಕೆ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ದಾನ ಮತ್ತು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಭೋಜನ—ಇವುಗಳನ್ನು ಆ ಹೆಂಗಸು ಒಂದು ವರ್ಷ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮಗನು ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಯೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ತಾನೂ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಆ ಯುವತಿಯು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಕ್ರತೆ ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತಿಯರ ಮುಂದೆ ಅಳುತ್ತಾ, "ನಾನು ಬಹಳ ಚಿಂತೆಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಈ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದಳು. "ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದರೆ ಗರ್ಭವಾಗುತ್ತದೆ; ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ; ನಾನು ಕಡಿಮೆ ತಿನ್ನುವದರಿಂದ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ—ಹೀಗಿದ್ದರೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಲಿ? ವಿಧಿಯಂತೆ, ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಿಗೆಗಾರ ಬಂದರೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿರುವವಳು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ? ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಮಗುವಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊರಹಾಕಲಿ? ಮಗುವು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದರೆ ನಾನು ಸತ್ತೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಹೆರಿಗೆ ದುಃಖ ತುಂಬಿದೆ—ನಾನು ಹೀಗೆ ನಾಜೂಕಾಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಲಿ? ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಬಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ; ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ ಇತ್ಯಾದಿ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ." "ಮಗುವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು, ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹೆರಿಗೆ—all ದುಃಖವೇ; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತಾನಹೀನ ಅಥವಾ ವಿಧವೆಯಾದ ಹೆಂಗಸು ಸುಖಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ." ಹೀಗೆ ತಪ್ಪಾದ ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ಆಕೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವಳು "ನಾನು ತಿಂದೆ, ನಾನು ತಿಂದೆ" ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವಳ ಚಿಕ್ಕ ತಂಗಿ ಸ್ವಯಂ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಅವಳ ಮುಂದೆ, "ನಾನು ತುಂಬಾ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. "ಈ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿದ್ದೇನೆ—ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ ತಂಗಿ?" ತಂಗಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ." "ಆವರೆಗೆ ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ನಟಿಸು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಾಳು; ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣಕೊಡು, ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಆ ಮಗುವು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ." "ಈಗ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹಸುವಿಗೆ ಕೊಡು; ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದು ಹೆಂಗಸಿನ ಸ್ವಭಾವ." ಹೀಗೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಆಕೆ (ತಂಗಿ) ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು; ತಂದೆ ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಂದು ಧುಂಧುಳಿಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು. ಅವಳು ಗಂಡನಿಗೆ "ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಮಗನಾಗಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಅವರು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಜನನ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಗಾನ, ವಾದ್ಯಗಳು ತುಂಬಿದವು. ಗಂಡನ ಮುಂದೆ, ಅವಳು "ನನ್ನ ಸ್ತನದಲ್ಲಿ ಹಾಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳೇ ಹಾಲನ್ನು ಹೀಡಿದ್ದಾಳೆ, ನಾನು ಮಗುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೋಷಿಸಲಿ?" ಎಂದಳು. "ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ್ದಾಳೆ, ಆಕೆಯ ಮಗು ಸತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿದೆ; ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತರಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಇಟ್ಟುಕೋ—ಅವಳು ನಿನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾಳೆ." ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಂಡನು ಮಗುವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮಾಡಿದನು; ತಾಯಿಯು ಆ ಮಗುವಿಗೆ 'ಧುಂಧುಕಾರಿ' ಎಂದು ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಳು. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಹಸು ಸುಂದರವಾದ, ದೈವಿಕ ರೂಪದ, ಪವಿತ್ರವಾದ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಎಮ್ಮೆಗೊಂದು ಕರುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವತಃ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಲು ಸೇರಿದರು. ಈಗ ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಶುಭ ಸಂಭವಿಸಿದೆ: ಹಸುವಿನಿಂದ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ, ಅದು ದೈವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ, ಇದು ಅದ್ಭುತ. ವಿಧಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ, ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಹಸುವಿನ ಕಿವಿಗಳಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ 'ಗೋಕರ್ಣ' ಎಂದು ಹೆಸರು ಇಟ್ಟರು.