ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಂಸನಿಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಭಯಾನಕ ಕನಸುಗಳು ಕಾಡಿದವು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಸತ್ತವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತಾಯಿತು, ಕತ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದನು, ದುಃಖದಿಂದ ನರಳಿದನು, ನಲದ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದನು, ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಇಂತಹ ಅಪಶಕುನಗಳು ಅವನಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜಾಗೃತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಈ ಮಂಗಳಹೀನ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಮತ್ತು ಸಾವು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ, ಕಂಸನು ಅತೀವ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗೇಡಿದನು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯದೊಂದಿಗೆ, ಕಂಸನು ಭವ್ಯ ಕುಸ್ತಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದನು. ಜನರು ಕುಸ್ತಿಪಂದ್ಯ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಹೂಮಾಲೆಗಳ, ಧ್ವಜಗಳ, ಬಟ್ಟೆಗಳ ಮತ್ತು ಶುಭಾರ್ಚೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಿದರು. ಡೊಳ್ಳು, ನಗು, ಶಂಖಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವತ್ರ ಹರ್ಷವಾತಾವರಣವಾಯಿತು. ನಗರಸ್ಥರು, ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಾನುಸಾರ ವೇದಿಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ರಾಜರು ತಮ್ಮ ಆಸನವನ್ನು ವಹಿಸಿದರು. ಕಂಸನು ತನ್ನ ಸಚಿವರ ವಲಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಂತಾಧಿಪತಿಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಹೃದಯದೊಳಗಿನ ಚಿಂತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕುಸ್ತಿ ಸಂಗೀತದೊಡನೆ, ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ವೇದಿಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಕೂಟ, ಶಾಲ, ತೋಷಲ—ಇವರು ಆ ಮಧುರ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿ ವೇದಿಕೆಗೆ ಬಂದರು. ಅದಾದಂತೆ, ನಂದನಾಯಕನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಗೋಪರು, ಭೋಜರಾಜನ ಆಮಂತ್ರಣದಿಂದ, ತಮ್ಮ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ಸೇರಿದರು. ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಮೊದಲನೆಯ ಭಾಗದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ "ಕುಸ್ತಿ ವೇದಿಕೆಯ ವರ್ಣನೆ" ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ರಾಜನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕುಸ್ತಿ ಸಂಗೀತದ ಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಕುಸ್ತಿ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅವರು ವೇದಿಕೆಯ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರವನ್ನು ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಕುವಲಯಾಪೀಡ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಹಸ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಆನೆಗಾರನು ಅದನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸೌರಿಯು ತನ್ನ ಕಟಿಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಕೂದಲನ್ನು ಬದಿಗೆ ತಳ್ಳಿ, ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆನೆಗಾರನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: "ಓ ಆನೆಗಾರ, ನಮಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡು; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಂದು ನಿನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಆನೆಯನ್ನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ." ಈ ರೀತಿ ಧಿಕ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆನೆಗಾರನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆ ಭಯಾನಕ ಆನೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ ಹಾಕಿದನು. ಆ ಆನೆ ತನ್ನ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎತ್ತಿತು; ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಆನೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಅದರ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿದನು. ಆನೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೋಡಿತು, ಸುವಾಸನೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಆನೆಯ ಹಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಧನುಸ್ಸುಗಳಷ್ಟು ದೂರಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡನು; ಅದು ಗರುಡನು ಹಾವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತಿತ್ತು. ಕೃಷ್ಣನು ಆನೆಯನ್ನು ಎಡಬದಿಗೆ, ಬಲಬದಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ಮಗುವೊಬ್ಬನು ಕರುವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವಂತೆ ಆಟವಾಡಿದನು. ನಂತರ ಎದುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೈಯಿಂದ ಆನೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು, ಅದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಬಿದ್ದು, ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು. ಆ ಆನೆ ನೆಲದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಎದ್ದು, ತನ್ನನ್ನು ಬಿದ್ದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊಡಿದಿತು. ಅದರ ಬಲ ಕುಂಠಿತವಾದಾಗ, ಆನೆಗಾರರು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಆ ಮಹಾ ಆನೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿತು. ಆಗ, ಭಗವಾನ್ ಮಧುಸೂದನನು ಆನೆಯ ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಅದನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಆಗ, ಸಿಂಹನು ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಆ ಬಿದ್ದ ಆನೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಅದರ ಹಲ್ಲನ್ನು ಎಳೆದನು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಆನೆಗಾರನನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಮೃತ ಆನೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು, ಅದರ ಹಲ್ಲನ್ನು ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಮದದ ಹನಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪರಿಮಳಿಸುವ ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವು ಗೋಪರು, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಜನಾರ್ದನ, ಆನೆಯ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಆಯುಧವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ವೇದಿಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳಿಗೆ ಅವನು ವಜ್ರದಂತೆ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಮನ್ಮಥನ ರೂಪ, ಗೋಪರಿಗೆ ಬಂಧು, ದುಷ್ಟ ರಾಜರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಕ, ಪೋಷಕರಿಗೆ ಮಗ, ಭೋಜರಾಜನಿಗೆ ಮೃತ್ಯು, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ವಿಶ್ವರೂಪ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪರಮಾತ್ಮ, ವೃಷ್ಣಿಗಳಿಗೆ ದೇವತೆ ಎಂಬಂತೆ ಅವನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ವೇದಿಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು, ವಿಜಯಶಾಲಿಗಳಾದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರನ್ನು, ಕುವಲಯಾಪೀಡ ಹಾನಿಗೊಳಗಾದುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ—even ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಕಂಸನು ಬಹಳ ಆತಂಕಗೊಂಡನು. ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಲಶಾಲಿಗಳು, ವಿಭಿನ್ನವಾದ ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ, ಹಾರ ಮತ್ತು ವರ್ಣವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿ, ಅದ್ಭುತ ನಟರು ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತ ವೇದಿಕೆಗೆ ಬಂದರು. ನಗರ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಲು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅವರು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪಾನಮಾಡಿದಂತೆ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಚಪ್ಪಳಿಸಿದಂತೆ, ಮೂಗಿನಿಂದ ಪರಿಮಳಿಸಿದಂತೆ, ಕೈಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಅವರು ಕೇಳಿದ ಮತ್ತು ಕಂಡ ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯ, ಗುಣ, ಮಾಧುರ್ಯ, ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. "ಈ ಇಬ್ಬರೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಗವಂತನ ಅವತಾರ, ಹರಿಯು, ನಾರಾಯಣನು, ವಸುದೇವನ ಮನೆಗೆ ಭಾಗಶಃ ಅವತಾರವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಅವರು ದೇವಕಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿ, ನಂತರ ಗೋಕುಳಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲ್ಪಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಂದನ ಮನೆಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ವಾಸಮಾಡಿ, ಬೆಳೆದರು. ಅವರಿಂದ ಪೂತನಾ ಸಂಹಾರವಾಯಿತು, ಚಕ್ರವಾತ್ ರಾಕ್ಷಸನು, ಅರ್ಜುನ ಗುಹ್ಯಕ, ಕೇಶಿ, ಧೇನುಕಾದಿ ರಾಕ್ಷಸರು ಸಂಹಾರಗೊಂಡರು. ಅವರಿಂದ ಗೋಮಾತೆಗಳೂ, ಗೋಪರೂ ಕಾಡಿನ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಕಾಲಿಯ ಸರ್ಪನು ಶಮನಗೊಂಡನು, ಇಂದ್ರನ ಅಹಂಕಾರ ಕುಂಠಿತವಾಯಿತು. ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ ಮಹಾಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಗೋಕುಳವನ್ನು ಮಳೆ, ಗಾಳಿ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದರು. ಗೋಪಸ್ತ್ರೀಯರು ಸದಾ ಅವರ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಾಳಿದರು. ಅವರಿಂದ ಯದುಕುಲವು, ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದು, ಇನ್ನಷ್ಟು ವೈಭವ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇವರು ಅವರ ಅಣ್ಣ ರಾಮನು, ಕಮಲನಯನನು, ಪ್ರಲಂಬ, ವತ್ಸಕ, ಬಕ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಕ್ಷಸರ ಸಂಹಾರಕನು," ಎಂದು ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು. ಹೀಗೆ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣ ಹಾಗೂ ಬಲರಾಮರು ಕುಸ್ತಿ ವೇದಿಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಮಹಾ ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆಯಿತು.