ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆತ್ಮದೇವನು ಮತ್ತು ಅವನ ಪತ್ನಿಯು ಸಂತಾನಾಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು—ಹಾಗೆಂದರೆ, ಅವರು ಸದಾ ದಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದು, ಬಡವರಿಗೆ ಹಸು, ಭೂಮಿ, ಚಿನ್ನ, ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನ ಅರ್ಧಭಾಗವನ್ನು ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದರು. ಆದರೂ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಮಗನಾಗಲಿ, ಮಗಳಾಗಲಿ ಯಾರೂ ಜನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಆತ್ಮದೇವನು ಭಯಾನಕ ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ತೀವ್ರ ದಾಹವಾಯಿತು. ಹತ್ತಿರದ ಕೆರೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಹೋದನು. ನೀರು ಕುಡಿದು, ಸಂತಾನಶೋಕದಿಂದ ಕ್ಷೀಣಗೊಂಡ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ತ್ಯಾಗಿಯೋಗಿ ಬಂದನು. ಯೋಗಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಆಳವಾದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಆ renunciant ಯೋಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ದುಃಖವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ? ಬೇಗನೇ ನಿನ್ನ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು,” ಎಂದನು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ? ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜರು ತಂಪಾದ ನೀರಿನ ಬದಲು ಬಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ಬಾಧೆಪಡುವಂತಾಗಿದೆ. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರು ನನ್ನ ಪಿಂಡಪ್ರದಾನಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ದುಃಖದಿಂದ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವ ನಾನು ಜೀವನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಜೀವನವೂ, ಮನೆಯೂ, ಸಂಪತ್ತೂ, ವಂಶವೂ—all ನಿಷ್ಫಲವೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಬೆಳೆಸುವ ಹಸುಗಳು ನಿರ್ಜನ್ಮವಾಗುತ್ತವೆ, ನಾಟಿದ ಮರಗಳು ಫಲಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ಫಲ ಕೂಡ ಬೇಗನೇ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ನಾನು, ದುಃಖಭಾರದಿಂದ, ಇಂತಹ ಜೀವನದಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆತ್ಮದೇವನು ಯೋಗಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಗೆ ಭಾರೀ ದಯೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಕಪೋಲದ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಮಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಯೋಗಿ ಹೇಳಿದನು: “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಮೋಹರೂಪವಾದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ಕರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ವಿವೇಕವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸಂಸಾರದ ಆಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ—ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ನಿನಗೆ ಮಗನಾಗಲಿ, ಮಗುವಾಗಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ಸಾಗರನು ಕೂಡ ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಾಧೆ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ವಂಶಾಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು—ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷವಿದೆ.” ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: “ವಿವೇಕದಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನನಗೆ ಮಗನನ್ನು ಕೊಡು, ಬಲವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ. ಮಕ್ಕಳೂ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೂ ಸುತ್ತುವರಿದ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.” ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಈ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದರು: “ಚಿತ್ರಕೇತುನು ಕೂಡ ವಿಧಿಯ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ವಿಧಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನ ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ಹಠದಿಂದ ಬಯಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ? ಆದರೂ, ಇಗೋ, ಈ ಒಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊ—ನೀನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ ಇದನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ.” “ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯು ಒಂದು ವರ್ಷ ಸತ್ಯ, ಪವಿತ್ರತೆ, ದಯೆ, ದಾನ, ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಭೋಜನ—ಈ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಹುಟ್ಟುವ ಮಗ ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಯೋಗಿಯು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಪತ್ನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಆದರೆ ಧುಂಧುಲಿ ಎಂಬ ಆ ಯುವತಿ ಪತ್ನಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಕ್ರತೆ ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತರೆದುರು ಅಳುತ್ತಾ, “ನಾನು ತುಂಬಾ ಚಿಂತೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಈ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. “ಈ ಹಣ್ಣು ತಿಂದರೆ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ; ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ; ಕಡಿಮೆ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಮನೆಕೆಲಸವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ? ವಿಧಿಯಿಂದ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಊರಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದ ನಾನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಶು ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಉಳಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ? ಬದಿಯಾಗಿ ಹೊರಬಂದರೆ, ನಾನು ಸತ್ತೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಹೆರಿಗೆ ಬಹಳ ಬಾಧೆಯಾದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದವಳಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾಳಲಿ? ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಸತ್ಯ, ಪವಿತ್ರತೆ ಮುಂತಾದ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಮಗುವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು, ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹೆರಿಗೆ—all ದುಃಖಕರ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದವಳಿಗಿಂತ ಅಥವಾ ವಿಧವೆಯಾದವಳಿಗಿಂತ ಸಂತಾನಹೀನೆಯೇ ಸುಖಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತಪ್ಪು ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಪತಿಯು ಕೇಳಿದಾಗ, “ನಾನು ತಿಂದಿದ್ದೇನೆ, ತಿಂದಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ತಂಗಿ ಸ್ವಯಂ ಮನೆಗೆ ಬಂದುದು. ಅವಳ ಮುಂದೆ ಧುಂಧುಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿ, “ನಾನು ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲಳಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಏನು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಅಳಲಾಡಿದಳು. ಆ ತಂಗಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ ನಾಟಕ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳು; ನನ್ನ ಪತಿಯಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಡು, ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಆ ಮಗುವು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತುದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹಸುವಿಗೆ ಕೊಡು; ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹೀಗೆ.” ಅಂತೆಯೇ, ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಆ ತಂಗಿಯು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು. ತಂದೆ ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಂದು ಧುಂಧುಲಿಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿಯ ಬಳಿ, “ಒಬ್ಬ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಆತ್ಮದೇವನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿ, ಜನನ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಗಾನ, ವಾದ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪತಿಯ ಎದುರಲ್ಲಿಯೇ ಧುಂಧುಲಿ ಹೇಳಿದಳು: “ನನ್ನ ಸ್ತನದಲ್ಲಿ ಹಾಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಹಾಲು ಹೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಗೆ, ಅವಳು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳ ಮಗು ಸತ್ತಿದೆ; ಅವಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ—ಅವಳು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.