ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸುಧಾಮಾ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರನ್ನು ಹಾಗೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬಂದವರನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಆರಾಮದಾಯಕ ಆಸನಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನೆಗೆ ನೀರು, ಅರ್ಘ್ಯ, ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ಗೌರವಪೂರ್ಣ ಉಪಚಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳು, ತಾಂಬೂಲ ಮತ್ತು ಅಲಂಕಾರಿಕ ಲೇಪನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ–ಬಲರಾಮರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ ಸುಧಾಮಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು: “ಪ್ರಭುಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದಿಂದ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಫಲಪ್ರದವಾಯಿತು, ನನ್ನ ವಂಶವು ಪಾವನವಾಯಿತು; ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ನೀವು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಪರಮ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದರೂ, ಲೋಕಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಭಾಗಶಃ ಅವತಾರವಹಿಸಿ ಇಳಿದಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭೇದವಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನರು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೂ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವವರಿಗೂ ಕೂಡ. ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಆದೇಶಿಸಿ—ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನಿಮ್ಮಿಂದ ಉಪದೇಶ ಪಡೆಯುವುದು ಮಾನವನಿಗೆ ದೊರೆಯಬಹುದಾದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಅನುಗ್ರಹ.” ಇಂತಹ ಭಾವದಿಂದ ಸುಧಾಮಾ ಹರ್ಷಭರಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ಉತ್ತಮ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಆ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬಂದವರೊಂದಿಗೆ ಸುಧಾಮಾರನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಸುಧಾಮಾ ಅವಿಚಲ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು, ಭಕ್ತಜನರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಪರಮ ದಯೆಯನ್ನು ವರವಾಗಿ ಕೋರುತ್ತಾರೆ. ಭಗವಂತರು ಅವನಿಗೆ ಆ ವರಗಳನ್ನೂ, ವಂಶವೃದ್ಧಿಗೆ ಹಿತಕರವಾದ ಧನ, ಬಲ, ಆಯುಷ್ಯ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸನ್ನೂ ನೀಡಿದರು. ಬಳಿಕ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ತಮ್ಮ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು. ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ನಲವತ್ತೊಂದುನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ, “ನಗರ ಪ್ರವೇಶ,” ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಶುಕಮುನಿಗಳು ಮುಂದಿನ ಘಟನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ನಂತರ, ಕುಬ್ಜೆಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೂ, ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸುವುದನ್ನೂ, ಕುಸ್ತಿ ಮಂದಿರವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದನ್ನೂ ಮಾಡಿ, ಮಾಧವನು ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಯೌವನದ, ಸುಂದರಮುಖದ ಯುವತಿಯು ಸುಗಂಧ ಲೇಪನದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮುದ್ದಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: “ಸುಂದರಿ, ನೀನು ಯಾರು? ಈ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನವೇನು? ಯಾರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ? ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು. ಈ ಲೇಪನವನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಚ್ಚು; ಇದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗುವುದು.” ಆಕೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ಸುಂದರನೇ, ನಾನು ಕಂಸನಿಂದ ಅನುಮೋದಿತವಾದ ದಾಸಿಯೆನು, ನನ್ನ ಹೆಸರು ತ್ರಿವಕ್ರಾ (ಕುಬ್ಜೆ). ಲೇಪನಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದೇ ನನ್ನ ಕೆಲಸ; ನಾನು ತಯಾರಿಸುವುದು ಭೋಜರಾಜನಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯ. ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹೊರತು ಯಾರಿಗೂ ಇದನ್ನು ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ.” ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ–ಬಲರಾಮರ ಸೌಂದರ್ಯ, ಮಧುರ ನಗು, ಮಾತು, ಕಟಾಕ್ಷಗಳಿಂದ ಆಕೆಯು ಆಕರ್ಷಿತಳಾಗಿ, ಐಶ್ವರ್ಯಪೂರ್ಣ ಲೇಪನವನ್ನು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹಚ್ಚಿದರು. ಆ ಲೇಪನದಿಂದ ಅವರ ರೂಪವು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಕುಬ್ಜೆಯ ಕುಂಬಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರಮಾಡಿದರು; ತಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಅವರು ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಕೆಯ ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಹಸ್ತದ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಆಕೆಯ ಮುಖವನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ ಆಕೆಯ ದೇಹವನ್ನು ನೇರವಾಗಿಸಿದರು. ಮುಕುಂದನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆಕೆಯ ದೇಹ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ, ವಿಶಾಲ ಕಟಿಭಾಗ ಹಾಗೂ ಪೂರ್ಣ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದೊಂದಿಗೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಇಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯ, ಗುಣ, ದಾನಶೀಲತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆಕೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಂಗಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ನಗುಮುಖದಿಂದ, ಪ್ರೇಮೋದ್ರೇಕದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು: “ವೀರನೇ, ನನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಬನ್ನಿ; ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೃದಯ ನಿಮಗಾಗಿ ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡಿದೆ—ಮಹಾಪುರುಷನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹವಿರಲಿ.” ಆಕೆಯ ಈ ವಿನಂತಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಬಲರಾಮನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಸುಂದರಭ್ರುವೇ, ಪುರುಷರ ಹೃದಯವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವವಳೇ, ನಿನಗೆ ನಾವು ಮನೆಗೆ ಬರುವೆವು; ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ಣವಾದ ಬಳಿಕ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯವಾಗುವೆ.” ಇಂತಹ ಮಧುರವಚನಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಸಾಗಿದರು. ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಜನರಿಂದ ತಾಂಬೂಲ, ಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳಾದ ವಿವಿಧ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡು, ನೆನೆದು, ಮಹಿಳೆಯರು ತಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೆಂಬ ಅರಿವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು; ಅವರ ವಸ್ತ್ರ, ಕೇಶ, ಬಂಗಾರಗಳು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದವು, ಅವರು ಚಿತ್ರಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಬಳಿಕ ಅಚ್ಯುತನು ನಗರವಾಸಿಗಳಿಂದ ಧನುಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಇಂದ್ರನ ಧನುಸ್ಸಿನಂತೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅದನ್ನು ಅನೇಕ ರಕ್ಷಣಾಕಾರರು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಅದ್ಭುತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಆ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎತ್ತಿದರು. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಳೆದು, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಅದನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುರಿದರು—ಹೆಬ್ಬೆಟ್ಟೆಯೊಂದು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಕಬ್ಬನ್ನು ಮುರಿಸುವಂತೆ. ಧನುಸ್ಸು ಮುರಿದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕಂಪಿತವಾಗಿದವು; ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಂಸನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ರಕ್ಷಣಾಕಾರರು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ “ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಕೊಲ್ಲಿರಿ!” ಎಂದು ಕೂಗಿ ಕೃಷ್ಣ–ಬಲರಾಮರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಧಾವಿಸಿದರು. ಅವರ ದುಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ಧನುಸ್ಸಿನ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೊಂದರು. ಆ ರಕ್ಷಣಾ ಪಡೆವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಗರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ತಿರುಗಾಡಿದರು. ನಾಗರಿಕರು ಅವರ ಶೌರ್ಯ, ತೇಜಸ್ಸು, ಧೈರ್ಯ, ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿದನು; ಕೃಷ್ಣ–ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಗೋಪಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನಗರದಿಂದ ತಮ್ಮ ರಥದ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕುಂದನನ್ನು ವಿಯೋಗದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾದ ಗೋಪಿಯರು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಬಯಸದೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನಷ್ಟೇ ಇಚ್ಛಿಸಿದಳು. ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಹಾಲಿನಿಂದ ಮಿಶ್ರಿತವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣ–ಬಲರಾಮರು ಆ ರಾತ್ರಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕಳೆದರು; ಕಂಸನ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಂಸನು ಧನುಸ್ಸು ಮುರಿಯಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ತನ್ನ ರಕ್ಷಣಾಪಡೆಯ ಸಂಹಾರ, ಗೋವಿಂದ–ರಾಮರ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಹಳ ಆತಂಕಗೊಂಡನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ದುಷ್ಟ ಶಕುನಗಳಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗಿ, ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಭಯದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ನಿಜವಾದ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಪಿತವಾದ ಅನೇಕ ಮರಣದ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಅವನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿ ತಲೆಯೇ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದಿತು, ಕಂಡರೂ ಎರಡು ತಲೆಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು; ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದ್ವೈತತ್ವ ಕಂಡನು. ತನ್ನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಂಡನು, ತನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಶಬ್ದವೇ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ, ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಕಂಡನು, ತನ್ನ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳು ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು, ಕತ್ತೆಯನ್ನು ಏರಿದನು, ದುಃಖಪಟ್ಟು, ನಲದ ಹೂಗಳಿಂದ 만든 ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು, ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡನು, ನಗ್ನನಾಗಿ ತಿರುಗಾಡಿದನು. ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ–ಬಲರಾಮರ ಮಥುರಾ ಪ್ರವೇಶದ ಮಹಾಲೀಲೆಯು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.