ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸಂಕರ್ಷಣನು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರು. ಉಳಿದಿರುವ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅವರು ಗೋವಾಳಕರಿಗೆ ನೀಡಿದರು, ಕೆಲವು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದರ್ಜೆಗಾರನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ವಿವಿಧ ವರ್ಣಗಳ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಇಬ್ಬರಿಗೆ ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟನು. ಈ ನವೀನ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ಉಜ್ವಲವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು; ಯುವ ಹಸ್ತಿಗಳಂತೆ, ಒಬ್ಬನು ಗೋರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದು, ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು. ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ದರ್ಜೆಗಾರನಿಗೆ ತನ್ನಂತಾಗುವ ರೂಪ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯ, ಬಲ, ಆಧಿಪತ್ಯ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವರು ಸುದಾಮಾ ಎಂಬ ಹಾರಗಾರನ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೋಗಿದರು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ ಸುದಾಮಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗಿದನು. ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಗಡಿಗರಿಗೆ ಆಸನಗಳನ್ನು, ಪಾದಗಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು, ಸಮರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಗೌರವಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಹಾರ, ಪಾನ, ಮತ್ತು ಗಂಧಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಸುದಾಮಾ ಹೇಳಿದನು: "ಪ್ರಭುಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದಿಂದ ನನ್ನ ಜನ್ಮಾರ್ಥಕವಾಗಿದೆ, ನನ್ನ ವಂಶ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ." "ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ವಿಶ್ವದ ಪರಮ ಕಾರಣ, ಲೋಕದ ಹಿತ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಭಾಗಶಃ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀರಿ." "ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಎಂದಿಗೂ ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯವೈ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮಗಳೇ; ನೀವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಮರಾಗಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವರಿಗೂ." "ಈಗ, ನಿಮ್ಮ ದಾಸನಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿರಿ—ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನಿಮ್ಮಿಂದ ಬೋಧನೆ ಪಡೆಯುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಅತ್ಯಂತ ಅನುಗ್ರಹ." ಅಂತೆಯೇ, ಸುದಾಮಾ ಹರ್ಷಭರಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ಸುಗಂಧಿತ, ಉತ್ತಮ ಹಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಆ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು, ತಮ್ಮ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ, ಸುದಾಮಾನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಸುದಾಮಾ ಅವ್ಯಭಿಚಾರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು, ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಪರಮ ದಯೆಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡನು. ಅವರಿಗೆ ಈ ವರವನ್ನು, ವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು, ಬಲ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಭಗವತಪುರಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ "ನಗರ ಪ್ರವೇಶ" ಎಂಬ ನಾಲ್ವತ್ತೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ. *** ಶುಕನು ಮುಂದಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ನಂತರ, ಕುಮ್ಭಾಜಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ತೋರಿಸಿ, ಬಾಣವನ್ನು ಮುರಿದು, ಕುಸ್ತಿ ಮೇಳವನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿ—ಮಾಧವನು ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಒಂದು ಸುಂದರ ಮುಖದ ಯುವತಿಯು, ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಆಕೆ ಕುಬ್ಜಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ maiden, ಆಕೆಯು ನಗುತ್ತಾ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕೃಷ್ಣನು ಆಕೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದನು. "ಯಾರು ನೀನು, ಸುಂದರೆಯೇ? ಈ ಸುಗಂಧಿತ ಗಂಧ ಯಾವುದು? ಯಾರ ದಾಸಿಯೆ ನೀನು? ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು. ಈ ಉತ್ತಮ ಗಂಧವನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಚ್ಚು; ಇದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ." ಸೈರಂಧ್ರಿ ಹೇಳಿದಳು: "ನಾನು ದಾಸಿ, ಸುಂದರನೇ, ಕಂಸನ ಅನುಮೋದಿತಳು, ನನ್ನ ಹೆಸರು ತ್ರಿವಕ್ರಾ. ನಾನು ಗಂಧಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಇದು ಭೋಜರಾಜನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಿಯವಾದುದು. ನೀವು ಇಬ್ಬರ ಹೊರತು, ಇನ್ನಾರು ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು?" ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಶೋಭೆ, ಆಕರ್ಷಣೆ, ನಗು, ಮಾತು, ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆಕೆಯು ಆಕರ್ಷಿತಳಾಗಿ, ಆ ಗಂಧವನ್ನು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹಚ್ಚಿದಳು. ಆಗ, ಆ ಗಂಧದಿಂದ, ಅವರ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾದ ವರ್ಣದಿಂದ, ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ, ಇಬ್ಬರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರು, ಅವರ ರೂಪವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಪ್ರಭು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಕುಬ್ಜಾ ಎಂಬ ಸುಂದರಮುಖದ ಯುವತಿಯ ಹಂಚನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು; ತನ್ನ ದರ್ಶನದ ಫಲವನ್ನು ತನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ತೋರಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಕೆಯ ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಕೈಯ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಆಕೆಯ ಹನಿಗೆ ತೋಡಿಸಿ, ಆಕೆಯ ದೇಹವನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೇರಗೊಳಿಸಿದನು. ಮುಕಂದನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಆಕೆಯ ದೇಹ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ, ವಿಶಾಲ ಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರೀ ಸ್ತನಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಆಕೆ, ಸುಂದರತೆ, ಗುಣ, ಉದಾರತೆ ಹೊಂದಿದಳು; ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಂಗಿಯನ್ನು ಎಳೆದಂತೆ, ನಗುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: "ಬನ್ನಿ, ವೀರಾ, ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ; ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೃದಯ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಉಚ್ಛ್ವಾಸಗೊಂಡಿದೆ—ದಯವಿಟ್ಟು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ." ಈ ರೀತಿ ಆಕೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ, ಬಲರಾಮನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಂಗಡಿಗರು ಕೂಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನಾನು ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂವಳೇ, ಪುರುಷರ ಹೃದಯವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವವಳೇ. ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ನೀನು ನಮ್ಮಂತಹ ಯಾತ್ರಿಕರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗುವೆ." ಅವನ ಮಧುರ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದನು; ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ, ಜನರು ಹಾರ, ಪಾನ, ಸುಗಂಧ, ವಿವಿಧ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತಂದು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ, ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ, ಕೂದಲು, ಬಂಗಾರಗಳನ್ನು ಮರೆತು, ಸ್ವಯಂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು; ಅವರು ಚಿತ್ರಿತ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರು. ಅಚ್ಯುತನು ನಗರಜನರನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬಾಣದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡು, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಆ ಬಾಣವು ಇಂದ್ರನ ಬಾಣದಂತೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅನೇಕ ಜನರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಮಹಾ ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು; ಕೃಷ್ಣನು ರಕ್ಷಕರಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಬಲದಿಂದ ಬಾಣವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ಎಡಕೈಯಿಂದ, ಆ ಬಾಣವನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಬಾಣವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಬಾಣವನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುರಿದನು, ಹಸ್ತಿಯು ಇಳೆಗೆ ಮುರಿಯುವಂತೆ. ಬಾಣ ಮುರಿಯುವ ಶಬ್ದವು ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತು; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕಂಸನು ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದನು. ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡ ರಕ್ಷಕರು, ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ, "ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಕೊಲ್ಲಿರಿ!" ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಲ್ಲಲು ಧಾವಿಸಿದರು. ಅವರ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನು ಕಂಡು, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ಕೋಪಗೊಂಡರು; ಬಾಣದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕೊಂದರು. ಕಂಸನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಭೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಗರವೈಭವವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಸುತ್ತಾಡಿದರು. ನಗರದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಅವರ ಅದ್ಭುತ ಶೌರ್ಯ, ಪ್ರಭೆ, ಧೈರ್ಯ, ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿತವಾಯಿತು; ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನು, ಗೋವಾಳಕರೊಂದಿಗೆ, ನಗರದಿಂದ ತಮ್ಮ ಗಾಡಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ಗೋಪಿಯರು, ಮುಕುಂದನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುವ ದುಃಖದಿಂದ, ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಇತರರನ್ನು ತೊರೆದು, ಅವನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸಿದಳು. ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದ ನಂತರ, ಹಾಲುಮಿಶ್ರಿತ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಕಂಸನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದರು. ಕಂಸನು, ಬಾಣ ಮುರಿಯುವದು, ತನ್ನ ರಕ್ಷಕರ ಸಂಹಾರ, ಗೋವಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬಹಳ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದನು.