ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನಿಗೆ ದುಂಧುಲಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪತ್ನಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ಸದಾ ತನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ, ಸುಂದರಳಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದಳು. ದುಂಧುಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಆಸಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು, ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದವಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮನೆತನದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಚಾತುರ್ಯವಳಾಗಿದ್ದಳು, ದುಶ್ಚಟದವಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಜಗಳ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದಳು. ಈ ದಂಪತಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾ, ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅವರ ಧನ ಮತ್ತು ಕಾಮಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಬಳಿಕ, ಸಂತಾನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಸದಾ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಗೋವು, ಭೂಮಿ, ಹಿರಿದು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನ ಅರ್ಧವನ್ನು ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವೆಚ್ಚಮಾಡಿದರು, ಆದರೂ ಅವರಿಗೊಬ್ಬ ಮಗನೂ, ಹೆಣ್ಣೂ ಜನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಅವರು ಭಾರೀ ಚಿಂತೆಗೊಳಗಾದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದುಃಖದಿಂದ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಾಯಾರಿಕೆಗೊಳಗಾಗಿ ಒಂದು ಸರೋವರವನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು. ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ನಂತರ, ಸಂತಾನರಹಿತ ದುಃಖದಿಂದ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ, ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಬಂದನು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು; ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಆ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಆ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯು ಕೇಳಿದನು: "ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಈ ಭಾರೀ ಚಿಂತೆ ಯಾಕೆ? ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು." ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: "ಮುನಿಯೇ, ಹಿಂದಿನ ಪಾಪದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಈ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಲಿ? ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ದಪ್ಪ ನೀರಿನ ಬದಲು ಬಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇವತೆಗಳೂ, ದ್ವಿಜರೂ ನನ್ನ ತರ್ಪಣಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂತಾನರಹಿತ ದುಃಖದಿಂದ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವ ನಾನು, ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದ ಜೀವನಕ್ಕೂ, ಮನೆಗೂ, ಸಂಪತ್ತಿಗೂ, ವಂಶಕ್ಕೂ ನಾಚಿಕೆ! ನಾನು ಸಾಕುವ ಗೋಪೂರ್ವಕೂ ಬಂಜೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ; ನಾನು ನೆಟ್ಟ ಮರವೂ ಫಲಹೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ಹಣ್ಣು ಕೂಡಾ ಬೇಗನೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ನಾನು ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಂತನು, ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು—ನನಗೆ ಈ ಜೀವನದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?" ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಂನ್ಯಾಸಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಆ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಕರುಣೆ ಉದಯವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಆ asceticನು, ತನ್ನ ಭಾಲದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು: "ಮುಗ್ಧತೆ ರೂಪದ ಸಂತಾನಾಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ಕರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವವು ಬಹುಶಕ್ತಿಶಾಲಿ. ವಿವೇಕವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸಂಸಾರಾಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ—ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ನಿನಗೆ ಮಗನು ಹುಟ್ಟುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸಗರನು ಕೂಡ ಸಂತಾನದಿಗಾಗಿ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ವಂಶದ ಆಶೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು—ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷವಿದೆ." ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ವಿವೇಕ ನನಗೆ ಏನು ಉಪಯೋಗ? ಬಲವಂತವಾಗಿಯಾದರೂ ನನಗೆ ಮಗನನ್ನು ಕೊಡು; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ದುಃಖದಿಂದ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಂತಾನಾದಿಗಳ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದ ವೈರಾಗ್ಯವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಣದು; ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ." ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹಠವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದನು: "ಚಿತ್ರಕೇತುನು ಕೂಡ ವಿಧಿರೇಖವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ನಿನಗೆ ಮಗನಿಂದ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾಕಂದರೆ ವಿಧಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಯತ್ನ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತದೆ; ನೀನು ಹಠದಿಂದ ಇರುವುದರಿಂದ, ಇಂತಹ ಆಸೆಪಟ್ಟುಕೊಂಡವನಿಗೆ ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ?" ಆಗ, ಅವನು ಅವನ ಪತ್ನಿಯ ಹಠವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದನು: "ಇದನ್ನು ನೀನು ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇವಿಸು; ನಂತರ ನಿಮಗೆ ಮಗನು ಜನಿಸುವನು. ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧಿ, ದಯೆ, ದಾನ ಮತ್ತು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಭೋಜನ—ಇವುಗಳನ್ನು ಆ ಹೆಂಗಸು ಒಂದು ವರ್ಷ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಹೀಗಾದರೆ ಮಗನು ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಯೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಪತ್ನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ತಾನೂ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೊರಟನು. ಆ ಯುವತಿ, ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನವಳು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತಿಯರ ಮುಂದೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು: "ಅಯ್ಯೋ, ನನಗೆ ಭಾರೀ ಚಿಂತೆ; ನಾನು ಈ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣ್ಣು ತಿಂದರೆ ಗರ್ಭವತ್ತಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ; ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ; ಕಡಿಮೆ ಊಟ ಮಾಡಿದರೆ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ—ಹಾಗಾದರೆ ಮನೆಕೆಲಸವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ? ವಿಧಿಯಿಂದ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸುಂಕದಾರನು ಬಂದರೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದ ನಾನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಗರ್ಭವು ಗಿಳಿಯಂತೆ ಉಳಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಹೊರಹಾಕಲಿ? ಗರ್ಭವಿಡಿಯುವಾಗ ಅದು ಬದಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಾನು ಸತ್ತೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಹೆರಿಗೆಗೆ ಭೀಕರವಾದ ನೋವು—ನಾನು ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮಳಾದವಳು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ನಾನು ನಿಧಾನವಾದರೆ, ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ; ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧಿ ಮುಂತಾದ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ, ಹೆರಿಗೆಗೊಳ್ಳುವ ಹೆಂಗಸಿಗೂ ದುಃಖವಿದೆ; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯೂ ವಿಧವೆಯೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ." ಈ ರೀತಿ ತಪ್ಪಾದ ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ಅವಳು ಆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ; ಪತಿ ಕೇಳಿದಾಗ, "ನಾನು ತಿಂದೆ, ತಿಂದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವಳ ತಂಗಿ ಸ್ವಯಂ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು; ಅವಳ ಮುಂದೆ ಅವಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿ, "ನನಗೆ ಭಾರೀ ಸಂಕಟವಾಗಿದೆ," ಎಂದಳು. ತಂಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಮಗುವಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ನಂತರ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ನಡುವೆ, ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ ನಟನೆ ಮಾಡಿ ಸುಖವಾಗಿರು; ನನ್ನ ಪತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಡು, ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಆ ಮಗುವು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿತು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹಸುವಿಗೆ ಕೊಡು; ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇಂತಹದು." ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ತಂಗಿಗೆ ಮಗುವು ಹುಟ್ಟಿತು; ತಂದೆ ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಂದು, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ದುಂಧುಲಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: "ಒಬ್ಬ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವು ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಮಗುವು ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ.