ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಂದು, “ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಯೋಗ್ಯರಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗದು; ನಿಮ್ಮ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಈ ಭಾಗ್ಯ ಲಭಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮ ಯಥಾರ್ಥ ಪೂಜೆಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗಲೇ ಜನ್ಮಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯು ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಕಮಲನಾಭಾ!” ಎಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಮತ್ತೆ, “ನೀನು ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪಿ, ಎಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಿತಿಯ ಕಾರಣ, ಪುರುಷಪ್ರಧಾನನಾದ ಪ್ರಭು, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ,” ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡಿದನು. “ವಾಸುದೇವ, ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಹಾರಕಾರಕ, ಹೃಷೀಕೇಶಾ, ಶರಣಾದವನಾದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ, ಪವಿತ್ರ ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ‘ಅಕ್ರೂರನ ಸ್ತುತಿ’ ಎಂಬ ನಾಲ್ವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಇಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತ ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಜಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದನು. ನಂತರ, ನಟನೆ ಮುಗಿಸಿದ ಕಲಾವಿದನು ಹೀಗೆ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಮರೆಯಿಸಿದನು. ಆ ದರ್ಶನ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾದುದನ್ನು ಕಂಡ ಅಕ್ರೂರನು ಬೇಗನೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ರಥದ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆಗ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, “ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡೆ, ಈ ರೀತಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವೆ?” ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದನು. ಅಕ್ರೂರನು ನಮನದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಪ್ರಭು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇವೆ, ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ. ನಾನು ಯಾವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆಂದು ಕೇಳುತ್ತೀಯ, ಆದರೆ ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯದಂತಹ ಏನು ಇಲ್ಲ? ಎಲ್ಲ ಚಮತ್ಕಾರಗಳೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿವೆ.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಗಾಂಧಿನೀಪುತ್ರ ಅಕ್ರೂರನು ರಥವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿ, ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆತಂದನು. ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನಂತೆ, ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಜಮಾಯಿಸಿ, ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರರನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು, ನಂದ ಮತ್ತು ಗೋಪರು ಮುಂತಾದವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಮಥುರೆಯ ಉದ್ಯಾನವನಗಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಭಗವಂತನು, ಜಗದೀಶ್ವರನು, ಅವನು ಮುಟ್ಟಿದ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಸ್ಮಿತದಿಂದ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಆತನು ಮಾತನಾಡಿದನು. “ನೀನು ಈಗ ರಥದೊಂದಿಗೆ ನಗರಕ್ಕೂ, ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಗೂ ಮೊದಲು ಹೋಗು. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಉಳಿದು, ನಂತರ ನಗರವನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುವೆವು,” ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಅಕ್ರೂರನು, “ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಲ್ಲದೆ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನೂ, ನೀವು ಭಕ್ತಪ್ರಿಯರೂ ಆಗಿದ್ದೀರಿ,” ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದನು. “ಆಚ್ಯುತಾ, ನಿಮ್ಮ ಅಣ್ಣನಾದ ಬಲರಾಮ, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ; ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಪಾವನವಾಗಲಿ,” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. “ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಬಲಿಚಕ್ರವರ್ತಿಯು ಮಹಾಪುಣ್ಯವಂತನಾದನು, ಅವನಿಗೆ ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯವೂ, ಪರಮಭಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವೂ ದೊರಕಿತು. ನಿಮ್ಮ ಪಾದತೀರ್ಥದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಪಾವನವಾಗಿವೆ; ಶಿವನು ಅದನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು, ಸಾಗರಪುತ್ರರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರಿದರು. ದೇವದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಯದುಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾರಾಯಣ, ನಿಮಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಅಕ್ರೂರನು ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಭಗವಂತನು, “ನoble soulsರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ನಾನು ಬರುವೆನು. ದುಷ್ಟ ಯದುರಾಜನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವೆನು,” ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಭಗವಂತನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಇದ್ದರೂ ಅಕ್ರೂರನು ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕಂಸನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ, ನಗರವನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದವರನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ನಗರವನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು: ಹಿಮಪಟದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳುಳ್ಳ ಮಹಾ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರಗಳು, ತಾಮ್ರಪಟದ ಗೋಡೆಯು, ದಾಟಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಆಳವಾದ ಕಾಲುವೆಗಳು, ಸುಂದರ ಉದ್ಯಾನವನಗಳು, ಹಸಿರು ತೋಟಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಅರಮನೆಗಳು ಬಂಗಾರದ ಶಿಖರಗಳು, ಸುಂದರ ಬಲ್ಕನಿಗಳು, ಸಭಾಭವನಗಳ ಸಾಲು, ಮನೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಹಸಿರು ಪಚ್ಚೆ, ವಜ್ರ, ನೀಲಿ ಮಣಿಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಹಿರೆಗಳು, ಮೊತ್ತದ ಹೂ, ಪಚ್ಚೆಮಣಿಗಳು ಇವುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಜಾಲಿ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ನೆಲ—all pigeon ಮತ್ತು ನವಿಲುಗಳ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all ನೀರಿನಿಂದ ತಂಪಾಗಿಸಿ, ಹೂಮಾಲೆ, ಚಂದನ ಪುಡಿ, ಅಕ್ಕಿ ಹಿತ್ತಲಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಮನೆಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳು curd, sandalwood paste, ಹೂಮಾಲೆಗಳ ಸಾಲು, ದೀಪಗಳ ಸಾಲು, ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು, ಬಾಳೆ ಮರಗಳ ಗುಂಪು, ಬಾವುಟಗಳ ಹಾರಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ರಾಜಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ನಗರ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವರನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಆನಂದದಿಂದ ಮನೆಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೇರಿದರು. ಕೆಲವರು ಆತುರದಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಧರಿಸದೆ ಬಂದರು; ಕೆಲವರು ಅರ್ಧವಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾದರು; ಕೆಲವರು ಒಂದು ಕಿವೋಲೆ, ಒಂದು ಗಜ್ಜೆ ಮಾತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅರ್ಧ ಮಾತ್ರ ಅಂಜನ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ, ಕೆಲವರು ಊಟವನ್ನು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಹಬ್ಬವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ನಾನವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಓಡಿಕೊಂಡು ಬಂದರು; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಾಲು ಕುಡಿಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದುಕೊಂಡು ಓಡಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಸಾಹಸದ ಚಿತ್ತದಿಂದ, ಮೃದು ಸ್ಮಿತದಿಂದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದನು; ಅವನು ಗಜರಾಜನಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನೂ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು. ಅವನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನೋಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಸ್ಮಿತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಆನಂದದ ಅವತಾರನನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಅವರ ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನೂ ಮರೆತರು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಹರ್ಷಭರಿತ ಮುಖದಿಂದ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹಾರಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನ ಮೇಲೆ ಹೂಮಾಲೆಗಳ ಆರ್ಶೀವಾದವನ್ನು ಸುರಿದರು. ಸಂತುಷ್ಟರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಮೊಸರು, ಅಖಂಡ ಅಕ್ಕಿ, ಜಲಪಾತ್ರೆ, ಹೂಮಾಲೆ, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ನಗರದ ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ಅಯ್ಯೋ, ಆ ಗೋಪಿಕೆಯರು ಯಾವ ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೋ, ಅವರು ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನು, ಮಾನವ ಲೋಕದ ಮಹೋತ್ಸವದಂತೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೋಡಬಹುದು!” ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಗದೆಯ ಅಣ್ಣನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಒಂದು ಧೋಬಿಯನ್ನು ಎದುರು ನೋಡಿದನು. ಅವನು ರಾಜನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಣ್ಣ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವನಾಗಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, “ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನಮಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಡು. ನಾವು ಅರ್ಹರು; ಕೊಡಬೇಕಾದರೆ ನಿನಗೆ ಪರಮಮಂಗಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು. ಆದರೆ, ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರೂ, ಆ ಧೋಬಿ, ರಾಜನ ಸೇವಕನು, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಅವಮಾನದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಈ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಕಾಡುಮಟ್ಟದವರಿಗಾಗಿಯೇ; ನೀವೇಕೆ ರಾಜನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೀರಾ? ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.” ಮತ್ತೆ, “ಹೋಗಿ, ಮಕ್ಕಳೇ, ಇಂತಹ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಡಿ; ಬದುಕಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ ರಾಜಮನೆಗಳವರು ಬಂಧಿಸುವರು, ಕೊಲ್ಲುವರು, ದೋಚುವರು,” ಎಂದು ಧಮ್ಕಿ ನೀಡಿದನು.