ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದುರ್ಬಲ ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: "ಭಗವಂತಾ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಯಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಕುಗ್ಗಿಹೋಗಿದೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ನನಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ." ಅಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳಿಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ. "ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ಇದು ನನ್ನ ಅರ್ಹತೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಜನ್ಮಮರಣಗಳ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುವುದು, ಭಗವಂತನಾದ ನಿಮ್ಮ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಪೂಜೆಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ." ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ: "ನೀನು ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪಿ, ಎಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಿತಿಗಳ ಮೂಲ, ಪುರুষ ಮತ್ತು ಪ್ರದಾನನಾಧಿಪತಿ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ. ವಾಸುದೇವ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಾಶಕನು, ಹೃಷೀಕೇಶ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಪ್ರಭು, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು." ಇದರಿಂದ ಭಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಪ್ರಥಮ ಭಾಗದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿನ 'ಅಕ್ರೂರ ಸ್ತವ' ಎಂಬ ನಾಲ್ವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕಾಚಾರ್ಯರು ವರ್ಣನೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಜಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟನು. ನಂತರ, ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದನು ತನ್ನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ಮರಳಿ ಮಾಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಆ ದರ್ಶನವು ಹಾರವಾದುದನ್ನು ಕಂಡು ಅಕ್ರೂರನು ತಕ್ಷಣವೇ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅಗತ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾಗಿ ರಥದತ್ತ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆಗ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡೆ, ಅಕ್ರೂರಾ? ನೀನು ಇಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದೇಕೆ?" ಅಕ್ರೂರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಪ್ರಭು, ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ, ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇರುವುವು. ನೀನು ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ. ನಾನು ಇನ್ನೇನು ನೋಡಬಹುದು? ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿವೆ. ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ. ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಶ್ಚರ್ಯ ನನಗೆ ಇರಬಹುದು?" ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಗಾಂಡಿನೀ ಪುತ್ರ ಅಕ್ರೂರನು ರಥವನ್ನು ಚುರುಕುಗೊಳಿಸಿ, ದಿನ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನು. ಅಂತರದಲ್ಲಿ, ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಗುಂಪುಗೂಡಿದರು. ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರಿಂದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಂದನಾಯಕನಾದ ನಂದ ಮತ್ತು ಗೋಪರು ವ್ರಜವಾಸಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗರದ ಉದ್ಯಾನವನಗಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಭಗವಂತನು, ವಿಶ್ವನಾಥನು, ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಸ್ಮಿತಭರಿತ ಮುಖದಿಂದ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನೀನು ಈಗಲೇ ರಥದೊಂದಿಗೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ನಂತರ ನಗರವನ್ನು ನೋಡುವೆವು." ಅದಕ್ಕೆ ಅಕ್ರೂರನು ವಿನಂತಿಸಿದನು: "ಪ್ರಭು, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಇಲ್ಲದೆ ನಾನು ಮಥುರೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನು, ನೀವು ಭಕ್ತಪ್ರಿಯರು. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡಿ. ನೀವೂ ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದರನಾದ ಬಲರಾಮನೂ, ಗೋಪರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ. ನಿಮ್ಮ ಪಾದಧೂಲಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿ. ಆ ಧೂಳಿನ ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ಅಗ್ನಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳೂ ತೃಪ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ." "ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದ ನಂತರ ಮಹಾಬಲಿ ಮಹಾನ್ ಪುಜ್ಯನಾಗಿ, ಅಪೂರ್ವ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಪರಮಭಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ನಿಮ್ಮ ಪಾದತೀರ್ಥದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಶುದ್ಧಗೊಂಡವು. ಶಿವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಧರಿಸಿದನು; ಸಾಗರಪುತ್ರರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದರು. ದೇವದೇವ, ವಿಶ್ವನಾಥ, ಯದುವರ್ಯ, ನಾರಾಯಣ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ." ಆಗ ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ನಾನು ಧರ್ಮಾತ್ಮರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ದುಷ್ಟ ಯದುರಾಜನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ." ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಭಗವಂತನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಕ್ರೂರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕಂಸನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನು ತಮ್ಮ ಸಹೋದರ ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, ಗೋಪರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನಗರವನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವರು ನಗರವನ್ನು ನೋಡಿದರು—ಅದರಲ್ಲಿ ಹಿಮಶುಭ್ರವಾದ ಗೇಟ್‌ಗಳು, ಬಂಗಾರದ ವಾತಾಯನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಭವ್ಯ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರಗಳು, ತಾಮ್ರದ ಗೋಡೆಗಳು, ದಾಟಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಆಳವಾದ ಕೆರೆಗಳು, ಹೂವಿನ ತೋಟಗಳು, ವೃಕ್ಷಗಳ ಗಿಡಗಳು—all ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ನಗರವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಹಿರಿದಾದ ಸಭಾಮಂದಿರಗಳು, ಭವ್ಯ ಭವನಗಳು, ಪಚ್ಚೆ, ವಜ್ರ, ನೀಲಮಣಿಗಳು, ಪ್ಯಾಡರ್ಲು, ಹವಳ, ಮುತ್ತು, ಪಚ್ಚೆಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಅಲಿಂಕರಣೆಗಳು ಇದ್ದವು. ಜಾಲದ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ನೆಲ—all ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳು, ಚಂದನದ ಪುಡಿ, ಅಕ್ಕಿ ಹಿತ್ತಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಮನೆಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಪೂರ್ಣ ಕುಂಭಗಳು, ಮೊಸರಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳು, ದೀಪಗಳ ಸಾಲುಗಳು, ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು, ಬಾಳೆಗಿಡಗಳ ಗುಂಪು, ಬಟ್ಟೆ ಹಾರಗಳು—all ಮನೆಗಳನ್ನು ಶೋಭೆಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು, ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವರನ್ನು ನೋಡುವ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಓಡಿ ಹತ್ತಿದರು. ಕೆಲವರು ಆತುರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಧರಿಸದೆ ಬಂದರು; ಕೆಲವರು ಅರ್ಧವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಒಂದು ಕಿವೊಲೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ಗಜ್ಜೆ ಮಾತ್ರ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೆಲವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅರ್ಧ ಕಜ್ಜಲವಷ್ಟೇ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಕೆಲವರು ಊಟವನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಬಿಡಿಸಿ, ಹಬ್ಬವನ್ನು ಮರೆತು, ಸ್ನಾನವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಹೊರಟರು. ಕೆಲವರು ಮಲಗಿದ್ದ ಜಾಗದಿಂದ ಎದ್ದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಾಲು ಕುಡಿಯಿಸುತ್ತಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿದರು—even ತಾಯಂದಿರೂ. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಚಪಲ ನೋಟದಿಂದ, ಮೃದು ಸ್ಮಿತದಿಂದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿ, ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅವನು ಗರ್ವಿತ ಮದಮಸ್ತ ಗಜದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅವನ ನಗುವಿನ ನೋಟದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅವನ ಕಡೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಆನಂದಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು. ಅವರ ಚರ್ಮದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಯಿತು; ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಮರೆತುಹೋದರು. ಅವರು ಆನಂದಭರಿತ ಮುಖದಿಂದ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಿವಿಧ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಅಕ್ಷತೆ, ಜಲಪಾತ್ರೆ, ಹೂವು, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ನಗರದ ಜನರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು: "ಗೋಪಿಯರು ಯಾವ ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನು, ಮಾನವಲೋಕದ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು, ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ!" ಅವರು ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೃಷ್ಣನು, ಗದಾ ಸಹೋದರನು, ಒಂದು ರಂಗುಗಾರನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನಮಗೆ ಚೆನ್ನಾದ, ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಡು. ನಾವು ಅರ್ಹರು. ನೀನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾ ಶುಭಫಲ ದೊರಕುವುದು—ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ," ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಗುಣಗಳ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನ ಸೇವಕನು, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಅವಮಾನಭಾವದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಈ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಅರಣ್ಯಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಮರ್ಪಿತವಾಗಿವೆ. ನೀನು ಇಷ್ಟು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ರಾಜನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಬೇಡುತ್ತೀ?