ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈಗ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ತುಂಗಭದ್ರೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ನಗರವಿತ್ತು. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣದ ಜನರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮದೇವ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಂಡಿತನಾಗಿದ್ದ, ಶ್ರುತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿಣಿತನಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಆತನು ಭಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಪತ್ನಿ ಧುಂಧುಲಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ಸದಾ ತನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿದ್ದಳು, ಸುಂದರಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು, ಉತ್ತಮ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ಧುಂಧುಲಿ ಲೋಕದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು, ಕ್ರೂರಳಾಗಿದ್ದಳು, ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಗೃಹಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಚಾತುರ್ಯವಳಾಗಿದ್ದಳು, ಕಂಜುಸಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಜಗಳ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದಳು. ಈ ರೀತಿ ಆ dampatigaLu ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂಗಡ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ, ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಧನ ಮತ್ತು ಕಾಮಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಖುಷಿಯನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲವಾಯಿತು. ನಂತರ, ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಗೆ ಮುಂದಾದರು. ಸದಾ ಗೋವು, ಭೂಮಿ, ಬಂಗಾರ, ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಅಗತಿಗಳಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಯ ಅರ್ಧವನ್ನು ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದರು. ಆದರೂ ಅವರಿಗೆ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಯಾರೂ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಅವರು ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದುಃಖದಿಂದ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತೀವ್ರ ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು ಒಂದು ಕೆರೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಳಿಕ, ಸಂತಾನದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಳಿತನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಬ್ಬ ತ್ಯಾಗಿಯೋಗಿ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ನೀರು ಕುಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಆ ಯೋಗಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಆಳವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಯೋಗಿ ಕೇಳಿದನು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಈ ಭಯಂಕರ ಚಿಂತೆಯೇನು? ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.” ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಮುನಿಯೇ, ಪಾಪದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಲಿ? ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ತಂಪಾದ ನೀರಿನ ಬದಲು ಬಿಸಿಯಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರು ನನ್ನ ಪಿತೃಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂತಾನದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಖಾಲಿಯಾದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಜೀವ ತ್ಯಜಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದ ಜೀವನಕ್ಕೂ, ಮನೆಗೂ, ಸಂಪತ್ತಿಗೂ, ವಂಶಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ.” “ನಾನು ಬೆಳೆಸುವ ಹಸು ಕೂಡಾ ಬಂಜೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ; ನಾನು ನೆಟ್ಟ ಮರವೂ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ಹಣ್ಣು ಕೂಡ ಬೇಗ خرابವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾನು ದುರ್ದೈವಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವನವೇನಿಗೆ?” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅತಿದುಃಖದಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಯೋಗಿಯ ಬಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಆ ತ್ಯಾಗಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ದಯೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ತನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಆ ಯೋಗಿ, ತನ್ನ ಭಾಲದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು, ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಯೋಗಿ ಹೇಳಿದನು: “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಆಸೆ ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ಕರ್ಮದ ಗತಿಯು ಬಹಳ ಬಲವಾದುದು. ವಿವೇಕವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಲೋಕಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ—ಏಳು ಜನ್ಮಗಳ ಕಾಲವೂ ನಿನಗೆ ಮಗನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಗರನು ಸಂತಾನದಿಗಾಗಿ ದುಃಖಪಟ್ಟನು. ಈಗ ನೀನು ವಂಶದ ಆಶೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು—ವಿರಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷವಿದೆ.” ಆಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: “ನನಗೆ ವಿವೇಕ ಎಂತು ಉಪಯೋಗ? ನನಗೆ ಮಗನನ್ನು ಕೊಡು, ಬಲವಂತವಾಗಿಯಾದರೂ ಕೊಡು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ದುಃಖದಿಂದ ಜೀವ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ವೈರಾಗ್ಯವು ಒಣದು; ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.” ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹಠವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದನು: “ಚಿತ್ರಕೇತುನು ತನ್ನ ವಿಧಿಯ ರೇಖೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು, ಆದರೆ ಪ್ರಯತ್ನವು ವಿಧಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದರೆ ಫಲವಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹಠದಿಂದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ?” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಒಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ನೀಡಿದನು: “ಈ ಹಣ್ಣನ್ನು ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೇ ಸೇವಿಸು; ನಂತರ ನಿಮಗೆ ಮಗನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ದಾನ ಮತ್ತು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆಯೇ ಭೋಜನ—ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅವಳು ಒಂದು ವರ್ಷ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಮಗನು ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಯೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಪತ್ನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ತಾನೂ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಆದರೆ, ಧುಂಧುಲಿ crooked-minded ಆಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು: “ಹಾಯ್, ನನಗೆ ಭಯ ಮತ್ತು ಚಿಂತೆಯಾಗಿದೆ; ನಾನು ಈ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.” “ಈ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದರೆ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ; ಕಡಿಮೆ ತಿಂದರೆ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಮನೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ? ದೈವದ ದೋಷದಿಂದ ಊರಿಗೆ ಸುಂಕದವರೇನಾದರೂ ಬಂದರೆ, ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದ ಹೆಂಗಸು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಗರ್ಭವು ಗಿಳಿಯಂತೆ ಉಳಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊರಹಾಕಲಿ? ಗರ್ಭ ಬದಿಗೆ ಬಂದು ಹೊರಬಂದರೆ ನಾನು ಸತ್ತೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಹೆರಿಗೆಗೆ ಭಯಾನಕವಾದ ನೋವು—ನಾನು ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾಳಲಿ? ನಾನು ನಿಧಾನವಾದರೆ, ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಬಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ; ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ ಮೊದಲಾದ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮಗುವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು, ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದುಃಖಕರ; ಹೆರಿಗೆಗೂ ಹೆಂಗಸಿಗೂ ನೋವಿದೆ; ನನ್ನ ದೃಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಜೆಯಾಗಿರುವ ಅಥವಾ ವಿಧವೆಯಾಗಿರುವ ಹೆಂಗಸು ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.” ಈ ರೀತಿ ತಪ್ಪು ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ಆಕೆ ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನು ಕೇಳಿದಾಗ, “ನಾನು ತಿಂದೆ, ತಿಂದೆ,” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಆಕೆಯ ಚಿಕ್ಕ ತಂಗಿ ಸ್ವಯಂ ಆಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಆಕೆಯ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿ, “ನಾನು ತುಂಬಾ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದಳು. “ಈ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ಬಲಹೀನಳಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಏನು ಮಾಡಲಿ ತಂಗಿ?” ಎಂದಾಗ, ತಂಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಮಗುವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳು. ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಡು, ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಆ ಮಗು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿತು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತೇನೆ.” ಹೀಗೆ, ಆತ್ಮದೇವ ಮತ್ತು ಧುಂಧುಲಿ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯತೊಡಗಿದವು.