ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು: “ಹೇ ಪ್ರಪಂಚದ ಆದಿಕಾಲದ ಮೀನು ರೂಪದೇವಾ, ಪ್ರಳಯದ ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಿದ ನೀನಿಗೆ ನಮನಗಳು. ಅಶ್ವಶಿರಸ್ಸು ಹೊಂದಿರುವ ದೇವಾ, ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನೀನಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ಅಪಾರವಾದ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಧಾರವಾದ, ಕಡಿವಾಣವಿಲ್ಲದ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಮಂದರಾಚಲವನ್ನು ಎತ್ತಿದವನೇ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವ ಹರ್ಷದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ವರಾಹ ರೂಪದೇವಾ, ನಿನಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಅದ್ಭುತ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಳಿದ ವಾಮನಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಶರಣಾಗತಿ. ಭೃಗುಗಳ ಒಡೆಯ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದಿಂದಿರುವ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವ, ರಘುವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಮಚಂದ್ರ, ರಾವಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನೀನಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ವಾಸುದೇವ, ಸಂಕರ್ಷಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧ, ಸಾತ್ವತ ವಂಶದ ಒಡೆಯ, ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಣಾಮಗಳು. ದೈತ್ಯ-ದಾನವರು ಮೋಹಿತರಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಶುದ್ಧವಾದ ಬುದ್ಧರೂಪದೇವಾ, ಅಧರ್ಮ ಮತ್ತು ದುರಾತ್ಮ ರಾಜರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಕಲ್ಕಿರೂಪದೇವಾ, ನಿಮಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳು ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ‘ನಾನು’, ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಪಥದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿವೆ. ನಾನು ಕೂಡ ದೇಹ, ಮಕ್ಕಳೂ, ಮನೆ, ಧನ, ಬಂಧುಗಳು ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾ ಸುಪ್ನವಂತೆ ಸುಳ್ಳು ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಿರೋಧಭಾವಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನದ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾದ ಹಿತವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ನಾಶವಂತವಾದ ದುಃಖದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೇ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕಿದ ನೀರನ್ನು ಮರೆಯುವ ಮೂಢನಂತೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸುಳ್ಳು ಮೃಗತ್ರಿಷ್ಣೆಗೆ ಓಡಿದಂತೆ, ನಾನು ಕೂಡ ಮೋಹದ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅರ್ಹರಿಗೇ ಅಲಭ್ಯವಾದ ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಇದು ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಜನ್ಮಮರಣದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯು, ಭಗವಂತನೇ, ನಿನ್ನ ನಿಷ್ಕಪಟ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿದಾಗಲೇ ಸಾಧ್ಯ. ನಿಶ್ಚಿತಿಯ ಮೂಲ, ಶುದ್ಧಚೇತನ, ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನದ ಒಡೆಯ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ನಿನಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ವಾಸುದೇವ, ಎಲ್ಲರ ಸಂಹಾರಕಾರ, ಹೃಷೀಕೇಶಾ, ನಾನು ಶರಣಾದವನು, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೀಗೆ ಅಕ್ರೂರನ ಸ್ತುತಿ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು; ಇದನ್ನು ‘ಅಕ್ರೂರನ ಸ್ತುತಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ನಾಲ್ವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಶ್ರೀಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ: ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವಾಗ, ಭಗವಂತನು ಜಲದೊಳಗೆ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದನು. ನಂತರ, ನಾಟಕಕಾರನು ತನ್ನ ನಾಟಕವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ಮರಳಿ ಹಿಂಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ದರ್ಶನವು ಮಾಯವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಅಕ್ರೂರನು, ತಕ್ಷಣ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅಗತ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಚariotಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಹೃಷೀಕೇಶನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, “ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡೆ, ಅಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅಕ್ರೂರನು ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಜಲದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ನೀನು ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿದುದೇನು ಹೊಸದು? ನೀನು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುವಾಗ, ಇನ್ನೇನು ಆಶ್ಚರ್ಯ ನನಗೆ ಕಾಣಬಹುದು?” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಅಕ್ರೂರನು, ತನ್ನ ಚariotವನ್ನು ಚುರುಕಾಗಿ ಚಲಾಯಿಸಿ, ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿದನು. ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜಾ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರರನ್ನು ನೋಡಿ, ಆನಂದದಿಂದ ಅವರೆಡೆಗೆ ಕಣ್ಣನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಲಾಗದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದಾದಾಗ, ನಂದ ಮತ್ತು ಗೋಕುಲದ ಗೋಪರು ಮುಂತಾದ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು ಮಥುರೆಯ ಉದ್ಯಾನವನಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಅಲ್ಲೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ರಮಧ್ಯೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಒಡೆಯನಾದ ಭಗವಂತನು, ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಸಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಅವನು ಚಿರತೆರೆದ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಸ್ಮಿತಭಾವದಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. “ನೀನು ಮೊದಲು ನಗರಕ್ಕೂ, ನಿನ್ನ ಮನೆಗೂ ಹೋಗು. ನಿನ್ನ ರಥದೊಂದಿಗೆ ಹೋಗು. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ನಂತರ ನಗರವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಬರೋಣ” ಎಂದನು. ಆದರೆ ಅಕ್ರೂರನು ವಿನಂತಿಸಿದನು: “ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಲ್ಲದೆ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನೂ, ನೀನು ಭಕ್ತಪ್ರಿಯನೂ ಆಗಿರುವೆ.” “ಬನ್ನಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ, ನಿಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಪುಣ್ಯಮಯವಾಗಿಸೋಣ. ನಿಮ್ಮ ಪಾದಧೂಲಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ಪಾವನವಾಗಲಿ; ಅದರ ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ಹೋಮಗಳು, ದೇವತೆಗಳೂ ತೃಪ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವ ನೀರಿನಿಂದ ಬಲಿ ಮಹಾರಾಜನು ಮಹಾನ್ ಪಾತ್ರನಾಗಿ, ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಪಥವನ್ನು ಪಡೆದನು. ನಿಮ್ಮ ಪಾದತೀರ್ಥದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಪಾವನವಾದವು; ಶಿವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಧರಿಸಿದನು, ಸಾಗರಪುತ್ರರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದರು. ದೇವದೇವ, ವಿಶ್ವನಾಥ, ನಿಮ್ಮ ಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತನೆ ಪುಣ್ಯಮಯವಾದವು, ಯಾದವನಂದನ, ಉತ್ತಮ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲ್ಪಡುವ ನಾರಾಯಣ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.” ಆಗ ಭಗವಂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ನಾನು ಧರ್ಮಾತ್ಮರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ದುಷ್ಟ ಯದುರಾಜನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನಂತರ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿದನು. ಶ್ರೀಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಭಗವಂತನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾದರೂ, ಅಕ್ರೂರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಹೊಂದಿ, ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕಂಸನಿಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಿ, ಮನೆಯತ್ತ ತೆರಳಿದನು. ನಂತರ, ಅಪರಾಹ್ನದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, ನಗರದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ನಗರವು ಹಿಗ್ಗಿದ ಸ್ಫಟಿಕದ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಬೃಹತ್ ತೋರಣಗಳು, ತಾಮ್ರದ ಗೋಡೆಗಳು, ದಾಟಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಆಳವಾದ ಹೊಂಡಗಳು, ಸುಂದರ ಉದ್ಯಾನವನಗಳು ಮತ್ತು ವನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಅರಮನೆಗಳು ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಉನ್ನತ ಬಾಲ್ಕನಿಗಳು, ಶ್ರೇಣಿಯಾಗಿ ಇರುವ ಸಭಾಭವನಗಳು, ಮಣಿಮಂಟಪಗಳು, ಪಚ್ಚೆ, ವಜ್ರ, ದೂಷಿತವಲ್ಲದ ನೀಲಮಣಿ, ಪವಳ, ಮುತ್ತು, ಪಚ್ಚೆಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಕಿಟಕಿಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ನೆಲಗಳು ಪಾರಿವಾಳ ಮತ್ತು ನವಿಲುಗಳ ಕೂಗಿನ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಭರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಸಂಧಿಬದ್ಧಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಿ, ಹೂಮಾಲೆಗಳು, ಚಂದನದ ಪುಡಿ, ಅಕ್ಕಿ ಹಿತ್ತಲಾಗಿದ್ದವು. ಮನೆ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮತ್ತು ಒಳಮನೆಗಳು ದಹಿ, ಚಂದನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪೂರ್ಣಪಾತ್ರೆಗಳಿಂದ, ಹೂಮಾಲೆಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ, ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳಿಂದ, ದೀಪಗಳಿಂದ, ಬಾಳೆಕಾಯಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ, ಬಟ್ಟೆಗಳ ತೊಗಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ನಗರ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವರನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿದರು. ಅವರ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಬಟ್ಟೆ-ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಧರಿಸದೆ, ಕೆಲವರು ಅರ್ಧವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಒಂದೇ ಕಿವಿಯೋಲೆ ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಕಾಲುಗಜ್ಜೆ ಧರಿಸಿ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಒಂದೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಂಜನ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ, ಅಕ್ರೂರನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನ, ಮಥುರಾ ಪ್ರವೇಶ ಮತ್ತು ನಗರದ ಅದ್ಭುತ ಸೌಂದರ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.