ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: “ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಉಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಅನೇಕ ತತ್ತ್ವಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾದ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳು ಆತ್ಮವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಗುಣಗಳಿಗೆ ಬಂಧಿತನಾದ ಅವ್ಯಕ್ತರೂ ಕೂಡ, ಗುಣಾತೀತವಾದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ, ನಿನ್ನ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅಲ್ಲ. ಯೋಗಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು, ಪರಮ ಪುರುಷನಾಗಿ, ಸ್ವಯಂ ದೇವರಾಗಿ, ಸರ್ವಜೀವಿಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ತತ್ತ್ವವಾಗಿಯೂ ನೇರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು, ದ್ವಿಜರು, ವೇದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಮೂರು ವಿಧದ ವೇದಗಳ ಮೂಲಕ, ವಿವಿಧ ರೂಪ ಮತ್ತು ಹೆಸರಿನ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು, ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ, ಜ್ಞಾನ ರೂಪಿಯಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞದಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಾನಾ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೂಪವಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ಶಿವನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಹಲವು ಗುರುಗಳ ಉಪದೇಶದಂತೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಶಿವಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ, ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರಾದರೂ ಸಹ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ, ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ನದಿಗಳು ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು ಎಂಬ ಗುಣಗಳು ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವ; ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಸ್ಥಾವರಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಈ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನೇಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ, ಎಲ್ಲ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಗುಣಗಳ ಈ ಪ್ರವಾಹವು ದೇವತೆ, ಮನುಷ್ಯ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಭುವೇ, ಅಗ್ನಿಯು ನಿನ್ನ ಬಾಯಿ, ಭೂಮಿ ನಿನ್ನ ಕಾಲುಗಳು, ಸೂರ್ಯನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು, ಆಕಾಶ ನಿನ್ನ ನಾಭಿ, ರಥ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ, ದಿಕ್ಕುಗಳು ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗಳು, ಸ್ವರ್ಗ ನಿನ್ನ ತಲೆ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳು, ಸಾಗರಗಳು ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ, ಗಾಳಿ ನಿನ್ನ ಉಸಿರು, ಬಲ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಮರಗಳು, ಔಷಧಿಗಳು ನಿನ್ನ ರೋಮಗಳು, ತಲೆಮೇಲಿನ ಕೂದಲು ಸಸ್ಯಗಳು, ಮೋಡಗಳು ನಿನ್ನ ಎಲುಬು ಮತ್ತು ನಖಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ನಿನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳು, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ತೆಗೆಯುವುದು-ಮುಚ್ಚುವುದು ದಿನ-ರಾತ್ರಿ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು, ಮಳೆ ನಿನ್ನ ಜನನೇಂದ್ರಿಯ, ವೀರ್ಯ ನಿನ್ನದು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಕ್ಷಯನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ, ಲೋಕಗಳೂ ಅವುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ, ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳೂ ನೆಲೆಗೊಂಡಿವೆ. ಅದು ಜಲಚರಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಕೀಟಗಳು ಅಂಜೂರದ ಮರದಲ್ಲಿ, ಚಿಂತನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ. ನಿನ್ನ ಲೀಲೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನೀನು ಯಾವ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದರೂ, ಆ ರೂಪಗಳಿಂದ ಲೋಕಗಳು ಪಾಪವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಆನಂದದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾರಂಭದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮತ್ಸ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದೆಯೇ, ಆ ಮತ್ಸ್ಯನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಶ್ವಶಿರಸ್ಸು ಪಡೆದ ರೂಪದ ನಿನಗೆ, ಮಧು-ಕೈಟಭರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಪಾರವಾದ, ಆಧಾರಸ್ವರೂಪನಾದ, ಮಂದರಗಿರಿ ಎತ್ತಿದ ನಿನಗೆ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದ ವರಾಹನಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅದ್ಭುತವಾದ ನರಸಿಂಹನಾಗಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದ ನಿನಗೆ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ವಾಮನನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭೃಗುಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ, ಕ్షತ್ರಿಯರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಶಮಾಡಿದ ನಿನಗೆ, ರಾಘವಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ರಾವಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಾಸುದೇವನಿಗೆ, ಸಂಕರ್ಷಣನಿಗೆ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಅನಿರುದ್ಧನಿಗೆ, ಸಾತ್ವತಮಂಡಲದ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಬುದ್ಧನಾಗಿ ದೈತ್ಯ-ದಾನವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ ಶುದ್ಧನಿನಗೆ, ಕಲ್ಕಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪ್ರಭುವೇ, ಈ ಜೀವಸಮುದಾಯ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡಿದೆ. 'ನಾನು', 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ, ಕರ್ಮದ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಕೂಡ ದೇಹ, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆ, ಧನ, ಬಂಧುಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಳಿದು, ನಿಜವಾದುದನ್ನು ಮರೆತು, ಕನಸಿನ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಿರೋಧಭಾವಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ನಾಶವಂತ, ಅನಾತ್ಮ, ದುಃಖಕರವಾದವುಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿರುವ ನೀರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಜ್ಞಾನಿಯು ಮರೀಚಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಂತಲುಪುವಂತೆ, ನಾನೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮಾಯೆಯ ಹಿತ್ತಲನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಎಡೆಬಿಡದೆ ಎಡೆ ಎಡೆಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ, ಅರ್ಹರಲ್ಲದವರಿಗೆ ದೊರೆಯಲಾಗದ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇದೂ ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯ ಫಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಜನ್ಮಮರಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯು, ಕಮಲನಾಭನೇ, ನಿನ್ನ ಯಥಾಯೋಗ್ಯ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಲಗ್ನವಾದಾಗಲೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನಿರ್ಮಲ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ, ಎಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಯಗಳ ಕಾರಣನಾದ, ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನದ ಅಧಿಪತಿಯಾದ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಾಸುದೇವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂಹಾರಕನಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪ್ರಭುವೇ, ಶರಣಾಗತನಾದ ನನಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡು. ಇಂತಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ "ಅಕ್ರೂರನ ಸ್ತುತಿ" ಎಂಬ ನಲವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಇದನ್ನು ಶ್ರಿ ಶುಕಮುನಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ: ಅಕ್ರೂರನು ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ನಟನು ತನ್ನ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಮುಗಿಸುವಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ಮರಳಿ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಆ ದಿವ್ಯ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಕ್ರೂರನು ತಕ್ಷಣವೇ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಚariotಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಅವನು ಇಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೃಷೀಕೇಶನು ಕೇಳಿದನು: "ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾವ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡೆ? ಏಕೆ ಈ ರೀತಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದೀಯ?" ಅಕ್ರೂರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಪ್ರಭುವೇ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇವೆ. ನಾನೇನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಅದು ನನಗೆ ಹೊಸದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದರಿಂದ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಗಾಂಡಿನಿಯ ಪುತ್ರ ಅಕ್ರೂರನು ರಥವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಾಯಿಸಿ, ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನು. ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನರು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರರನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದದಿಂದ ಅವರಿಂದ ಕಣ್ಣು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಂದ ಹಾಗೂ ಗೋಪರು ಮುಂತಾದ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು ಮಥುರೆಯ ಉದ್ಯಾನವನಗಳಿಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದರು. ಅವರೊಡನೆ ಭಗವಂತನು, ಜಗದಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಅವನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಸ್ನೇಹಭಾವದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ನೀನು ರಥದೊಡನೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಮೊದಲು ಪ್ರವೇಶಿಸು. ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಇರುತ್ತೇವೆ. ನಂತರ ನಾವು ನಗರವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಬರುತ್ತೇವೆ," ಎಂದನು. ಆಗ ಅಕ್ರೂರನು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಲ್ಲದೆ ಮಥುರೆಗೆ ಒಳಹೊಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡಿ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನು, ನೀವು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯವರು." ಇಂತಾಗಿ, ಭಕ್ತನಾದ ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಆ ದಿವ್ಯ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನೊಡನೆ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.