ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರತಿ ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅನಂತನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಗೋವಾಲಕರ ನಡುವೆ ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದ, ಅವರ ಹಸುಗಳ ಕಾಲುಗಳು ಎಬ್ಬಿಸುವ ಧೂಳಿನಿಂದ ಅವನ ಕೂದಲು ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಮಧುರವಾದ ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಇಂಗಿತ ನೀಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಇಂತಹ ಕೃಷ್ಣನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಈ ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿದ್ದ ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿಯೋಗದ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಿಸುಟಿಟ್ಟು, “ಗೋವಿಂದ! ದಾಮೋದರ! ಮಾಧವ!” ಎಂದು ಭಾವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅತ್ತರು. ಅವರ ಈ ಅಳಲು ಮತ್ತು ಕರಳಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ರಥವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚುರುಕಾಗಿ ಹತ್ತಿಸಿದರು. ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋವಾಲಕರು, ಹಸುವಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಡಕೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು, ರಥದ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಚಿಹ್ನೆ ಸಿಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಯದುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರಿತು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಭರವಸೆ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ದೂತರ ಮೂಲಕ “ನಾನು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತೇನೆ” ಎಂಬ ಆಶ್ವಾಸನವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ರಥದ ಧ್ವಜವು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಎಬ್ಬಿಸುವ ಧೂಳನ್ನು ನೋಡಬಹುದಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಿತವಾದವರಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಗೋವಿಂದನು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಅವರು ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಗಳನ್ನೇ ಹಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಇತ್ತ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ರೂರರೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ವೇಗವಾಗಿ ರಥದಲ್ಲಿ ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಆ ಪವಿತ್ರ ನದಿಯ ನುಡಿದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಮುಖವನ್ನು ತೊಳೆಯುತ್ತಾ, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮರಗಳ ಗುಡ್ಡವನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಆ ನಂತರ ರಥವನ್ನು ಹತ್ತಿದರು. ಅಕ್ರೂರನು ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ರಥದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಯಮುನಾದ ತೀರದಲ್ಲಿದ್ದ ಪವಿತ್ರ ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಹೋದನು. ಅಕ್ರೂರನು ಆ ಜಲದಲ್ಲಿ ತೊಳೆದಾಗ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಜಲದೊಳಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಿದನು. “ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರರು ಇಲ್ಲಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅವರು ರಥದಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ರಥದಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಮತ್ತೆ ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಸತ್ಯವೋ ಸುಳ್ಳೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆಗ ಮತ್ತೆ, ಅಕ್ರೂರನು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಸಿದ್ಧರು, ಚರಣರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಸುರರು, ತಲೆಬಾಗಿದವರಾಗಿ ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳು, ಸಾವಿರ ನಾಗಶಿರೋಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ, ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ಹಿಮಶಿಖರಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಮಹಾ ನಾಗನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು. ಆ ಮಹಾ ನಾಗನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ, ಮেঘದಂತೆ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳಿದ್ದ, ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ, ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ಭಗವಂತನ ಮುಖ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು, ನಗುವಿನ ಚಾರ್ಮ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಭ್ರೂಗಳು, ಮೂಗು, ಕಿವಿಗಳು, ಕಪೋಲಗಳು, ತುಟಿಗಳು—all ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಭುಜಗಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿದ್ದವು, ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ವಿಶಾಲವಾಗಿತ್ತು, ಘಂಟೆಯಾಕಾರದ ಕಂಠ, ಆಳವಾದ ನಾಭಿ, ಹೊಳಪಿನ ಎಲೆಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮಡಿಗಳು. ಅವನ ಪಕ್ಕಗಳು, ಊರುಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು; ಕೈಗಳು, ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು; ಕಾಲುಗಳು ಸೊಗಸಾಗಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಗುಡುಗಲು ಎತ್ತಾಗಿತ್ತು, ಬೆರಳುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವನ ಪಾದಗಳು, ಒಂಬತ್ತು ಬೆರಳುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕಮಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು—ಮುಗುಟು, ಕಂಕಣ, ಬಾಜುಬಂದ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಟಿಬಂಧ, ಮಾಲೆ, ಪಾದಸರಣಿ, ಕುಂಡಲಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಅವನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಇರುವ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು; ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ, ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಹೂಗಳ ಮಾಲೆ. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಸುನಂದ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಹಚರರು, ಸನಕಾದಿ ಮುನಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮುಂತಾದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮುನಿಗಳು ಇದ್ದರು. ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ನಾರದ, ವಸು ಮತ್ತು ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತರು, ತಮ್ಮ-ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀ, ಪುಷ್ಟಿ, ವಾಣಿ, ತೇಜಸ್ಸು, ಕೀರ್ತಿ, ತೃಪ್ತಿ, ಲಯ, ವಿಜಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅಜ್ಞಾನ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಾಯೆ—all ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಮಹದ್ಭಾವ್ಯ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಕ್ರೂರನ ಹೃದಯ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿತು; ಅವನ ದೇಹವು ಆನಂದದಿಂದ ಕಂಪಿತವಾಯಿತು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂತೋಷದ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಅವನು ಗುಂಗುಟ್ಟು ಬರುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಸತ್ವಗುಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ತಲೆಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ “ಅಕ್ರೂರನ ಪ್ರಯಾಣ” ಎಂಬ ಒತ್ತತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು. ಆಗ, ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: “ಹೇ ನಾರಾಯಣ, ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣ, ಆದಿಪುರುಷ, ಅವಿನಾಶಿ, ನಿಮ್ಮ ನಾಭಿಕಮಲದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಈ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಮನಗಳು.” “ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಮಹತ್ತರ ತತ್ತ್ವಗಳು, ಅವ್ಯಕ್ತದ ಮೂಲ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಷಯಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಭಗವಂತನೆ.” “ಆದರೂ, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಎಲ್ಲವುಗಳು ನಿಮ್ಮ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಆತ್ಮವಲ್ಲದಂತೆ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತವಾದ ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ಗುಣಾತೀತವಾದ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದು.” “ಯೋಗಿಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪರಮಾತ್ಮನಾಗಿ, ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾಗಿ, ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶನಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಕೆಲವರು ದ್ವಿಜರು ವೇದಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಮೂರು ವಿಧದ ವೇದಗಳ ಮೂಲಕ, ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪ ಮತ್ತು ಹೆಸರಿನ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಜ್ಞಾನ ರೂಪಿಯಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿರುವ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ರೂಪವಿರುವ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಶಿವಪಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಶಿವನಂತೆ ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಗುರುಗಳ ಉಪದೇಶದಂತೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ನಿಜವಾಗಿ, ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ; ಇತರ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವವರೂ ಕೂಡ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಇದ್ದರೂ, ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಭಗವಂತನೆ.” “ಹೆಗಲಿನಿಂದ ಹರಿದು ಬರುವ ನದಿಗಳು ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ತಲುಪುತ್ತವೆ.” “ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು—ಇವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದ ಗುಣಗಳು; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸ್ಥಾವರಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಜೋಡಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.” “ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಅಸಂಗವಾಗಿದೆ, ನೀವು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನೋಡುವವನು; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಈ ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಮಾನವರಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.” ಇದರಿಂದ, ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದನು.