ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಂದು ಅಕ್ರೂರನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು: “ಇಂದು ಕಂಸನು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಈಗ ಭಗವಂತನ ಅವತಾರವಾದ ಹರಿಯ ಪದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಪದಪದ್ಮಗಳ ನಖಗಳ ಪ್ರಕಾಶವು, ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಯಾರಿಗೂ ದಾಟಲಾಗದಂತಹ ತಮಸ್ಸನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದ್ದವು. ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಶ್ರೀ ದೇವಿಯೂ ಸಹ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾತ್ವತರು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪಾದಗಳು ಅವನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಗೋಪಗಳ ಜೊತೆಗಿರುವಾಗ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಗೋಪಿಯರ ಕುಂಕುಮದ ಗುರುತುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ನಾನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮುಕುಂದನ ಮನೋಹರವಾದ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆ—ಅವನ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ಮೂಗು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿವೆ, ಅವನ ನಗುವಿನ ಚಹರೆಯು, ಕೆಂಪು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣಿನ ಕಾಂತಿ, ಗಜ್ಜಲದ ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ, ಅವನ ಸುತ್ತ ಹರಣುಗಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಇಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೇರವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೋಡುವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವವು—ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಮಾನವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಸೌಂದರ್ಯದ ನಿದಾನವಾದ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು. ನಾನು ನೋಡಲು ಹೊರಟಿರುವ ಅವನು ಅಹಂಕಾರವನ್ನೂ, ದ್ವೈತವನ್ನೂ ಹೊಂದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನರ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕ ಜೀವಿಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮಾತುಗಳು, ಅವನ ಗುಣ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಜನ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ; ಅವು ಲೋಕವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಸಿ, ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಕಡೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಿರುವವರು ಜೀವಂತ ಶವಗಳಂತೆಯೇ. ಅವನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡುವ ಮೂಲಕ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅಲ್ಲಿಯ ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಗಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು—ಮಹಾನ್ ಪುರುಷರ ಗಮ್ಯ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಆನಂದ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾದ, ಶ್ರೀ ದೇವಿಯ ಆಶ್ರಯವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು—ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆ. ನಂತರ, ಅವನು ರಥದಿಂದ ಇಳಿಯುವಾಗ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು—ಅವು ಯೋಗಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಪಾದಗಳು. ನಾನು ಅವಕ್ಕೆ ವಂದನೆ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಗೆಳೆಯರೂ, ಅರಣ್ಯದ ನಿವಾಸಿಗಳೂ ಕೂಡ ವಂದಿಸುವರು. ಬಹುಶಃ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಕಮಲದಂತಹ ಕೈಯನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವನು, ನಾನು ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತನಾಗಿ ಬಿದ್ದಾಗ, ಕಾಲಸರ್ಪದಿಂದ ಭಯಪಡುವವರಿಗೆ ನಿರ್ಭಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ ನನಗೂ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡುವನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕೌಶಿಕ (ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ) ಮತ್ತು ಬಲಿ ಮಹಾರಾಜ್ ಅವರಿಗೂ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅಥವ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರ ದಣಿವನ್ನು ತನ್ನ ಸುಗಂಧದ ಕೈಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ದೂರಮಾಡಿದನು. ಅಚ್ಯುತನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡುವವನು; ನಾನು ಕಂಸನ ದೂತನಾದರೂ ಅವನು ನನಗೆ ಶತ್ರುತ್ವದಿಂದ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ, ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವವನು. ಬಹುಶಃ ನಾನು ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತಾಗ, ಅವನು ನನ್ನತ್ತ ಸೌಮ್ಯವಾದ, ನಗುವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ, ದಯೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವನು; ಆಗ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ನಾನು ಭಯವಿಲ್ಲದ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆನು. ಆಗ ನನ್ನ ಬಂಧು, ನನ್ನ ಮಿತ್ರ, ನನ್ನ ದೇವತೆ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ಭುಜಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನು ನನಗೆ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ನನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬಂಧನವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಕೈಮುಗಿದು ವಂದನೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನ ಅಂಗಗಳ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು; ಆಗ, ಓ ಅಕ್ರೂರಾ, ಅವನು ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡುವನು. ನಾವು ಮಾನವರಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದರೂ, ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಆ ಜನ್ಮ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರರ್ಥಕ. ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಶತ್ರುವೂ ಅಲ್ಲ, ಯಾರನ್ನೂ ಅವನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಕಾಮಧೇನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾದ, ಪ್ರಥಮನಾದ ಭಗವಂತನು, ನಗುತ್ತಾ, ಕೈಮುಗಿದು ಬಿದ್ದ ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲ ಸನ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಕಂಸನಿಂದ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ವಫಲ್ಕನ ಪುತ್ರನಾದ ಅಕ್ರೂರನು, ತನ್ನ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ, ರಥದಲ್ಲಿ ಗೋಕುಳವನ್ನು ತಲುಪಿದನು—ಹಾಗೆಂದು ಸೂರ್ಯನು ಪಶ್ಚಿಮ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪುವಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಗೋಪಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಲೋಕಾಧಿಪತಿಗಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಲ್ಪಡುವ, ಕಮಲ, ಜವ, ಅಂಕುಶ ಮುಂತಾದ ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಭಗವಂತನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆನಂದ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು, ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಯಿತು, ಅವನು ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದು, “ಅಯ್ಯೋ! ಇವು ಭಗವಂತನ ಪಾದಧೂಳಿಯೇ!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ಮಾನ, ಭಯ, ದುಃಖ ಇವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು embodied beingsಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಲಾಭ; ಅದು ಹರಿಯ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದರಿಂದ, ಕೇಳುವುದರಿಂದ, ಅಥವಾ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮೊದಲಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ, ಹಾಲು ಹೀರುವ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ಕಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನು ಪೀತಾಂಬರ, ರಾಮನು ನೀಲಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಕಮಲದಂತೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಯೌವನದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬನು ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಗೋರವರ್ಣ; ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೌಂದರ್ಯದ ಆಧಾರ, ವಿಶಾಲವಾದ ಭುಜಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಮುಖಗಳು, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ರೂಪಗಳು, ಯುವ ಗಜಗಳ ನಡೆ ಮತ್ತು ಬಲ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಾತ್ಮರು, ಧ್ವಜ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಕಮಲ ಮುಂತಾದ ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಪಾದಗಳಿಂದ ವ್ರಜವನ್ನು ಆಲಂಕರಿಸಿದರು; ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ನಗುವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದುದು, ದಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆಟದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಹೂಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಾನನದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾದವರು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧದ ಲೇಪನ, ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷರು, ಜಗತ್ತಿನ ಕಾರಣರೂ, ಅಧಿಪತಿಗಳೂ, ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ ತಮ್ಮ ಅಂಶಗಳಿಂದ ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವರಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದರು—ಒಬ್ಬನು ಪಚ್ಚೆ ಪರ್ವತದಂತೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪರ್ವತದಂತೆ, ಸುವರ್ಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಂತೆ. ಅಕ್ರೂರನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ವೇಗವಾಗಿ ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು. ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಂಡ ಆನಂದದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯಿತು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು, ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಬಿಟ್ಟನು. ಆಗ ಭಗವಂತನು, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ರಥಚಕ್ರದ ಗುರುತು ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು, ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶರಣಾಗತರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಕರ್ಷಣನು, ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕೈ ಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅವನ ಕುಶಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಗೌರವಪೂರ್ವಕ ಆಸನ ನೀಡಿದರು, ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಮಧುಪರ್ಕವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು.