ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಾಯೆಯ ಮಾಸ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದ ಮಾಯನ ಮಗ ವ್ಯೋಮನು, ತನ್ನ ಮೋಹಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಹಾಲುಮಕ್ಕಳಂತೆ ವೇಷಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದನು. ಅವನು ಕುರಿಗಳ ನಾಯಕನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಕಳ್ಳರಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ಗೋಪಬಾಲಕರನ್ನು ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಈ ಮಹಾದಾನವನು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಗೆ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ, ನಾಲ್ಕು ಅಥವಾ ಐದು ಮಂದಿಯನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟು, ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟನು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಶರಣಾಗತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವವನು, ವ್ಯೋಮಾಸುರನು ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಹಾಲುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಿಂಹವು ತೋಳನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಅವನನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದನು. ಆಗ ಆ ಮಹಾದಾನವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತದಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನ ಬಲಕ್ಕೆ ಅವನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಬಲದ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮಣಿಸಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಪಶುಹಂತಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಡೆದು, ಗೋಪಬಾಲಕರನ್ನು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಾಲುಮಕ್ಕಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಇಂತೆಯೇ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಮೂವತ್ತೇಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ "ವ್ಯೋಮಾಸುರ ವಧೆ" ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಈ ನಡುವೆ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಅಕ್ರೂರನು, ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ಆಗಿದ್ದವನು, ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದನು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಅವನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ನಂದನ ಗೋಕುಲದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದನು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಕಮಲನಯನನಾದ ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ, ಅವನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದನು: "ನಾನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದೇನೆ, ಅಥವಾ ಯಾವ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ, ಇವತ್ತು ನಾನು ಕೇಶವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲಿದ್ದೇನೆ? ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನವು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪರೂಪ, ಶೂದ್ರನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಪದವನ್ನು ಪಠಿಸುವಂತೆಯೇ ಅಪರೂಪ. ನಾನು ಎಷ್ಟು ಪಾತಕಿಯನಾದರೂ, ಅಚ್ಯುತನ ದರ್ಶನ ನನಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಬಾರದು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಲನದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಯಾರಾದರೂ ದಡವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ನನ್ನ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವು ಕೊನೆಗೊಂಡಿದೆ, ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಫಲಪ್ರದವಾಗಿದೆ, ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಭಗವಂತನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕಂಸನು ನನಗೆ ಮಹಾ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅವತಾರಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಹರಿಯ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ನೋಡುವೆನು. ಅವನ ಪಾದನಖಗಳ ಪ್ರಕಾಶವು ಪುರಾತನ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದಾಟಲಾಗದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿತ್ತು. ಆ ಪಾದಗಳು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಶ್ರೀದೇವಿ, ಋಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾತ್ವತರು ಪೂಜಿಸುವವು, ಅವು ವನದಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ನಡೆದಾಡುತ್ತವೆ, ಗೋಪಿಯರ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಆಪಾದಗಳು ರಂಜಿತವಾಗಿವೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಮುಕುಂದನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವೆನು—ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಕೆನ್ನೆಗಳು, ನಾಕು, ನಗುವಿನ ಚಿಮ್ಮು, ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಗಜಗಜನೆ ಕೂದಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸುತ್ತಲೂ ಜಿಂಕೆಗಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು; ಅವನು ಭೂಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಆಧಾರಸ್ವರೂಪ. ಅವನು ನಿರ್ಹಂಕಾರಿಯೂ, ನಿರ್ದ್ವಂದ್ವನೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವನು ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯ, ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಅವನ ಮಾತುಗಳು, ಗುಣ, ಕರ್ಮ, ಜನ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಅಪಶಕುನಗಳನ್ನು ಹತಮಾಡುತ್ತವೆ, ಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ, ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಅನಾಸಕ್ತರಾದವರು ಸುಂದರ ಶವಗಳಂತೆ. ಅವನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಯಶಸ್ಸು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತಿದೆ, ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ವ್ರಜದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಇಂದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೋಡುವೆನು—ಮಹಾತ್ಮರ ಗಮ್ಯ, ಲೋಕಗುರು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಆನಂದ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬ, ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಆಧಾರಸ್ವರೂಪ. ಅವನು ರಥದಿಂದ ಇಳಿಯುವಾಗ, ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು, ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಹಾಗೂ ಅರಣ್ಯದ ನಿವಾಸಿಗಳು ವಂದಿಸುವೆವು. ಬಹುಷಃ ನಾನು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನಮಿಸುವಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಕಮಲದ ಕೈಯನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವನು; ಕಾಲಸರ್ಪದಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು ಶರಣಾಗತರಾದವರಿಗೆ ಭಯರಹಿತತೆಯನ್ನು ನೀಡುವವನು ಅವನು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನೂ, ಬಾಲಿಯೂ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರು; ಅಥವಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಅವನು ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ದಣಿವನ್ನು ತನ್ನ ಸುಗಂಧದ ಕೈಯಿಂದ ನಿವಾರಿಸಿದನು. ಅಚ್ಯುತನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವವನು, ನಾನು ಕಂಸನ ದೂತನಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನಾಗಿದ್ದು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವನು. ಬಹುಷಃ ನಾನು ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತಾಗ, ಅವನು ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಮೃದು ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ, ದಯಾಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಆಗ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ನಾನು ಭಯರಹಿತವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆನು. ನಂತರ, ಅವನು ನನ್ನ ಪರಮಮಿತ್ರ, ಬಂಧು, ಏಕಮಾತ್ರ ದೈವಸ್ವರೂಪ, ತನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ನನ್ನ ಕರ್ಮಬಂಧನವನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಕೈಮುಗಿದು ನಮಿಸುವಾಗ ಅವನ ಅಂಗಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು, ಆಗ ಅವನು ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ; ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಅವನಿಂದ ಗೌರವವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಜನ್ಮ ವ್ಯರ್ಥವೇ. ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಶತ್ರುವಲ್ಲ, ಯಾರನ್ನೂ ಅವನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕಾಮಧೇನು ತನ್ನ ಬಳಿ ಬರುವವರಿಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ನೀಡುವಂತೆ, ಅವನು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನೂ, ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆಗಿರುವ ಕೃಷ್ಣನು, ಕೈಮುಗಿದು ನಮಿಸಿದ ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ನಗುತ್ತಾ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲ ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿ, ಕಂಸನಿಂದ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಉಂಟಾದ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾರೆ: ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ವಫಲ್ಕನ ಪುತ್ರ ಅಕ್ರೂರನು, ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾ, ಪಶ್ಚಿಮ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಲುಮಕ್ಕಳ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಭಗವಂತನ ಪಾದಧೂಳಿಯ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಕಂಡನು—ಅವು ಕಮಲ, ಜವ, ಅಂಕುಶದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾಗಿದ್ದವು; ಆ ಧೂಳಿಯನ್ನು ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ಕಿರೀಟದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಬಾಷ್ಪ, ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ ಅವನು ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, 'ಅಯ್ಯೋ! ಇದು ಭಗವಂತನ ಪಾದಧೂಳಿ!' ಎಂದು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋದನು. embodied beingsಗೆ, ಅಹಂಕಾರ, ಭಯ, ದುಃಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದೇ ಪರಮ ಹಿತ; ಅದು ಹರಿಯ ಚಿಹ್ನೆಗಳ ದೃಷ್ಟಿ, ಶ್ರವಣ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮುಂತಾದ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕ್ರೂರನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ, ಹಸುಗಳ ಹಾಲು ಹಾಯಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವರು ಪಿತಾಂಬರ ಮತ್ತು ನೀಲಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಕಮಲದಂತೆ ಪ್ರಭಾಸ್ವರೂಪವಾಗಿದ್ದವು. ಇಬ್ಬರೂ ಯೌವನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬನು ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಬಿಳಿಯವರ್ಣ, ಆಕರ್ಷಕ ಸೌಂದರ್ಯದ ಆಧಾರ, ವಿಶಾಲ ಬಾಹುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖಗಳು, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ರೂಪ, ಯುವ ಗಜಗಳಂತೆ ಗತಿಯಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಾತ್ಮರು, ಧ್ವಜ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಕಮಲದ ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಪಾದಗಳಿಂದ ವ್ರಜವನ್ನು ಆಲಂಕೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ನಗುವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ದಯಾಮಯಿ. ಆಟವಾಡುವಲ್ಲಿ ಮಂದಸ್ಮಿತ, ಹೂಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯದ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ಪವಿತ್ರ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಅನುಲಿಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುಭ್ರವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷರು, ಲೋಕದ ಕಾರಣರೂ, ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದ ಅವರು, ಭೂಭಾರ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅಂಶದಿಂದ ಅವತರಿಸಿದ್ದರೆ. ರಾಜನೇ, ಅವರ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಒಬ್ಬ ಎಮರಾಲ್ಡ್ ಪರ್ವತದಂತೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪರ್ವತದಂತೆ, ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದಂತೆ.