ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಂದು, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಲರೂಪಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು ಈ ಸೇನೆಗಳ ನಾಶವನ್ನು ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಕ್ತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವ, ಮೋಹದಿಂದ ಸದಾ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುವ, ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹದ ಮೂಲವಾದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು. ಯಾವನು ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಭೇದಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಲೀಲೆಗೆ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಯದು, ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವತ ವಂಶಗಳಲ್ಲಿಯೆಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರುವಾನೋ, ಆ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶರಣಾದನು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳ ನಂತರ, ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಇದಾದ ಮೇಲೆ, ಗೋವಿಂದನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೇಶಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಗೋಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಆನಂದವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು. ಒಂದು ದಿನ, ಗೋಪಗಳು ಹಸುಗಳನ್ನು ಪರ್ವತದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಆಟವಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ಕೆಲವರು ಕಳ್ಳರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ರಕ್ಷಕರಾಗಿ, ಮತ್ತವರು ಕುರಿಗಳಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ಆಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಆಗ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯ ಮಾಯನ ಮಗನಾದ ವ್ಯೋಮಾಸುರನು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗೋಪದ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕುರಿಗಳ ನಾಯಕನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಕಳ್ಳರಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವರನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಆ ಮಹಾಸುರನು ಅವರನ್ನು ಒಂದು ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ, ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟನು. ಇದು ಗಮನಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸದಾ ಧರ್ಮಸ್ಥರಕ್ಷಕನಾಗಿರುವವನು, ಆ ದೈತ್ಯನು ಇನ್ನೂ ಗೋಪಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸಿಂಹವು ಕುರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ, ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ವ್ಯೋಮಾಸುರನು ತನ್ನ ಅಸಲಿ ಬೃಹತ್ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡನಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಬಲಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಬಲದ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಗೋವಧಕನಾದ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುರಿದು, ಗೋಪಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯೋಮಾಸುರ ವಧೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈಗ, ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು: ಅಕ್ರೂರನು, ಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು, ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದನು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ನಂದನ ಗೋಕುಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ, ಪುಷ್ಪಾಕ್ಷನಾದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಭಗವತ್ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೃದಯ ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು. "ನಾನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದೇನೆ, ಅಥವಾ ಯಾವ ದಾನ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ, ಇಂದು ನಾನು ಕೇಶವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ?" ಎಂದು ಅಕ್ರೂರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. "ಈ ಶ್ರೀಮಂತನ ದರ್ಶನ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪರೂಪ; ಶೂದ್ರನು ವೇದಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಹೇಗೆ ಅಪರೂಪವೋ, ಹಾಗೆ," ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು. "ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ಪಾತಕಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅಚ್ಯುತನ ದರ್ಶನದಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಬಾರದು; ಸಮಯನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವವನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಡವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ." "ಇಂದು ನನ್ನ ದುರಾದೃಷ್ಟವು ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿದೆ, ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಫಲಪ್ರದವಾಗಿದೆ; ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಭಗವಂತನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ," ಎಂದನು. "ಇಂದು ಕಂಸನು ನನಗೆ ಮಹಾ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿದ್ದಾನೆ; ನಾನು ಅವತಾರಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಹರಿಯ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ; ಅವನ ಪಾದನಖಗಳ ಪ್ರಕಾಶವು ಅನಾದಿಕಾಲದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನೂ ದೂರಮಾಡಿತು." "ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಮುನಿಗಳು, ಸಾತ್ವತರು ಪೂಜಿಸುವ ಆ ಪಾದಗಳು, ಗೋಪಿಯರ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ರಂಜಿತವಾಗಿವೆ, ಅವು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ತಿರುಗುತ್ತಿವೆ. ನಾನು ಮುಕುಂದನ ಸುಂದರ ಮುಖವನ್ನು, ಕೆಂಪು ಕಮಲದಂತಹ ಕಣ್ಣು, ನಗುವಿನ ಚುಟುಕಿನೊಂದಿಗೆ, ಮೃಗಗಳು ಸುತ್ತುವಂತೆ ಆಕರ್ಷಕ ಕೇಶರಾಶಿಯೊಂದಿಗೆ ನೋಡುವೆನು." "ಇಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಅವನು ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಸ್ವಯಂ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು; ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯ, ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ." "ಅವನ ಮಾತುಗಳು, ಅವನ ಗುಣ, ಕರ್ಮ, ಅವತಾರ—all ಮಂಗಳಕರವಾಗಿವೆ; ಅವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನ್ನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ನೋಡಿರುವವರು ಸುಂದರ ಶವಗಳಂತೆ." "ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅವತರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತದೆ; ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಅವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ." "ಇಂದು ನಾನು ಆ ಮಹಾನ್ ಗುರುವನ್ನು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಆನಂದದ ಮೂಲವಾದವನನ್ನು, ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಆಶ್ರಯವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಾಣುವೆನು." "ಅವನೊಂದಿಗೆ ರಥದಿಂದ ಇಳಿಯುವಾಗ, ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸುವೆನು; ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಅರಣ್ಯದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಕೂಡ ಅವನಿಗೆ ವಂದಿಸುವರು. ಬಹುಶಃ, ನಾನು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಕಮಲಹಸ್ತವನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವನು; ಕಾಲಸರ್ಪದಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು ಶರಣಾದವರಿಗೆ ಭಯರಹಿತತೆಯನ್ನು ನೀಡುವವನಾಗಿರುವನು." "ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ಬಲಿ ಅವರು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರು; ಅಥವಾ ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನು ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು." "ಅಚ್ಯುತನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ನಾನು ಕಂಸನ ದೂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವನು ನನಗೆ ದ್ವೇಷವನ್ನಿಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ." "ನಾನು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಮೃದುವಾದ, ಕರುಣೆಯ ನಗೆಸಹಿತ ದಯಾಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಆಗ ನನ್ನ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ನಾನು ಭಯರಹಿತ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆನು." "ಆಗ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಬೃಹತ್ ಭುಜಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವನು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವನು, ನನ್ನ ಕರ್ಮಬಂಧವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವನು." "ನಾನು ಕೈಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮಾತಿನಿಂದ ಆಶ್ವಾಸಿಸುವನು; ಅವನನ್ನು ಮಾನವನಾಗಿ ಜನಿಸಿದರೂ, ಅವನು ನಮಗೆ ಗೌರವ ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಆ ಜನ್ಮ ನಿಷ್ಫಲವೇ." "ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಶತ್ರುವೂ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಕಾಮಧೇನು ಹತ್ತಿರ ಬಂದವರಿಗೆ ಫಲ ನೀಡುವಂತೆ, ಆತನು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ." ಆಗ, ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ನಗುತ್ತಾ, ಕೈಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ, ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲ ಸನ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಕಂಸನಿಂದ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ವಫಲ್ಕನ ಮಗನಾದ ಅಕ್ರೂರನು, ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ, ಸೂರ್ಯನು ಪಶ್ಚಿಮ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪುವಂತೆ ಗೋಕುಲವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಅವನು ಗೋಪಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಲೋಕಪಾಲರು ತಮ್ಮ ಮುಕುಟದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುವ ಧೂಳನ್ನು, ಕಮಲ, ಜವ, ಅಂಕುಶದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿರುವ ಭಗವಂತನ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆನಂದಭರಿತನಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡು, ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, "ಅಯ್ಯೋ! ಇದು ಭಗವಂತನ ಪಾದಧೂಳಿ!" ಎಂದು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಆ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದನು.