ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅವಿಧ್ಯಾತ್ಮಕನಾದ ಭಗವಂತನು, ಕೆಶಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಇಬ್ಬುಜಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಎಸೆದನು. ಆ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ, ಗರುಡನು ಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಎಸೆದು ಬಿಡುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ಭಗವಂತನು ಕೆಶಿಯನ್ನು ನೂರಾರು ಧನುಸ್ಸು ದೂರಕ್ಕೆ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ಎಸೆದನು. ಆಗ, ಅಚೇತನನಾದ ಕೆಶಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜ್ಞೆಹೊಂದಿ, ಭಯಾನಕ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವೇಗವಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ಆದರೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಭುಜವನ್ನು ಕೆಶಿಯ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿದನು; ಹಾವು ತನ್ನ ಬಿಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಅವನು ಕೈಯನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ತೂಗುಹಾಕಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ಭುಜವು ಕೆಶಿಯ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ತಾಗಿದಂತೆ ಅವು ಬಿಸಿ ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಚೂರು ಚೂರುವಾಗಿ ಬಿದ್ದವು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಭುಜವು ಆ ರಾಕ್ಷಸನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಹೋದಂತೆ, ಲೋಪವಿಲ್ಲದೆ, ಕಬ್ಬಿಣದ ಸುತ್ತು ಹೋಲುವಂತೆ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿತು. ಅವನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಭುಜವು ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಾಗ, ಕೆಶಿಯ ಉಸಿರಾಟ ತಡೆದುಹೋಗಿತು, ಅವನ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ನಡುಗಿದವು, ಅವನ ದೇಹವು ಬೆವರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆದು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಕೆಶಿ ರಕ್ತ ಉಗುಳುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಆಗ, ಆ ದೊಡ್ಡ ಬದನೆಹಣ್ಣು ಹೋಲುವ ಕೆಶಿಯ ದೇಹದಿಂದ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಭುಜವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದನು. ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೂ, ಅಹಂಕಾರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳು ಆ ಮಹಾಸತ್ತ್ವನಿಗೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದಿವ್ಯಮುನಿ, ಪಾಪರಹಿತ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಆ ಗುಪ್ತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು: “ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಅಪ್ರಮೇಯಾತ್ಮನೆ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ, ವಿಶ್ವನಾಥ, ವಾಸುದೇವ, ಸರ್ವಾಶ್ರಯ, ಸಾತ್ವತ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪ್ರಭು! ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಏಕಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಾಶ, ಹೃದಯಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸಾಕ್ಷಿ, ಮಹಾಪುರುಷ, ಪರಮೇಶ್ವರ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತನೆ; ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭೂಭಾರದ ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ, ದೈತ್ಯರು, ದುಷ್ಟರು, ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹಾಗೂ ಸಾಧುಜನರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೀನು ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಭಾಗ್ಯವಶಾತ್, ಈ ಕುದುರೆ ರೂಪದ ರಾಕ್ಷಸನು, ದೇವತೆಗಳನ್ನೇ ಭಯಭೀತಗೊಳಿಸಿದ ಅವನ ಕಿರುಚಾಟದಿಂದ, ನೀನು ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ನಾಳೆ ಅಥವಾ ನಾಡಿನಿಂದ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಇತರ ಮಲ್ಲರು, ಆನೆ ಮತ್ತು ಕಂಸನ ಸಂಹಾರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಅದಾದಮೇಲೆ, ಶಂಖ, ಯವನ, ಮುರ, ನರಕನ ಸಂಹಾರ, ಪಾರಿಜಾತ ಮರದ ಅಪಹರಣ, ಇಂದ್ರನ ಜಯಗಳಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ವೀರರಾಗಿ ಜಯಿಸಿದ ವಧೂಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹ, ಧ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಂಡ ನೃಗನ ಉದ್ಧಾರ, ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೃತ ಪುತ್ರನನ್ನು ನಿನ್ನ ಲೋಕದಿಂದ ಮರಳಿಸುವುದು—all ಈ ಮಹಾಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವೆನು. ಪೌಂಡ್ರಕನ ಸಂಹಾರ, ಕಾಶಿ ನಗರವನ್ನು ಸುಡುವುದು, ದಂತವಕ್ರನ ನಾಶ, ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಶಿಶುಪಾಲನ ಮರಣ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಾನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುವೆನು. ಧ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ನಡೆಸಿದ ಇತರ ವೀರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿಗಳು ಹಾಡುವಂತಿವೆ—ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಈಗ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಲಸ್ವರೂಪ ಭಗವಂತನು ಈ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುವೆನು. ನಾವು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ—ಶುದ್ಧಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಸ್ವರೂಪಸ್ಥನಾದ, ಸರ್ವಸಂಕಲ್ಪಸಿದ್ಧನಾದ, ಸ್ವಯಂಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಮಾಯೆಗೆ ಅಳವಡದ, ಗುಣಪ್ರವಾಹದ ಮೂಲನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು. ನಾನು ನಿನ್ನಿಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ, ಸರ್ವಾಶ್ರಯನಾದ ಪ್ರಭುವೇ! ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಭೇದಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಲೀಲೆಗೆ ಮಾನವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಯದು, ವೃಷ್ಣಿ, ಸಾತ್ವತ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನೀನು! ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ, ಯದುಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಭಕ್ತಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ಆನಂದಿಸಿ ತೆರಳಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೆಶಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಗೋವಿಂದನು, ಆನಂದಭರಿತರಾದ ಗೋಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಸುವನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಟ್ಟನು. ಒಂದು ದಿನ, ಗೋಪಗಳು ಹಸುವನ್ನು ಪರ್ವತದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಂಗ್ಯಾಟದ ಆಟವಾಡಲು, ಕಳ್ಳರು, ರಕ್ಷಕರು ಎಂಬಂತೆ ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆಟವಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಕಳ್ಳರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಗೋಪರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಕುರಿಗಳಾಗಿ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ, ಆನಂದದಿಂದ ಆಟವಾಡಿದರು. ಆಗ, ಮಾಯೆಯ ಮಗನಾದ ವ್ಯೋಮಾಸುರನು, ಮಾಯಾವಿದನಾಗಿ, ಗೋಪ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ, ಕುರಿಗಳ ನಾಯಕನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಕಳ್ಳರಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದವರನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಆ ಮಹಾರಾಕ್ಷಸನು, ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಪರ್ವತಗುಹೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ನಾಲ್ಕೈದು ಜನರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವರನ್ನು ಗುಹೆಗೆ ಹಾಕಿ, ಬಂಡೆಯಿಂದ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದನು. ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸಜ್ಜನರ ಆಶ್ರಯದಾತನಾಗಿ, ವ್ಯೋಮಾಸುರನು ಗೋಪಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಿಂಹವು ಕೋತಿಯನ್ನ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಹಜ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತದಂತೆ ಭಯಾನಕನಾಗಿ ಹೊರಬಂದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಹಿಡಿತದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ನೋಡುವಾಗ ಆ ಪಶುಘಾತಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುರಿದು, ಗೋಪಗಳನ್ನು ಬಹು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳೂ ಗೋಪಗಳೂ ಸ್ತುತಿಸಿದಂತೆ ತನ್ನ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಇಂತಾಗಿ, 'ವ್ಯೋಮಾಸುರ ವಧೆ' ಎಂಬ ತ್ರೈಸತ್ರದ ಅಧ್ಯಾಯವು ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಶ್ರೀಶುಕನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: ಅಕ್ರೂರನು, ಜ್ಞಾನಿಯೂ ವಿನಯಿಯೂ ಆಗಿ, ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದನು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ, ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಹತ್ತಿ ನಂದನ ಗೋಕುಲದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ, ಆ ಧನ್ಯನು, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಜಾಗೃತಿಯಾದವನು, ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು: 'ನಾನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವ ತಪಸ್ಸು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಅಥವಾ ಯಾವ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ, ಇಂದು ನಾನು ಕೇಶವನನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಈ ಪರಮಖ್ಯಾತಿಯ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೇಗೆಂದರೆ, ಶೂದ್ರನಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತನಾದವನು ಬ್ರಹ್ಮನಾಮವನ್ನು ಪಠಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಪರೂಪವೋ, ಹಾಗೆ. ನನ್ನಂತ ದುರ್ಬಲನಿಗೂ ಅಚ್ಯುತನ ದರ್ಶನ ದೊರಕದಿರಲಿ ಎಂಬುದು ಆಗಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ, ಕಾಲನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವವನು ಕೂಡ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಡ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಇಂದು ನನ್ನ ದುರಾದೃಷ್ಟ ನಾಶವಾಗಿದೆ, ನನ್ನ ಜೀವನ ಫಲವತ್ತಾಗಿದೆ; ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಭಗವಂತನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ಇಂದು ಕಂಸನೇ ನನಗೆ ಮಹೋಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ, ಅವತಾರವಾಗಿ ಬಂದ ಹರಿಯ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡುವೆನು. ಆ ಪಾದಗಳ ನಖಗಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ, ಪ್ರಾಚೀನರು ಕೂಡ ದಾಟಲಾಗದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪಾದಗಳು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಶ್ರೀದೇವಿ, ಋಷಿಗಳು, ಸಾತ್ವತರು ಪೂಜಿಸುವವು; ಅವು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಸುವನ್ನು ಮೇಯಿಸುವಾಗ ಸಂಚರಿಸುತ್ತವೆ, ಗೋಪಿಯರ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ರಂಜಿತವಾಗಿವೆ. ಖಚಿತವಾಗಿ, ನಾನು ಮುಕುಂದನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವೆನು—ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಕಪೋಳ, ಮೂಗು, ನಗುವಿನ ಚಿತ್ತಾಕರ್ಷಕ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಕೆಂಪು ಕಮಲದಂತಹ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುರುಳಿಯಾದ ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ. ಆ ಮುಖದ ಸುತ್ತ ಜಿಂಕೆಗಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.' ಹೀಗೆ, ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನದ ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ತನ್ನ ಪಯಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು.