ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ದಿನ, ಕಂಸನು ತನ್ನ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೆ, ಈಗ ಭೂಮಿಯು ಕಂಟಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಲಿದೆ; ಜರಾಸಂಧ ನನ್ನ ಗುರು, ದ್ವಿವಿದ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರ. ಶಂಭರ, ನಾರಕ ಮತ್ತು ಬಾಣ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ ರಾಜರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ." ಈ ಮಾತುಗಳ ನಂತರ, ಕಂಸನು ಆಕೃತಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದನು: "ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ, ಆಟದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವವರು, ಅವರನ್ನು ಬಾಣಯಾಗವನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಯದು ನಗರಿಯ ವೈಭವವನ್ನು ಕಾಣಲು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕರೆತಂದು." ಆಕೃತನು ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ರಾಜನೇ, ನಿಮ್ಮ ಆದೇಶ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ; ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಯಶಸ್ಸು ಅಥವಾ ವಿಫಲತೆ ಎರಡೂ ಭಗ್ಯದಿಂದ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಫಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಭಗ್ಯವೇ. ಜನರು ತಮ್ಮ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಭಗ್ಯವು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಅವರು ಆನಂದ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಎರಡಕ್ಕೂ ಒಳಪಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸುವೆ." ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಕೃತಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿ, ಕಂಸನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ವಿದಾಯ ಮಾಡಿ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಆಕೃತ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ, ಕಂಸನು ಕೇಶಿಯನ್ನು, ಒಂದು ಬಲಶಾಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಂತೆ ಓಡುವ ಕುದುರೆಯನ್ನು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಕೇಶಿಯು ತನ್ನ ಹೋವಿನಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕುಡಿದು, ಗಾಳಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೇಶದಿಂದ ಕಂಪಿಸಿ, ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ಭಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು, ಬಾಯಿಯು ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು, ಕತ್ತೆ ದೊಡ್ಡದು, ಹಾಗೂ ಅವನು ಮಹಾ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದನು. ಕಂಸನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಂದನ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದನು, ವ್ರಜವನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದನು. ಕೇಶಿಯು ತನ್ನ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಶಬ್ದದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನ ಗೋಕುಲವನ್ನು ಭಯಗೊಳಿಸಿದನು; ಅವನ ಬಾಲದ ಮೂಲಕ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ಆಗ ಗೋಕುಲದ ನಾಯಕ ಕೃಷ್ಣನು ಗರ್ಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೇಶಿಯು ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ, ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ, ಆಕಾಶವನ್ನು ನುಂಗಲು ಹೊರಟಂತೆ, ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ, ವೇಗವಾಗಿ ತೊಡೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಅವ್ಯಕ್ತ ಸ್ವರೂಪದ ಭಗವಂತನು, ಕೇಶಿಯನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ, ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹಿರಿದಾಗಿ ಸುತ್ತಿ, ಅವನನ್ನು ಶತಧನುಸ ದೂರಕ್ಕೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು, ಗರುಡನು ನಾಗವನ್ನು ಎಸೆದಂತೆ. ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಕೇಶಿಯು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಎದ್ದು, ಹರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿಯನ್ನು ತೆರೆದು ವೇಗವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಹರಿಯು ನಗುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಕೇಶಿಯ ಬಾಯಿಗೆ ತಳ್ಳಿದನು, ಹಾವು ತನ್ನ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ. ಭಗವಂತನ ಕೈ ಕೇಶಿಯ ದಂತಗಳಿಗೆ ತಟ್ಟಿದಾಗ, ಅವು ಬೇಸಾಯದ ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ ಚೂರು ಚೂರು ಆಗಿ ಬಿದ್ದವು; ಭಗವಂತನ ಬಲವಾದ ಕೈ, ಕೇಶಿಯ ದೇಹದೊಳಗೆ ಹೋದಾಗ, ಕಬ್ಬಿಣದ ದಂಡದಂತೆ ಹಿರಿದಾಯಿತು. ಕೃಷ್ಣನ ಕೈ ಒಳಗೆ ಹಿರಿದು, ಉಸಿರು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಅಂಗಗಳು ತಲ್ಲಣಗೊಂಡು, ಕೇಶಿಯು ಶ್ವೇತದೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು, ರಕ್ತ ಉಗುಳುತ್ತಾ, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದೆ. ಅವನ ದೇಹವು ಬಿಳಿ ಬದನೆ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಶತ್ರುವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ, ಗರ್ವಪಡಲಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಹಾ ಭಕ್ತನಾದ ದಿವ್ಯ ಋಷಿಯು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಅಪ್ರಾಪ್ಯ ಸ್ವರೂಪ, ಯೋಗೇಶ್ವರ, ವಿಶ್ವದ ಸ್ವಾಮಿ, ವಾಸುದೇವ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯ, ಸಾತ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪ್ರಭು! ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬೆಳಕು, ಹೃದಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಲುಪ್ತ, ಸಾಕ್ಷಿ, ಮಹಾಪುರುಷ, ಸ್ವಾಮಿ. ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮದಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವೆ; ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ; ಅವುಗಳಿಂದ, ಪ್ರಭು, ಸತ್ಯ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೆ, ಪೋಷಿಸುತ್ತೆ, ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಭೂಭಾರವಾದ ರಾಕ್ಷಸರ, ದೈತ್ಯರು, ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಾಶಿಸಲು, ಸಜ್ಜನರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೀನು ಅವತಾರಗೊಂಡಿರುವೆ. ಧನ್ಯವಾಗಿಯೂ, ಈ ಕುದುರೆಯ ರೂಪದ ದೈತ್ಯನು ನಿನ್ನಿಂದ ಆಟದಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಶಬ್ದದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಭಯಗೊಂಡು, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದರು. ನಾಳೆ ಅಥವಾ ಮುಂದಿನ ದಿನ, ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಇತರ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು, ಆನೆ, ಮತ್ತು ಕಂಸನ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಕಾಣುವೆ. ನಂತರ ಶಂಖ, ಯವನ, ಮೂರ, ನಾರಕನ ಸೋಲು, ಪಾರಿಜಾತ ಮರದ ಕಳವು, ಇಂದ್ರನ ಸೋಲು. ನೀನು ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಗೆದ್ದ ವೀರೆಯರಿಗೆ ವಿವಾಹ, ದ್ವಾರಕಾದಲ್ಲಿ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ನೃಗ ರಾಜ, ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನದ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯು, ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ಸೇರಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮರಣಹೊಂದಿದ ಮಗನನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ತಂದಿರುವೆ. ಪೌಂಡ್ರಕನ ಸಂಹಾರ, ಕಾಶಿ ನಗರ ದಹನ, ದಂತವಕ್ರನ ನಾಶ, ಮಹಾ ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಶಿಶುಪಾಲನ ಸಂಹಾರ, ಮತ್ತು ದ್ವಾರಕಾದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಇತರ ವೀರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು—all ಇವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವೆ; ಪೃಥ್ವಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿಗಳು ಇವುಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗ, ನಾನು ಸೇನೆಗಳ ನಾಶವನ್ನು ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾದ ಅವನಿಂದ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ರಥಚಾಲಕರಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನೋಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಾವು ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ—ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ, ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹದ ಮೂಲನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು. ನಾನು ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಪ್ರಭು, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯ, ಸ್ವಯಂ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ, ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ, ಯದು, ವೃಷ್ಣಿ, ಸಾತ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು." ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಭಗವಂತನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಆ ಮಹಾ ಭಕ್ತ ಋಷಿಯು ಸಂತೋಷದಿಂದ ದೂರ ಹೋದನು. ಇನ್ನು, ಗೋವಿಂದನು ಕೇಶಿಯನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಗೋಕುಲದವರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸಿದನು, ವ್ರಜವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಗೋಕುಲದವರು ಹಸುಗಳನ್ನು ಪರ್ವತದ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು 'ಅಡಗಾಟ' ಆಟವನ್ನು ಆಡಿದರು—ಕೆಲವರು ದೋಚಕರು, ಕೆಲವರು ಗೋಪಗಳು, ಕೆಲವರು ಕುರಿಗಳು ಎಂಬಂತೆ ವಿಭಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಆಟವಾಡಿದರು. ಆಗ ಮಾಯನ ಮಗನಾದ ವ್ಯೋಮ, ಮಹಾ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳನು, ಗೋಪನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಕುರಿಗಳ ನಾಯಕರಾಗಿ ನಟಿಸಿ, ದೋಚಕರಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ಹಲವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದ ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಕರೆದನು. ದೊಡ್ಡ ದೈತ್ಯನು, ಅವರುಗಳನ್ನು ಗುಹೆಗೆ ಹಾಕಿ, ನಾಲ್ಕು ಅಥವಾ ಐದು ಜನರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಬಂಡೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಸಜ್ಜನರ ಆಶ್ರಯದಾತನಾಗಿ, ದೈತ್ಯನು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಕರೆದಾಗ, ಸಿಂಹನು ಕತ್ತೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ, ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ವ್ಯೋಮನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತದಂತೆ ಬೃಹತ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ, ಭಗವಂತನ ಬಲಕ್ಕೆ ಅವನು ಮುಕ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಚ್ಯುತನು ಅವನನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಗೋಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುರಿದು, ಗೋಪಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟನು; ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ, ಭಗವಂತನ ಮಹಾಕೃತ್ಯಗಳು ಭಕ್ತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಗಮಾಡುತ್ತವೆ.