ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಂಸನು ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಕರೆದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಓ ಉದಾರ ಸ್ವಾಮಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಮತ್ತು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು. ಭೋಜರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತ ಹಿತೈಷಿಯಾಗಿರುವವನು ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಮಹತ್ತರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು. ಇಂದ್ರನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದಂತೆ, ನಾನೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನೀನು ನಂದನ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ಅನಕದುಂಡುಭಿಯ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ನಿನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಕೂಡಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು. ದೇವತೆಗಳು ವೈಕುಂಠದಿಂದ ನನ್ನ ಮರಣವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು ನಂದನ ನೇತೃತ್ವದ ಗೋಪಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವರೊಡನೆ ತರುವ ಕಾಣಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು. ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಅವರೆದುರು ಯಮದಂತಿರುವ ಕುವಲಯಾಪೀಡ ಎಂಬ ಆನೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸುವೆನು. ಅವರು ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಬಿಜಿನಂತೆ ಭಯಂಕರರಿರುವ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು. ಆ ಇಬ್ಬರು ಹತರಾದ ಮೇಲೆ, ವಸುದೇವನೂ ಅವನ ಬಂಧುಗಳೂ, ವೃಷ್ಣಿ, ಭೋಜ, ದಾಶಾರ್ಹರನ್ನೂ ನಾನು ನಾಶಮಾಡುವೆನು. ನನ್ನ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಬಯಸುವ ವಯೋವೃದ್ಧ ತಂದೆ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು, ಅವನ ಸಹೋದರ ದೇವಕನನ್ನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಲ್ಲುವೆನು. ಅನಂತರ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ಈ ಭೂಮಿ ಕಂಟಕರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಜರಾಸಂಧನು ನನ್ನ ಗುರು, ದ್ವಿವಿದನು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಿತ್ರ. ಶಂಬರ, ನರಕ, ಬಾಣ ಇವರು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಇವರೊಡನೆ ದೇವತೆಗಳ ಪರಂಪರೆಯ ರಾಜರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಆಳುವೆನು. ಈಗ ನೀನು ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು, ಆಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರನ್ನು, ಧನುರ್ವಿಧಿಯ ಉತ್ಸವವನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಯದುನಗರದ ವೈಭವವನ್ನು ಅರಿಯಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕರೆತರು.” ಅಕ್ರೂರನು ಹೇಳಿದನು: “ಮಹಾರಾಜ, ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಜಯವೋ, ಅಪಜಯವೋ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ವಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿವೆ. ಫಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ವಿಧಿಯೇ. ಜನರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ವಿಧಿಯು ಅಡ್ಡಿಯಾದರೂ ಸಂತೋಷ-ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವೆನು.” ಈ ಪ್ರಕಾರ ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿ, ಕಂಸನು ತನ್ನ ಸಚಿವರನ್ನು ವಿದಾಯಮಾಡಿ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಕ್ರೂರನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಕಂಸನು ಕೇಶಿ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಂತೆ ಓಡಬಲ್ಲ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಆ ಕೇಶಿ ತನ್ನ ಹಿಂಬಾಲಿನಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದನು, ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿದನು, ಭೀಕರವಾದ ಶಬ್ದದಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಭಯಭೀತಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನು ಅಗಾಧವಾದ ಕಪ್ಪು ಮೋಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣು, ಭೀಕರವಾದ ಬಾಯಿ, ಮಹತ್ತರವಾದ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಕಂಸನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಂದನ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದನು. ಅವನ ಹಿಂಬಾಲಿನಿಂದ ಮೋಡಗಳು ಚಲಿಸಿದವು, ಅವನ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಗೋಕುಲವು ನಡುಗಿತು. ಗೋಪಾಲಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಆ ಭಯಂಕರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಿಂಹನಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ ಕೇಶಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕೇಶಿ ಆತನ ಕಡೆಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ಧಾವಿಸಿ, ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಉಂಡಿಹಾಕುವಂತೆ ಪಾದಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವ್ಯಕ್ತಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಪ್ರಭು, ಕೋಪದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನನ್ನು ನೂರು ಧನುಸ್ಸು ದೂರಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಎಸೆದನು. ಅದು ಗರುಡನು ಪಾಮರನ್ನು ಎಸೆಯುವಂತಿತ್ತು. ಕೇಶಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಪಡೆದು, ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನು ಮುಕ್ತ ಬಾಯಿಯಿಂದ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಬಲಭುಜವನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಯಿಸಿದನು, ಹಾವು ತನ್ನ ಬಿಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಭುಜವು ಅವನ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವು ಉರಿಯುವ ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ ಚೂರುಚೂರಾಗಿದವು. ಆ ಭುಜವು ಅವನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ದಂಡದಂತೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. ಕೃಷ್ಣನ ಭುಜವು ಅವನ ದೇಹದೊಳಗೆ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಾಗ, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಅಂಗಾಂಗಗಳು ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕೇಶಿಯ ದೇಹವು ಬೆವರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆದು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಉರುಳುತ್ತಾ, ರಕ್ತ ಉಗುಳುತ್ತಾ, ಪ್ರಾಣಹೀನನಾದನು. ಆ ದೇಹದಿಂದ, ಬೋರಣ್ಣ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಭುಜವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಶತ್ರುವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ, ಹೆಮ್ಮೆಯೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆತನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದವು. ಅನಂತರ, ದೇವಮಾನ್ಯರಾದ ಮಹರ್ಷಿಯೊಬ್ಬರು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಗುಪ್ತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು: “ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಅಗಾಧಸ್ವರೂಪ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ, ವಿಶ್ವನಾಥ, ವಾಸುದೇವ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯ, ಸಾತ್ವತ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪ್ರಭು! ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಬೆಳಕು, ಹೃದಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತನಾದ ಸಾಕ್ಷಿ, ಮಹಾಪುರುಷ, ಸ್ವಾಮಿ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನು. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂಭಾರದ ಭಯಂಕರ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು, ಸಜ್ಜನರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನೀನು ಅವತಾರಗೊಂಡಿರುವೆ. ಧನ್ಯತೆ, ಈ ಕುದುರೆ ರೂಪದ ದೈತ್ಯನು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸಂಹಾರವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿನಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಭಯಗೊಂಡು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು. ನಾಳೆ ಅಥವಾ ನಾಡಿಗೆ ನೀನು ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಇತರೆ ಮಲ್ಲರು, ಆನೆ ಮತ್ತು ಕಂಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುವೆನು. ನಂತರ ಶಂಖ, ಯವನ, ಮುರ, ನರಕ ಸಂಹಾರ, ಪಾರಿಜಾತ ಮರದ ಅಪಹರಣ, ಇಂದ್ರನ ದಮನ, ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ವಿವಾಹ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ನೃಗನ ಶಾಪ ವಿಮೋಚನೆ, ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಅವನ ಪತ್ನಿಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೃತ ಪುತ್ರನನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸುವುದು, ಪೌಂಡ್ರಕನ ಸಂಹಾರ, ಕಾಶಿ ನಗರ ದಹನ, ದಂತವಕ್ರನ ನಾಶ, ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಶಿಶುಪಾಲನ ಸಂಹಾರ – ಈ ಎಲ್ಲ ಮಹಾಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೀನು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ ಮಾಡುವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಪೃಥ್ವಿಯಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಗೋ, ಈಗ ಈ ಸೇನೆಗಳ ಸಂಹಾರವನ್ನು, ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾದ ಆತನಿಂದ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ರಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಪರಿಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಸ್ವರೂಪಸ್ಥನಾದ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡಿರುವ, ಮಾಯೆಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯನಾದ, ಗುಣಗಳ ಹರಿವಿಗೆ ಮೂಲವಾದ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾವು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯನಾದ, ಸ್ವಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ, ಲೀಲೆಗೆ ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಯದು, ವೃಷ್ಣಿ, ಸಾತ್ವತ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಈ ರೀತಿ, ಮಹರ್ಷಿಯು ಯದುಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಕೇಶಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಅನಂತರ, ಗೋವಿಂದನು ಗೋಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸಂತೋಷಗೊಳಿಸಿದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಗೋಪಾಲಕರು ಪರ್ವತದ ಸೊಪ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ಕಳ್ಳ-ಕಾವಲು ಎಂಬ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಹಬ್ಬ/hide-and-seek ಆಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು.