ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವೃಂದಾವನದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸುಗಂಧವುಳ್ಳ ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಫಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಲತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಮರಗಳು, ತಮ್ಮ ಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧು ಹರಿದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡಂತೆ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ತಿಲಕವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕಾಡಿನ ಹೂಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹಾರವನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ದಿವ್ಯಗಂಧ ಹಾಗೂ ಮಧುಪೂರ್ಣ ತುಳಸಿಯ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ತನ್ನ ವಂಶಿಯನ್ನು ಬಾರಿಸಿದಾಗ, ಮಧುರ ಗಾನದಿಂದ ಮಾಯಗೊಂಡಿರುವ ಮಧುಮಕ್ಕಿಗಳು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛಿತ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ, ಬಗಲೆಗಳು, ಹಂಸಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಸುಂದರ ಹಾಡಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು, ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹಾಗೂ ಹಾರ-ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವಂಶಿಯನ್ನು ಬಾರಿಸಿದಾಗ, ಗೋಕುಲದ ಗೋಪಿಯರು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತಾರೆ; ಆ ಸಂತೋಷವು ಜಗತ್ತನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಮೆಘವು, ತನ್ನ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರುವುದನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ಮಿತವಾಗಿ ಗುಡುಗುತ್ತಾ, ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಸುರಿದು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಛಾಯೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನು, ಅನೇಕ ಗೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿದ್ದು, ವಂಶಿ ವಾದನದಲ್ಲಿ ಕುಶಲನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆತನು ವಂಶಿಯನ್ನು ತುಟಿಗೆ ಹಾಕಿದಾಗ, ತನ್ನದೇ ಆದ ಹೊಸ ರಾಗಗಳನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿದ ದೇವತೆಗಳಾದ ಇಂದ್ರ, ಶಿವ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು, ತಲೆಯನ್ನೂ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಬಾಗಿಸಿ, ಅಚ್ಛತೆಯಿಂದ ಅವ್ಯಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಅಸಹಾಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಗೋಗಳು, ತಮ್ಮ ಹೋವುಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವಜ, ವಜ್ರ, ಕಮಲ, ಅಂಕುಶಗಳ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ, ವಂಶಿಯ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಆನಂದಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಹೋವುಗಳಿಂದ ಬಡಿದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೂಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಾ, ವ್ರಜದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಶಮನೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನು ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಚಲಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ, ಗೋಪಿಯರು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ, ತಮ್ಮ ಕೂದಲು ಅಥವಾ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ತುಳಸಿಯ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಗೋಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಹಾಡುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ವಂಶಿಯ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಜಿಂಕಗಳು, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಮುನಾ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಜಾಸ್ಮಿನ್ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಹಳ್ಳಿಯವರ ಮತ್ತು ಗೋಗಳ ನಡುವೆ, ನಂದನಂದನ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸುಗಂಧದ ಚಂದನದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ದಿವ್ಯ ಗಾಯಕರು ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ರಜದ ಗೋಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯುತನಾಗಿ, ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಕೃಷ್ಣನು ಎಲ್ಲಾ ಗೋಗಳನ್ನು ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ವಂಶಿಯ ಧ್ವನಿಯು ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತದೆ. ಅವನು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾ, ಮುಖದ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹಾರವು ಗೋಗಳ ಹೋವುಗಳಿಂದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿರುವಂತೆ, ದೇವಕಿಯ ಮಗನು ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಿದಂತೆ, ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಾ, ಅವನ ತುಟಿಗಳು ಬಾದಾಮಿ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಬಣ್ಣ ಹೊಂದಿವೆ; ಅವನ ಮೃದು ಗಂಡುಗಳು ಬಂಗಾರದ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಯದುವರನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಆನೆಗಳ ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ವ್ರಜದ ಗೋಗಳಿಗೆ ದಿನದ ಉರಿಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ದಿನಗಳನ್ನು ಅವನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹೃದಯವನ್ನು ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ಮಹಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಳೆದರು. ಇದರಿಂದ, 'ಗೋಪಿಯರ ಜೋಡಿ ಗಾನ' ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ನಂತರ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅರಿಷ್ಟ ಎಂಬ ಎತ್ತು-ದಾನವನು ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಗರ್ಭದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ, ಹೋವುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದುರಿಸಿ, ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಮೂತ್ರವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ凝ಗಿರುವಂತೆ, ಭಯಾನಕ ಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ಗೋಗಳು ಮತ್ತು ಜನರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾರೆ. ಗರ್ಭಿಣಿಯರು ಭಯದಿಂದ ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಗರ್ಭವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಮೇಘಗಳು ಅವನ ಗರ್ಭವನ್ನು ಪರ್ವತ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ದೂರ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅವನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯವರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾರೆ; ಗೋಗಳು ಭಯದಿಂದ ಗೋಕುಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರೂ "ಕೃಷ್ಣ! ಕೃಷ್ಣ!" ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಗೋಕುಲ ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡ ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು "ಭಯಪಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತಾ, ಎತ್ತು-ದಾನವನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಗೋಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯವರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾರೆ: "ಇದು ಏನು, ನೀಚ ಪ್ರಾಣಿ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಹಸ್ತದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಡಿದು, ಅರಿಷ್ಟನನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ, "ನಿನ್ನಂತಹ ದುಷ್ಟರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು ನಾನು" ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹರಿಯು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ; ಆಗ ಅರಿಷ್ಟನು ಕೋಪದಿಂದ, ತನ್ನ ಹೋವುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದುರಿಸಿ, ಬಾಲವನ್ನು ಮೇಘದಂತೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಾನೆ. ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣುಗಳು ರಕ್ತದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅರಿಷ್ಟನು ಅಚ್ಯುತನ ಕಡೆಗೆ ಗುಡುಗುತ್ತಾ, ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಂತೆ ಸೈಡ್ ಲುಕ್ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಭಗವಂತನು ಅವನ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹತ್ತೊಂಭತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಅವನನ್ನು ಎಳೆದಂತೆ ಆನೆ ಮತ್ತೊಂದು ಆನೆಯನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇವರು ಅವನನ್ನು ಬದಿಗೆ ಎಸೆದ ಬಳಿಕ, ಅರಿಷ್ಟನು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು, ದೇಹವು ಬೆವರುಗಳಿಂದ ತೋಯ್ದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪಾದದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೆಟ್ಟಿಗೆ ಒತ್ತಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ತೊಯ್ದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚುವಂತೆ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಒತ್ತುತ್ತಾನೆ; ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಹೊಡಿದು, ಅರಿಷ್ಟನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ರಕ್ತವನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಾ, ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗದೆ, ಭಯಾನಕವಾಗಿ ನರಳುತ್ತಾ, ನಿರೃತಿಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ; ದೇವತೆಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಸುರಿದು, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಕುಕುಡ್ಮಿನ್ ಎಂಬ ಎತ್ತು-ದಾನವನುನ್ನು ವಧಿಸಿ, ದ್ವಿಜರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಇದು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಅರಿಷ್ಟ ದಾನವನನ್ನು ವಧಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ದಿವ್ಯ ಋಷಿ ನಾರದನು, ಕಂಸನಿಗೆ ಈ ಸುದ್ದಿ ನೀಡಲು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ನಾರದನು ಕಂಸನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಯಶೋದೆಯ ಪುತ್ರಿ, ದೇವಕಿಯ ಮಗ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರೋಹಿಣಿಯ ಮಗ ರಾಮ, ಭಯಪಟ್ಟು ವಸುದೇವನು ನಂದನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದನು." ವಸುದೇವನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ನಂದನಿಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದನು; ಅವರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಜನರು ವಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಭೋಜರಾಜ ಕಂಸನು ಕೋಪದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ವಸುದೇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ನಾರದನು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಅವನ ಮರಣವನ್ನು ತಂದವರು ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಅರಿತ ಕಂಸನು, ವಸುದೇವ ಮತ್ತು ಅವನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಪಳಿಯಿಂದ ಬಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ; ದಿವ್ಯ ಋಷಿಯು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ಕಂಸನು ಕೇಶಿನ್ ಅನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೇಶಿನ್ ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಹೋಗಿ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವವನ್ನು ಕೊಲ್ಲು; ನಂತರ ಮುಷ್ಟಿಕ, ಚಾಣೂರ, ಶಲ, ತೋಷಲ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಕಳುಹಿಸು.