ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಾರು ನೀವು, ಇಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ ಕಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ರೂಪ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ನೀವು ಹೇಗೆ ಇಂತಹ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ಆ ಸರ್ಪನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ನಾನು ವಿದ್ಯಾಧರನು, ನನಗೆ ಸುಂದರ ರೂಪವೂ ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಇದೆ. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸುದರ್ಶನ. ನಾನು ನನ್ನ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ವಿರೂಪ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸ ಎಂಬ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ರೂಪದ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನಗಿದರು. ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು; ಅವರ ಶಾಪದಿಂದ ನಾನು ಈ ಜನ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪವು ನನಗೆ ಹಿತಕರವೇ ಆಯಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಲೋಕಗುರುವಾದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದುರ್ಭಾಗ್ಯಗಳು ದೂರವಾದವು. ಈಗ ನಾನು ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದಿದ್ದೇನೆ. ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಭೀತಿಯಿಂದ ನಲುಗುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಕೊಡುವವರಾದ ನಿಮ್ಮಿಂದ, ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದ ಈ ವರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುವ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಕೋರುತ್ತೇನೆ. ಮಹಾಯೋಗಿ, ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನಿಮ್ಮ ಶರಣಾಗತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ. ದೇವಾ, ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಅವರ ಅಧಿಪತಿಗಳಿಗೂ ಅಧೀಶ್ವರನಾದ ನಿಮ್ಮಿಂದ ನನಗೆ ಮುಕ್ತಿ ದೊರಕಲಿ. ನನ್ನೆದುರು ನಿಂತು ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮದಂಡದಿಂದ ಕೂಡ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಅಚ್ಯುತನೇ! ನಿಮ್ಮ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಂತೂ ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ! ದಶಾರ್ಹಕುಲದ ವಂಶಜನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಸುದರ್ಶನನು, ಅವರ ಸುತ್ತ ಸಪ್ತಪದಿ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಆ ವೇಳೆ ನಂದನು ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿ ಕಂಡು ವ್ರಜದ ಜನರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು. ತಮ್ಮ ವ್ರತವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಈ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಗೋವಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಮ, ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಲೇಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಹೂಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿದ್ದರು. ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸ್ನೇಹಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನು ಉದಯಿಸಿದರು. ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧವು, ಮಾಲತಿಪುಷ್ಪದ ಪರಿಮಳ, ಮತ್ತು ಮಧುಮತ್ತಿಯಾದ ಜೇನುಹುಳಗಳ ಗುನುಗುನು ಸುತ್ತಲೂ ಹರಡಿತ್ತು. ಹಸಿರು ವಾಸನೆಯು ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಬರುವ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿತು. ಅವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಸಂಗೀತ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಿವಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿತು. ಅವರ ಗಾಯನ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದಿತು. ಆ ಹಾಡು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರು ಭಾವವಿಶ್ವಾದದಿಂದ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾದರು. ಅವರಿಗೆ ತಾವೇ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಜಾರಿದವು, ಅವರ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಹೂಮಾಲೆಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಹೋದವು. ಅವರು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಕುಬೇರನ ಅನುಯಾಯಿಯಾದ ಶಂಖಚೂಡ ಎಂಬ ಯಕ್ಷನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮ ಇಬ್ಬರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಂಖಚೂಡನು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಗುಂಪಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಕೂಗುಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಉತ್ತರದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಸ್ತ್ರೀಯರು “ಕೃಷ್ಣಾ! ರಾಮಾ!” ಎಂದು ಕೂಗಿ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾದ thieves ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕದ್ದುಕೊಂಡಂತೆ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮ ಇಬ್ಬರೂ ಶಂಖಚೂಡನನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದರು. “ಭಯಪಡಬೇಡಿ!” ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಗದೆಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆ ದುಷ್ಟ ಯಕ್ಷನನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಅವರು ಯಮ ಮತ್ತು ಕಾಲನಂತೆ ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ಮೂಢ ಯಕ್ಷನು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡತೊಡಗಿದನು. ಗೋವಿಂದನು ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು, ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಮಣಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ. ಬಾಲರಾಮನು ಮಹಿಳೆಯರ ಬಳಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಶಂಖಚೂಡನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದು, ಅವನ ತಲೆಯ ಮಣಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಶಂಖಚೂಡನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನಂತರ, ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಣಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನಾದ ಬಾಲರಾಮನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಮಹಿಳೆಯರು ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ವಿವರಿಸಿದರು: ಕೃಷ್ಣನು ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು, ದುಃಖದಿಂದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಅವನ ಲೀಲೆಗಳನ್ನೇ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: “ಮುಕುಂದನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಾಯಿಪೀಳಲಿ ಇಟ್ಟು, ಎಡಗೈಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಎಡಗಡೆಗಣ ತೋಳಿಗೆ ಎಡಗಡೆಗಣ گونه ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಭ್ರೂಗಳ ಕುಣಿತದಿಂದ, ನಾಜೂಕಾದ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಸ್ವರಪಥವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ಕೂಡ ಆ ಗಾಯನವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು. ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಪ್ರೇಮಬಾಣಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವರು ತಮ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಗೋಪಿಯರೇ, ಕೇಳಿರಿ: ನಂದನಂದನನು, ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವವನು, ಬಾಯಿಪೀಳಲಿಯನ್ನು ಊದಿದಾಗ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಹಾರ ಮತ್ತು ನಗುವು ಸತತವಾಗಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ. ವ್ರಜದ ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಹಿರಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ, ದೂರದಿಂದ ಬರುವ ಬಾಯಿಪೀಳಲಿಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ, ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಚಿತ್ತವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಸಿ, ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಹಾಕಿದಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರು. ಮೊರೆಹಾಕಿದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಕ್ಕುಗಳಂತೆ, ನಾನಾ ಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳಿಂದ, ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಮೊರೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಕುಸ್ತಿ ಪಟುವಿನಂತೆ ವೇಷಧರನಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ನದಿ ನೀರುಗಳು, ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತವೆ; ಅವರ ಧಾರೆಗಳು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ, ನೀರುಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತವೆ, ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಪಡೆದ ಭಾಗ್ಯ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಆದಿ ಪುರುಷನಾದ ಅವನು, ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಯಂತೆ, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಂದ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಪೀಳಲಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾ ಪರ್ವತದ ದಡಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕಾಡಿನ ಲತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳು ಹೂವು-ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ತನ್ನೊಳಗೆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳು ಜೇನುಧಾರೆಯಿಂದ ಬಾಗಿವೆ, ಅವು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಹೂಗಳಿಂದ ಆಲಂಕೃತವಾಗಿವೆ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಿಲಕ, ಕಾಡಿನ ಹೂಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹಾರ, ದಿವ್ಯ ಪರಿಮಳ, ಜೇನು ತುಂಬಿದ ತುಳಸಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಅವನು ಬಾಯಿಪೀಳಲಿಯನ್ನು ಊದಿದಾಗ, ಮಧುರಗಂಧದಲ್ಲಿ ಮದುಮತ್ತರಾದ ಜೇನುಹುಳಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛಿತ ಗಾಯನವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತವೆ. ಸರೋವರದಲ್ಲಿ, ಬಾಗ, ಹಂಸ, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅವನ ಸುಂದರ ಗಾಯನದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿಕೊಂಡು, ಹರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಮನಸ್ಸು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಮೌನವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ, ಹೂಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಬೆಟ್ಟದ ದಡಗಳಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಬಾಯಿಪೀಳಲಿಯ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಆಂದೋಲನೆಯು ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿತು. ಮೇಘವು ತನ್ನ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಮೃದುವಾಗಿ ಗುಡುಗುತ್ತದೆ, ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ಹೂವನ್ನು ಸುರಿದು, ಅವನಿಗೆ ನೆರಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಅವನಿಗೆ ಆವರಣವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.