ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಒಮ್ಮೆ ದೇವತೆಗಳ ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಗೋಕುಲದ ಗೋಪರು—allರು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತಮ್ಮ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಹೂಡಿದ ಬಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಅಂಬಿಕಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಅಲ್ಲಿ, ಅವರು ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ ಪಶುಪತಿ ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು; ದೇವಿ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಗೌರವದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರು. ಅವರು ಗೋವಿನು, ಬಂಗಾರ, ವಸ್ತ್ರ, ಜೇನು, ಆಹಾರವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ, "ಇಶ್ವರನು ನಮ್ಮ ಮೆಲೆ ಕೃಪೆ ವಹಿಸಲಿ" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ, ಪುಣ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ನಂದ, ಸುನಂದ ಮತ್ತು ಇತರವರು ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಭಾರೀ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಭಯಾನಕ ನಾಗ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದು, ನಂದನನ್ನು ಅವನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ನಾಗನ ಪಿಡುಗಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ನಂದ, ಭಯದಿಂದ "ಕೃಷ್ಣಾ, ಕೃಷ್ಣಾ, ಇದೊಂದು ಭಯಾನಕ ಘಟನೆ! ತಂದೆ, ಹಾವು ನನ್ನನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಿದೆ—ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ಕಾಪಾಡು!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಅವನ ಅಳಲು ಕೇಳಿ, ಗೋಪರು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದರು; ನಂದನನ್ನು ಹಾವಿನ ಪಿಡುಗಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಹೊತ್ತಿದ ಬೆಂಕಿಯ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಹಾವಿಗೆ ತಾಕಿಸಿ ಹೊಡೆದರೂ ಅದು ನಂದನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸಾತ್ವತಕುಲಾಧಿಪತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಮೀಪಿಸಿ ತನ್ನ ಪಾದದಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು. ಪರಮಪವಿತ್ರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆ ಹಾವಿನ ಪಾಪವ್ಯಥೆ ನಾಶವಾಯಿತು; ಹಾವು ತನ್ನ ಹಾವು ರೂಪವನ್ನು ತೊರೆದು, ವಿದ್ಯಾಧರರಾಗಿ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಾಣುವ ದಿವ್ಯದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ಅವನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹೃಷಿಕೇಶನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: "ನೀನು ಯಾರು? ಇಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಹೇಗೆ ನೀನು ಇಂತಹ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ?" ಅವನ ಉತ್ತರ: "ನಾನು ಸುದರ್ಶನ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾಧರನು, ರೂಪ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೆನು. ನನ್ನ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನು. ವಿರೂಪ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸ ಎಂಬ ಋಷಿಗಳು, ತಮ್ಮ ರೂಪದ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಿದರು; ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಅವರ ಶಾಪದಿಂದ ನಾನು ಈ ಹಾವು ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವರ ದಯಾಮಯ ಶಾಪ ನನಗೆ ಒಳಿತಾಗಿತ್ತು, ಯಾಕೆಂದರೆ ಲೋಕಗುರುವಾದ ನಿನ್ನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವ್ಯಥೆಗಳು ನಾಶವಾಯಿತು." "ಈಗ ನಾನು ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆನು. ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಭಯಪಡುವವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುವ ನೀನು, ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದ ಕೃಪೆ ನೀಡಿದ ನೀನು, ನನಗೆ ಹೊರಡುವ ಅನುಮತಿ ನೀಡು. ಮಹಾಯೋಗಿ, ಪವಿತ್ರಪುರುಷ, ಧರ್ಮಸ್ಥನು, ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ದೇವಾ—ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಾಪದಿಂದ ಕೂಡ ನಾನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತನಾದೆನು, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ. ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ—ಹಾಗಾದರೆ ನಿನ್ನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ದೊರಕುವ ಪುಣ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅಪಾರ!" ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ಸುದರ್ಶನನು ಸುತ್ತುಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆಕಾಶದತ್ತ ಹೊರಟನು. ನಂದನ ದುಃಖವೂ ನಿವಾರಣೆಯಾಯಿತು. ಕೃಷ್ಣನ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ತಮ್ಮ ವ್ರತ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಗೋವಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಮ, ಅಪೂರ್ವ ಬಲಶಾಲಿಗಳು, ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಅಲಂಕಾರ ಧರಿಸಿ, ಸುಗಂಧದ ತೈಲವನ್ನು ಬಳಸಿ, ಹೂಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ವ್ರಜದ ವನಿತೆಯರು ಮಿತ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಕುಳಿತು, ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನು ಉದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಮದುಮಕ್ಕಳ ಗೂಡು ತುಂಬಿದ ಗಾಳಿಯು ಕಮಲದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಡು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಿವಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು; ಅವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ಗಾಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹಾಡು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರು ಭಾವವಶರಾಗಿದ್ದರು—ಅವರಿಗೆ ತಾವು ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಜಾರಿಬಿದ್ದವು, ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಹೂಮಾಲೆಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಹೋಗಿದವು. ಅವರು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಹಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಕುಬೇರನ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ ಶಂಖಚೂಡ ಎಂಬ ಯಕ್ಷನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಶಂಖಚೂಡನು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಗುಂಪಾಗಿ ಸೇರಿಸಿ, ಅವರ ಅಳಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಉತ್ತರದತ್ತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗತೊಡಗಿದನು. ಗೋಪಿಯರು "ಕೃಷ್ಣಾ! ರಾಮಾ!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹೀಗೆ ಒಯ್ಯಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರು ಕಳ್ಳನಿಂದ ಹಸುವನ್ನು ಕದಿಯಲು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಂತೆ ಯಕ್ಷನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು. "ಭಯಪಡಬೇಡಿ!" ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ದುಷ್ಟ ಯಕ್ಷನನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಅವರು ಯಮಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಕಾಲದಂತೆ ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮೂಢ ಯಕ್ಷನು ಹೆದರಿಕೊಂಡು ಹೆಣಗಾಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿಬಿಟ್ಟನು. ಗೋವಿಂದನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಮಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದಾದನು; ಬಲರಾಮನು ಗೋಪಿಯರೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದು ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಬಹುದೂರವಲ್ಲದೇ, ಕೃಷ್ಣನು ಬಲದಿಂದ ದುಷ್ಟ ಯಕ್ಷನ ತಲೆಗೆ ಮುಷ್ಠಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಅವನ ಶಿರೋಮಣಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಶಂಖಚೂಡನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿ, ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮಣಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೀಡಿದನು; ಗೋಪಿಯರು ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಮುಂದುವರೆಸಿ ಹೇಳಿದರು: ಕೃಷ್ಣನು ಹಸುವನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗೋಪಿಯರು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ದಿನವಿಡೀ ವಿಷಾದದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹಾಡಿದರು: "ಮುಕುಂದನು ತನ್ನ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ತುಟಿಗೆ ಇಟ್ಟು, ಎಡಗೈಗೆ ಎಡಗನ್ನವನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಭ್ರೂಗಳೆಲ್ಲಾ ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತಾ, ನಾಜೂಕಾದ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಬಾಸುರಿಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಸ್ವರಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ." "ದೇವತೆಗಳ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ಕೂಡ ಆ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಆನಂದದಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರೇಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಮರುಳುಗೊಂಡು, ತಮ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ." "ಅಯ್ಯೋ! ಅದ್ಭುತವಾದ ಗೋಪಿಯರೇ! ನಂದನಂದನನು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವವನು. ಅವನು ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಾರ ಮತ್ತು ನಗುವು ಒಂದು ಸ್ಥಿರವಾದ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ." "ವೃಂದಾವನದ ಎತ್ತುಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಹಸುಗಳು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ, ದೂರದಿಂದ ಬರುವ ಬಾಸುರಿಯ ಧ್ವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಸೆರೆಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಹಿಡಿದಂತೆ, ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಚೇತನಗೊಳಿಸಿ, ಚಿತ್ರವನ್ನೋ ಅಥವಾ ನಿದ್ರೆಯನ್ನೋ ಹೋಲುವಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ." "ಮಯೂರಪಿಚ್ಛ, ಬಣ್ಣದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ, ಎಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕುಸ್ತಿ ಪಟುವಿನಂತೆ ವೇಷಧರಿಸಿ, ಮುಕುಂದನು ಗೋಕುಲದ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ." "ನದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹರಿವನ್ನು ಮರೆತು, ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮಂತೆ ಬಯಸುತ್ತವೆ; ಅವರ 'ಬಾಹುಗಳು' ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಅವರ ನೀರು ನಿಶ್ಚಲವಾಗುತ್ತದೆ." "ಆದಿಕವಿ, ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಹೋಲುವ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಂದ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿಕೊಂಡು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದಿ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಪರ್ವತದ ದಡಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ." ಈ ರೀತಿ, ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಅವನ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ದಿಗ್ಭ್ರಮಿತರಾಗಿ, ಅವನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.