ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅನೇಕ ಲೀಲಾವೈಭವಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಈ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಲೀಲೆಗಳನ್ನ ಕೇಳಿದರೆ, ಯಾರಿಗೆಂದರೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಯು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವರು ತಮ್ಮದೇ ಪತ್ನಿಯರು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಈರ್ಷೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದಾಗ, ಭಗವಂತನ ಪ್ರಿಯರಾದ ಗೋಪಿಯರು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೂರ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ, ವಸುದೇವನ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ವ್ರಜದ ಪತ್ನಿಯರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜೊತೆ ನಡೆಸಿದ ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಶೀಘ್ರವೇ ಭಗವಂತನ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೃದಯದ ಕಾಮರೋಗವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಒಂದು ಬಾರಿ ದೇವತೆಗಳ ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ವ್ರಜದ ಗೋಪಗಳು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತಮ್ಮ ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ಗಾಡಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅಂಬಿಕಾವನಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಅಲ್ಲಿ, ಅವರು ಸರಸ್ವತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಬಲಶಾಲಿ ಪಶುಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ದೇವಿ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಹಸುಗಳು, ಬಂಗಾರ, ಬಟ್ಟೆ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದರು; "ಭಗವಂತನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷ ಪಡಲಿ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಸರಸ್ವತಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಂದ, ಸುನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದರು. ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಹಸಿವಿನಿಂದ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಸರ್ಪ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಬಂದು ನಂದನನ್ನು ಅವನು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹಿಡಿದಿತು. ಸರ್ಪದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ನಂದನು "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಇದು ಭಯಾನಕ! ತಂದೆ, ಸರ್ಪ ನನ್ನನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಿದೆ—ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ರಕ್ಷಿಸು!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಅವನ ಕೂಗು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಗಳು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ನಂದನನ್ನು ಸರ್ಪ ಹಿಡಿದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಾಬರಿಗೊಂಡು, ಸರ್ಪವನ್ನು ಲಕೋಟಿಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಬಿಸುಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಹೊತ್ತುವರಿ ಹೊಡೆದರೂ, ಸರ್ಪ ನಂದನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸಾತ್ವತಕುಲದ ಒಡೆಯಾದ ಭಗವಂತನು ಬಂದು, ತನ್ನ ಪಾದದಿಂದ ಸರ್ಪವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸರ್ಪದ ದುಷ್ಟತೆ ನಾಶವಾಯಿತು; ಅದು ತನ್ನ ಸರ್ಪ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವಿದ್ಯಾಧರರ ಆದರಣೀಯ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಹೃಷೀಕೇಶನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು—"ನೀನು ಯಾರು, ಇಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ, ಅದ್ಭುತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ಹೇಗೆ ನೀನು ಇಂತಹ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ?" ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ಪ ರೂಪದ ವಿದ್ಯಾಧರನು ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ಸುದರ್ಶನ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾಧರ, ಸುಂದರ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿ, ನನ್ನ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ವಿರೂಪ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸ ಎಂಬ ಋಷಿಗಳು ನನಗೆ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದರು; ನಾನು ನನ್ನ ರೂಪದ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಅವರ ಶಾಪವನ್ನು ಹೊಂದುದಿದ್ದೆ. ಅವರ ದಯಾಮಯ ಶಾಪದಿಂದ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಶಾಪ ನನಗೆ ಹಿತಕರವಾಯಿತು; ಭಗವಂತನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖದ ಹಿನ್ನಲೆಗಳು ನಾಶವಾದವು." "ಈಗ ನಾನು ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಭಗವಂತ, ಜಗತ್ತಿನ ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುವವನು, ಭಯವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವವನು, ನೀನು ನನಗೆ ಹೊರಡುವ ಅನುಮತಿ ನೀಡು. ಮಹಾಯೋಗೀ, ಪರಮಪುರುಷ, ಸಜ್ಜನರ ಒಡೆಯ, ಲೋಕಗಳ ಮತ್ತು ಅವರ ಅಧಿಪತಿಗಳ ದೇವ, ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡು. ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕೂಡ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರೂ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆದ ಫಲವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೋ?" ಅಂತು ದಶಾರಹಕುಲದ ವಂಶಜ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಸುದರ್ಶನನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದು, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹಾರಿದನು; ನಂದನು ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಅವರು ವ್ರತವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಒಮ್ಮೆ, ಗೋವಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಮ, ಇಬ್ಬರೂ ಅದ್ಭುತ ಬಲವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು, ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಅವರು ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು, ಸುಗಂಧಿತ ತೈಲವನ್ನು ಹಚ್ಚಿದ್ದರು, ಹಾರ ಮತ್ತು ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು; ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಿತ್ರತ್ವದಿಂದ ಸಿಹಿ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನು ಉದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದನು; ವಾತಾವರಣವು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ, ಮದಪಾನ ಮಾಡಿದ ಜೇನುಕೀಟಗಳ ಗೂಂಜನದಿಂದ, ತಾವರೆ ಕೆರೆಗಳಿಂದ ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಡಿದರು, ಆ ಹಾಡು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಿವಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಿತು; ಅವರು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಬೆಸಿದರು. ಆ ಹಾಡು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಿಯರು, ರಾಜನಾದರೆ, ತಾವೇ ತಿಳಿಯದೆ, ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಬಡಿದುಹೋಗಿದರು; ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಜಾರಿದವು, ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಹಾರಗಳು ಬಿಚ್ಚಾದವು. ಅವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಹಾಡುತ್ತಾ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಕುಬೇರನ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಶಂಖಚೂಡನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಶಂಖಚೂಡನು ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಉತ್ತರದತ್ತ ಓಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಗೋಪಿಯರು "ಕೃಷ್ಣ! ರಾಮ!" ಎಂದು ಕೂಗಿ, ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ತಮ್ಮ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳನು ಕೊಂಡೊಯ್ದಂತೆ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು. "ಭಯಪಡಬೇಡಿ!" ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಬಲಶಾಲಿ ಸಹೋದರರು, ಗದಾ ಹಿಡಿದು, ದುಷ್ಟ ಯಕ್ಷನನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಅವರು ಮೃತ್ಯು ಮತ್ತು ಕಾಲದಂತೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಯಕ್ಷನು ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಓಡಿಹೋಗಿದನು. ಗೋವಿಂದನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಓಡಿದನು, ಅವನ ತಲೆಯ上的 ಮಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಉತ್ಸುಕನಾದನು; ಬಾಲರಾಮನು ಗೋಪಿಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಸಮೀಪದಿಂದ ದುಷ್ಟನ ತಲೆಗೆ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದು, ತಲೆಯ上的 ಮಣಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿ ಮಣಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಶಂಖಚೂಡನನ್ನು ಹತಮಾಡಿದನು. ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೀತಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಬಾಲರಾಮನಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ಗೋಪಿಯರು ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಗೋಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೋದಾಗ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ, ದಿನಗಳನ್ನು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲಾ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಮುಕುಂದನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಲಗೈಯಿಂದ ಬಾಸುರನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಎಡಗೈಯನ್ನು ಎಡಗಣ್ಣಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಭ್ರೂಗಳು ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತ, ನಾಜೂಕಾದ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಬಾಸುರನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ." ದೇವತೆಗಳ ಪತ್ನಿಯರು, ಸಿದ್ಧರೊಂದಿಗೆ, ಈ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿದರು; ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಮನಸ್ಸು ಪ್ರೇಮದ ಬಾಣಗಳಿಗೆ ಶರಣಾದಂತೆ, ಅವರು ತಾವು ಧರಿಸಿರುವ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೇ ಮರೆತರು. "ಅಹಾ! ಅದ್ಭುತವಾದ ಹುಡುಗಿಯರೇ, ಕೇಳಿ: ನಂದನಂದನನು, ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವವನು, ಬಾಸುರನ್ನು ಹೂಡುವಾಗ, ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಾರ ಮತ್ತು ನಗುವು, ಸ್ಥಿರವಾದ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ.