ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಗವಂತನು ತಿಳಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಓದುತ್ತಾ, ನಾವು ಇಂತಹ ಕಥೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ: ಯಾವಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳೆಂಬ ಭೇದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ, ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವವನಾಗಿ, ಸ್ವೀಕಾರ-ತ್ಯಾಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಪರಮಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಭಗವಂತ, ಪುರುಷ; ಭಗವಂತನು ಒಂದೇ, ಆದರೆ ಅವನು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಪೂರ್ಣ ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಯೋಗಿಯು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ಇಚ್ಛಿತ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಜ್ಞಾನವೇ ಹೊರಗಿರುವ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾಯೆಯಿಂದ ವಸ್ತುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಗುಣರಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮನಾದವು ಧ್ವನಿ ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಹತ್ತತ್ವವು ಅಹಂಕಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಧ, ಪಂಚವಿಧ, ಸ್ವಯಂಪ್ರಭು ಆಗಿ, ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವಾಗುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿ, ನಿರಂತರ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ, ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯೋಗಿಯು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಗೂಢ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ, ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ದರ್ಶನ, ಇದರಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಹೇಗೆ ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ವಿವಿಧ ಗುಣಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಿದರೂ ಅದು ವಿಭಜಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಭಗವಂತನು ವಿವಿಧ ಶಾಸ್ತ್ರಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಕರ್ಮ, ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ಅಧ್ಯಯನ, ಸ್ವಸಂಯಮ, ಇಂದ್ರಿಯ-ಮನಸ್ಸಿನ ವಶೀಕರಣ, ಕರ್ಮತ್ಯಾಗ—ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ; ಯೋಗದ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳ ಮೂಲಕ, ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ, ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಹಾಗೂ ವೈರಾಗ್ಯಮಯ ಧರ್ಮದಿಂದ, ಆತ್ಮತತ್ತ್ವದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ದೃಢ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ, ಗುಣಸಹಿತ ಅಥವಾ ನಿರ್ಗುಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ತಲುಪಬಹುದು. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಭಕ್ತಿ ಯೋಗದ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಲವು ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುವ ದರ್ಶನವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಮರಣ ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ಆತ್ಮನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದುಷ್ಟರಿಗೆ, ಅಶಾಂತನಿಗೆ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳಿಗೆ, ಶತ್ರುಭಾವದವರಿಗೆ, ಬಾಹ್ಯಧಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ತಿಳಿಸಬಾರದು. ಲೋಭಿಗಳಿಗೆ, ಗೃಹಾಸಕ್ತರಿಗೆ, ಭಕ್ತಿರಹಿತರಿಗೆ, ಭಕ್ತ ದ್ವೇಷಿಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ಹೇಳಬಾರದು. ಆದರೆ ಶ್ರದ್ಧಾವಂತ, ಭಕ್ತನಾದ, ಶಾಂತನಾದ, ನಿರಸೂಯಕ, ಸರ್ವಭೂತಪ್ರಿಯ, ಸೇವೆಗೆ ಉತ್ಸುಕನಾದವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಹೊರಗಿನಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯವಿರುವ, ಶಾಂತಮನಸ್ಸಿನ, ನಿರಸೂಯಕ, ಶುದ್ಧ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವವನಿಗೆ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಓ ಮಾತೆ, ಯಾರಾದರೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಪಠಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಖಂಡಿತ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಳಿಕ, ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಭಗವಂತನ ಅಮೃತಮಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಿ ಮಹಿಳೆಯರು, ಅವರ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾದ ನೋವುಗಳು ಕರಗಿ ಹೋದವು; ಕೃಷ್ಣನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾದವು. ಅಲ್ಲೇ, ಗೋವಿಂದನು ಆ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಆನಂದಭರಿತ ಮಹಿಳೆಯರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಕೈಕೈ ಜೋಡಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯಯುತ ರತ್ನಗಳಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಸವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಿಂತು, ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವರ ಕಣ್ಗಳನ್ನು ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎಳೆದನು; ಇದನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವಿಮಾನಗಳು ಹಾರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಆನಂದಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಮೇಳವಾಡಿದವು, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯಾಯಿತು, ಗಂಧರ್ವಾಧಿಪತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಭಗವಂತನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ರಾಸವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಗೋಪಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಕೈಬಳ್ಳಿಗಳು, ಪಾದಸರಣಿಗಳು, ಗಂಟೆಗಳು—all ಸೇರಿ ಭಾರೀ ಶಬ್ದವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು. ಅವರ ನಡುವೆ ದೇವಕೀಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಂತನು ದೊಡ್ಡ ಪಚ್ಚಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಪಾದಮುದ್ರೆಗಳು, ಕೈಗಳ ಆಡುವಿಕೆ, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ಭ್ರೂಚಲನ, ಕುಂಡಲಗಳ ತೊಡೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಪೋಲಗಳು, ಬೆವರುದಿಂದ ತೇವವಾದ ಬಿಗಿದ ಕೂದಲಿನ ಜಡಗಳು—ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಕೃಷ್ಣಪತ್ನಿಯರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರು ಮೋಡವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ಉನ್ನತ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಕಂಠವು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆನಂದಗೊಂಡು, ಅವರ ಹಾಡಿನಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳವು ತುಂಬಿ ಹೋದವು. ಒಬ್ಬಳು ಮುಕುಂದನೊಡನೆ ತನ್ನ ಹಾಡನ್ನು ಅವನ ಹಾಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಸಿ ಹಾಡಿದಳು; ಅವನು ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ‘ಶಭಾಶ್, ಶಭಾಶ್’ ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಿದನು. ಒಬ್ಬಳು ರಾಸದಿಂದ ಸುಸ್ತಾಗಿ ತನ್ನ ಬಾಗಿದ ಕೈಯನ್ನು, ಅವಳ ಕೈಬಳ್ಳಿಯು ಸಡಿಲವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಮಾಲಾ ಸಡಿಲವಾಗಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಗದಾಧರನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಕೃಷ್ಣನ ಕರ್ಪೂರ-ನೀಲೋತ್ಪಲದ ಪರಿಮಳವಿರುವ, ಚಂದನದ ಲೇಪನದಿಂದ ಮೃದುವಾದ ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ಹತ್ತಿರ ತಂದು, ಆನಂದದಿಂದ ಚುಂಬಿಸಿದಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ನೃತ್ಯದಿಂದ ಕುಂಡಲಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಬದಿಯನ್ನೇ ಅವನ ಬದಿಗೆ ಒತ್ತಿ, ಅವನು ತಿನ್ನಿದ ಪಾಕವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ನೃತ್ಯದಿಂದ, ಹಾಡಿನಿಂದ, ಅವಳ ನುಪುರುಗಳು, ಮೇಕಳೆಗಳು ಘಂಟೆಯಂತೆ ಶಬ್ದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಸುಸ್ತಾಗಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಚ್ಯುತನ ಕಮಲಹಸ್ತವನ್ನು ತನ್ನ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಳು. ಗೋಪಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ, ಶ್ರೀಯ ಪತಿಯನ್ನಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು ಹಾಡುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಕಮಲಾಕ್ಷಿಯ ಕುಂಡಲಗಳು, ಬೆವರು ತುಂಬಿದ ಮುಖ, ಹೊಳೆಯುವ ತೊಡೆಯಿಂದ, ಸುಂದರವಾದ ಹಾರಗಳಿಂದ, ಗೋಪಿಗಳು ಭಗವಂತನೊಡನೆ, ಗೋಪವನದಲ್ಲಿ ಭ್ರಮರಗಳ ಸಂಗೀತದ ನಡುವೆ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು. ಹೀಗೆ, ಅಪ್ಪುಗೆಗಳು, ಕೈಯ ಸ್ಪರ್ಶಗಳು, ಪ್ರೇಮದ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ನಗುವಿನ ಚಲನೆಗಳು, ಲೀಲಾಮಯ ನಗುವು, ಶ್ರೀಪತಿ ವ್ರಜದ ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರೊಡನೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸಿದನು—ಹೆಗ್ಗಣದೊಳಗಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಮಗುವಿನಂತೆ. ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಳ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮರುಳಾಗಿ, ಕೂದಲು, ವಸ್ತ್ರ, ಹಾರಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿ, ಅವಳಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು ಕೆಳಗೆ ಜಾರುತ್ತಿವೆ. ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲಾವಿಲಾಸವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಕಾಶದ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಕೂಡ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಕಾಮಭಾವದಿಂದ ಹಸಿವಾದರು; ಚಂದ್ರನು ಮತ್ತು ಅವನ ಪರಿವಾರವೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಭಗವಂತನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಗೋಪಿ ಮಹಿಳೆಯರಿದ್ದರೂ, ಅವನು ತಾನೇ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಡನೆ ಲೀಲೆಯಾಡಿದನು. ಅವನು ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನಾದರೂ, ತನ್ನ ಲೀಲಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಆನಂದಿಸಿದನು. excessive ಆಟದಿಂದ ಅವರು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ದಯಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ಶಾಂತವಾದ ಕೈಯಿಂದ ಅವರ ಮುಖವನ್ನು ತೊಳೆದನು. ಇಂತಹ ಭಗವಂತನ ರಾಸಲೀಲೆಯು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪರಮ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿತು.