ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತಮ್ಮ ಆಪ್ತರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಯಾರು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಗೆಳೆಯರೆಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಸಂಬಂಧ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ, ಯಾರು ತಮಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ—ಹಾಗೆ, ಕರುಣಾಮಯಿಯಾದ ಪೋಷಕರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ—ಅವರಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ; ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರೂ, ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸ್ವತಃ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿರುವವರು, ಸ್ವಯಂಸಿದ್ಧರು, ಕೃತಘ್ನರು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವವಿಲ್ಲದವರು. ಆದರೆ, ನನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆ? ನಾನು ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ನನಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶರಣಾದರೂ ಕೂಡ. ಇದು ಹೀಗೆ: ಬಡವನೊಬ್ಬನು ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಆ ಸಂಪತ್ತಿನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ದುರ್ಬಲರಾದವರೆ, ನಿಮ್ಮ ಲೋಕದ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಸೇವೆಗಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೂ ನಾನು ನಿಮಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ನೀವು ಬೇಸರಪಡಬಾರದು, ಪ್ರಿಯರೇ. ನಿಮ್ಮ ದೋಷರಹಿತ ಭಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ದೇವತೆಗಳ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರೂ ಪ್ರತಿದಾನ ಮಾಡಲಾಗದು. ನೀವು ಮನೆಯ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಮುರಿದು, ಧರ್ಮಪರಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಶರಣಾದಿದ್ದೀರಿ—ಅದೇ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಲಿ. ಈ ಪ್ರಕಾರ, ದೇವಕಿ ಪುತ್ರನಾದ ನಾನು, ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಯೋಗರೂಪದ ಭಕ್ತಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಶೀಘ್ರವೇ ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಅದು ಬ್ರಹ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಚಲನೆಯ ಮೂಲಕ ಸುಖದೋ ದು:ಖದೋ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸ್ವತಃ ಸ್ವವನ್ನು, ಅಸಕ್ತನಾಗಿ, ಸ್ವೀಕಾರ-ತ್ಯಾಗವಿಲ್ಲದೆ, ಪರಮಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೇ ಪರಮಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಭಗವಂತನು, ಪುರುಷನು. ಭಗವಂತನು ಒಂದೇ, ಆದರೆ ವಿಭಿನ್ನ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಪೂರ್ಣ ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಯೋಗಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಪರಮ ಗುರಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸುವುದು. ಒಂದು ಜ್ಞಾನವೇ, ಬಹಿರ್ಮುಖವಾದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ವಸ್ತುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ನಿರ್ಗುಣ ಬ್ರಹ್ಮವು ಶಬ್ದಾದಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ತಾಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಹತ್ತತ್ವವು ಅಹಂಕಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಮತ್ತು ಐದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿಕಸಿಸಿ, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭುತ್ವ ಹೊಂದಿ, ಹನ್ನೊಂದು ಅಂಗಗಳ ಮೂಲಕ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿ, ನಿರ್ಗತಿಕ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಅಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಗಂಭೀರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ, ಇದು ಬ್ರಹ್ಮದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದು. ಒಂದು ವಸ್ತುವು ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿದ್ದರೂ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ದ್ವಾರಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅದು ವಿಭಜಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಭಗವಂತನು ವಿವಿಧ ಶಾಸ್ತ್ರಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅವನು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಕರ್ಮದಿಂದ, ಯಜ್ಞದಿಂದ, ದಾನದಿಂದ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹದಿಂದ, ಇಂದ್ರಿಯ-ಮನಸ್ಸಿನ ವಶೀಕರಣದಿಂದ, ಕರ್ಮತ್ಯಾಗದಿಂದ, ಯೋಗದ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ, ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗರೂಪದ ಧರ್ಮದಿಂದ, ಆತ್ಮಸತ್ಯದ ಅನುಭವದಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಗುಣಸಹಿತವಾಗಿಯೂ, ನಿರ್ಗುಣರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಪಡೆಯಬಹುದು. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ; ಕಾಲವು ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಾಗ, ಅದು ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ತನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದುಷ್ಟರಿಗೆ, ನಿಯಮವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳಿಗೆ, ಶತ್ರುಭಾವದಿಂದಿರುವವರಿಗೆ, ಅಥವಾ ಬಾಹ್ಯಾಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಬಾರದು. ಲೋಭಿಗಳಿಗೆ, ಗೃಹಸ್ಥಾಶಕ್ತಿಯವರಿಗೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ, ನನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರಿಗೆ ಕೂಡ ಹೇಳಬಾರದು. ಆದರೆ, ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧಾವಂತರು, ಭಕ್ತರು, ನಿಯಮಪಾಲಕರು, ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದವರು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸ್ನೇಹಿಗಳು, ಸೇವೆಗೆ ಉತ್ಸುಕರು—ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಯಾರು ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ವೈರಾಗ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿದೆ, ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ, ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ—ಅವರಿಗೆ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು. ಮಾತೆ, ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ—even ಒಂದು ಸಾರಿ—ಈ ಮಹಾಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅಥವಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.” ಇಂತಹ ಭಗವಂತನ ಸುಂದರವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದು:ಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು, ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ, ಗೋವಿಂದನು ಆನಂದಭರಿತರಾದ, ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣವಾದ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಡುವೆ, ಅವರ ಕೈಗಳಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ, ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ರಾಸಮಂಡಲದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು, ಯೋಗಿಗಳ ನಾಯಕನು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೋಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದವರು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವಿಮಾನಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಆ ರಾಸವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಆಗ ದಂಡಿಗಳು ಬಾರಿದವು, ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿದಿತು, ಗಂಧರ್ವರ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಭಗವಂತನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ರಾಸಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಯರ ಬಳಿಗೆ ಅವರ ಪ್ರಿಯರು ಇದ್ದಾಗ, ಅವರ ಬಳೆಗಳ, ನುಪುರೆಗಳ, ಘಂಟೆಗಳ ಶಬ್ದದಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ಹಬ್ಬದ ಸದ್ದು ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವರ ನಡುವೆ ದೇವಕೀಪುತ್ರನು, ಕೃಷ್ಣನು, ಅಮೂಲ್ಯ ಪಚ್ಚೆಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಗೋಪಿಯರು ಕಾಲು ಮುದ್ರಿಸುವುದು, ಕೈಯನ್ನು ಆಡುವುದು, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿ, ಕಣ್ಣುಗಳ ಚಲನೆ, ಕಿವಿಗೆ ತಾಗುವ ಕುಂಡಲಗಳು, ಬೆವರುದಿಂದ ತೇವವಾದ ಬಿಚ್ಚಿದ ಜಡೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವರ ರೂಪವನ್ನು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಮೋಡಗಳ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಅವರು, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡು, ಅವರ ಕಂಠಗಳು ರಾಗದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ಅವರ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳವು ತುಂಬಿತ್ತು. ಒಬ್ಬಳು, ಮುಕುಂದನೊಡನೆ, ತನ್ನ ಗಾಯನವನ್ನು ಅವನ ಗಾಯನಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅವನು ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, “ಶಬಾಶ್, ಶಬಾಶ್!” ಎಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದನು, ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವನು ಆಕೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು, ರಾಸನೃತ್ಯದಿಂದ ಆಯಾಸಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಬಿಚ್ಚಿದ ಬಳೆ ಮತ್ತು ಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಇಟ್ಟಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಕೃಷ್ಣನ ನೀಲೋತ್ಪಲಗಂಧದ, ಚಂದನಪೂಸಿದ ಭುಜವನ್ನು ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ಹತ್ತಿರ ತಂದು, ಆನಂದದಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುದುಕೊಂಡಳು. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು, ನೃತ್ಯದಿಂದ ಆಕೆಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ತನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಚವಿದ ಪಾಕವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ಅವನ ಮೊಗದ ಹತ್ತಿರ ತನ್ನ ಬಗಲನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತಂದುಕೊಟ್ಟಳು. ಹೀಗೆ, ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಯರು ಪರಮ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.