ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿದನು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತವಾದವರ ವಂಶವನ್ನು ಉಳಿಸುವಂತೆ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹರಿ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ತೊರೆದ ಬಳಿಕ, ಸಮುದ್ರವು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿದನು, ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಭವ್ಯ ನಿವಾಸ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ, ಸದಾ ಹಾಜರಿರುವ ಮಧुसೂದನನು ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭ. ಅರ್ಜುನನು ಉಳಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಾಗೂ ವೃದ್ಧರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ವಜ್ರನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ರಾಜನಾದ ನೀನು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಹತವಾದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅರ್ಜುನನ ಪಿತಾಮಹರು ನಿನ್ನನ್ನು ವಂಶದ ಧಾರಕನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮಹಾಪಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು. ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಿಶ್ವನುವಿನ ಜನ್ಮ ಹಾಗೂ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಹರಿಯವರ ಆಕರ್ಷಕ ಅವತಾರಗಳು, ಶೌರ್ಯಮಯ ಕೃತಿಗಳು, ಬಾಲ್ಯ ಲೀಲೆಗಳ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದರೆ ಅಥವಾ ಹೇಳಿದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು, ಪರಮ ತ್ಯಾಗಿಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ದೇಹ, ಅಭಿಮಾನ, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಆಸಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಆಸಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಸಂಘರ್ಷ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಐದು ಭೂತಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಅಜ್ಞಾನಿ ಆತ್ಮವು "ನಾನು" ಮತ್ತು "ನನ್ನದು" ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಭಾವನೆಗೆ ವಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿಯು ದೋಷಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಅವ್ಯಕ್ತತೆಯಲ್ಲಿ ತಲೆಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ಮೌನ, ಬುದ್ಧಿ, ಅದೃಷ್ಟ, ಲಜ್ಜೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಶಾಂತಿ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ, ಸಮೃದ್ಧಿ—ಇವೆಲ್ಲವು, ಅವುಗಳಿಲ್ಲದವರ ಸಂಗದಿಂದ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಚಂಚಲ, ಅಜ್ಞಾನಿ, ಮನೋಭಂಗ ಹೊಂದಿರುವ ಅಥವಾ ಅಸಾಧು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂಗವನ್ನು, ದಯನೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂಗವನ್ನು, ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ಮೋಹ ಮತ್ತು ಬಂಧನವು, ಇತರರ ಸಂಗದಿಂದ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಗೆ ಆಸಕ್ತರಾದವರ ಸಂಗದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗಿ, ಅವಳು ಹರಣಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಹರಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದನು. ಪುನಃ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನಂಥ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು, ಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡವಳನ್ನು, ನಾರಾಯಣ ಮುಂತಾದ ಶಾಂತ ಚಿತ್ತದ ಋಷಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಯಾರು ನಿರ್ಲೋಭರಾಗಿರಬಹುದು? ನನ್ನ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿ ನೋಡಿ—ಮಹಿಳೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳ ವಿಜೇತರನ್ನು ವಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ಕೇವಲ ಭ್ರೂಭಂಗದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿದವರನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಬಹುದು. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏರಲು ಉತ್ಸುಕನಾದವನು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು; ನನಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದವರು, ಇಂತಹ ಸಂಗವನ್ನು ನರಕದ ಬಾಗಿಲೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಾಯೆಯ ರೂಪವಾದ ಮಹಿಳೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳನ್ನು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮರಣ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾವಿಯಂತೆ. ಮೋಹಿತನಾದ ಪುರುಷನು, ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾಯೆಯೆ; ಅವನು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳನ್ನು—ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ—ಮರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅದು ವಿಧಿಯ ಮೂಲಕ ಬಂದಿರುವುದು; ಹೇಗೆ ಬೇಟಗಾರನ ಹಾಡು ಹರಣಿಗೆ ಮರಣವೋ, ಹಾಗೆ. ಜೀವವು ಜೀವಿತ ದೇಹದಿಂದ ಲೋಕದಿಂದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಾ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಭೂತ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ದೇಹವು ಜೀವಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ; ಅದರ ಲಯವೇ ಮರಣ, ಅದರ ಉದಯವೇ ಜನನ. ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಧನಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಷ್ಟವಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಲಯವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ವಸ್ತುಗಳ ಗ್ರಹಣದಿಂದ "ನಾನು" ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಜನನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೆಸರು, ಕಣ್ಣು ಅಥವಾ ಅದರ ಅಂಗಗಳು ನೋಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ನೋಡುವವರ ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ; ಎರಡೂ ಅಸಮರ್ಥವಾದಾಗ, ದೃಷ್ಟಿಯು ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆತ್ಮಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಭಯ, ದಯೆ ಅಥವಾ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದವರು ಅಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಬೇಕು. ಯೋಗ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನಿಜವಾದ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಈ ಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸದೆ, ನಿರ್ಲೋಭವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಗೋಪಿಯರು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅಳುತ್ತಾ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಿದರು. ಆಗ, ಹರಿ, ತನ್ನ ಕಮಲಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಗುಳುನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ಕಾಮದೇವನನ್ನೂ ಮರುಳುಗೊಳಿಸುವವನು, ಅವರ ನಡುವೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಪ್ರಿಯತಮನು ಮರಳಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದವಿಲ್ಲಿ ಅರಳಿತು; ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎದ್ದರು, ಅವರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವವೇ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ. ಒಬ್ಬಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹರಿಯವರ ಕಮಲಹಸ್ತವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಅವರ ಚಂದನದ ವಾಸನೆ ಇರುವ ಭುಜವನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಇಡಿದಳು. ಒಬ್ಬ ಸೊಗಸಾದ ಗೋಪಿಯು ಅವರು嚼 ಮಾಡಿದ ವೀಳ್ಯದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು, ತೀವ್ರ ಪ್ರೇಮದಿಂದ, ಅವರ ಕಮಲಪಾದವನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಡಿದಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಭ್ರೂಭಂಗದಿಂದ, ಪ್ರೇಮದ ಜ್ವರದಿಂದ, ತನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತುಟಿಗಳ ಕೆಳಗೆ ಒತ್ತಿ, ಕಣ್ಣಿನ ತಿರುಗು ನೋಟಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಿಗಿಲಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವರ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ತೃಪ್ತಿಯಾಗದೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವರ ಪಾದವನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದಂತೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಅವರನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೂಲಕ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ರೋಮಾಂಚಿತ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು, ಯೋಗಿಗಳ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದಳು. ಎಲ್ಲರೂ, ಕೇಶವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಪ್ರೇಮದ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ವಿರಹದ ನೋವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು, ಹೇಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದವರು ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ. ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದವರೊಂದಿಗೆ ಆಚ್ಯುತನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು, ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ. ನಂತರ, ಭಗವಂತನು ಅವರನ್ನು ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ಮಿನ್ ಮತ್ತು ಮಂದಾರ ಹೂಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು, ಸುಗಂಧಿತ ಗಾಳಿ, ಗೂಡುಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಜೇನುಗಳು ಇದ್ದವು. ಆ ಸ್ಥಳ ಶುಭಮಯವಾಗಿತ್ತು, ಶರದ್ ಚಂದ್ರಕಿರಣಗಳಿಂದ ಕತ್ತಲೆ ನಿವಾರಿತವಾಗಿತ್ತು, ಕೃಷ್ಣನ ಚಂಚಲ ಹಸ್ತದಿಂದ, ಮಣ್ಣು ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು, ಬೆಳಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಕಂಡ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೋವು ನಿವಾರಿತವಾಗಿದವು; ವೇದಗಳು ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೇಲಂಗಿಗಳನ್ನು, ಹೃದಯದ ಕೆಂಪು ಗುರುತುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆಸನವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿದರು. ಅಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು, ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಸನ ಪಡೆದು, ಗೋಪಿಯರ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಪೂಜಿತನಾಗಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಏಕಮಾತ್ರ ನೆಲೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.