ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ದುಃಖದಿಂದ ಆವರ್ತನಾಗಿ, ಆತನು ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಜ್ಞಾನಪೂರ್ಣ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಲಿಯಾದ, ವಂಶಪರಂಪರೆ途ಡಿದ ಬಂಧುಗಳಿಗಾಗಿ ಅರ್ಜುನನು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಅಂದು, ಹರಿಯು ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರವು ಆ ಪವಿತ್ರ ನಗರಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿತು; ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಮಂದಿರ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತು. ಆ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮಧುಸೂದನನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ; ಅವನು ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭನು. ಉಳಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಧನಂಜಯನು ಅವರನ್ನು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ವಜ್ರನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಬಂಧುಗಳ ಮರಣದ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದಾಗ, ರಾಜನೇ, ಅರ್ಜುನನ ತಂದೆಯವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಂಶದ ಪಿತಾಮಹನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜನನ ಮತ್ತು ಲೀಲಾವೈಭವವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಅವತಾರ, ವೀರ್ಯ, ಬಾಲಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಥವಾ ಹೇಳಿದರೂ, ತ್ಯಾಗಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತರಾದವರು ಪರಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೇಹ, ಅಹಂಕಾರ, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಕಾಮದಿಂದ ಆವರ್ತನಾಗಿ, ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇತರ ಆಸಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಘರ್ಷಿಸಿ, ತಾನೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಐಂದ್ರಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಅಜ್ಞಾನಾತ್ಮನು 'ನಾನು', 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗೆ ಬಿದ್ದು, ತಪ್ಪು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ದುಷ್ಟಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಭೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ, ಪವಿತ್ರತೆ, ದಯೆ, ಮೌನ, ಬುದ್ಧಿ, ಭಾಗ್ಯ, ಲಜ್ಜೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಶಾಂತಿ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ—ಇವು ದುಷ್ಟರ ಸಂಗದಿಂದ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತವೆ. ಚಂಚಲ, ಅಜ್ಞಾನಿ, ಮನೋಭಂಗ ಹೊಂದಿದವರು, ಅಸಜ್ಜನರು, ದಯನೀಯರು ಅಥವಾ ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ಮೋಹ ಮತ್ತು ಬಂಧನೆ ಇತರರ ಸಂಗದಿಂದ ಹೀಗಷ್ಟಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಳೆಯರ ಆಸಕ್ತರ ಸಂಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜಾಪತಿಯು ತನ್ನದೇ ಮಗಳ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಅವಳು ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಮೃಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಪುನಃ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ, ನನಗೆ—ಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಈ ಮಹಿಳೆಗೆ—ನಾರಾಯಣ ಋಷಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಇಂತಹ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡು, ಮಹಿಳೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಜಯಕರರನ್ನು ಕೂಡ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ; ಕೇವಲ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿದವರನ್ನೂ ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು; ನನ್ನ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವರು ಅದನ್ನು ನರಕದ ಬಾಗಿಲೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ಮಹಿಳೆಯ ರೂಪದ ಮಾಯೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳನ್ನು ಗಿಡಗಿಡದ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿರುವ ಬಾವಿಯಂತೆ, ಆತ್ಮನಿಗೆ ಮರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಮನುಷ್ಯನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ, ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾಯೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ಪುನಃ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಜನಿಸಿ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆಗೆ ಬಂಧನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪತಿಯು, ಮಗನು, ಮನೆ—ಇವುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ದೈವದ ಮೂಲಕ ಬಂದ ಮೃತ್ಯುವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಜಿಂಕೆಗೆ ಬೇಟೆಯ songs ಮೃತ್ಯುವಾಗುವಂತೆ. ಜೀವಾತ್ಮನು ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಂಡು, ಲೋಕದಿಂದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಂಚಭೂತ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹವು ಆತ್ಮನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ; ದೇಹದ ಲಯವೇ ಮೃತ್ಯು, ಅವನ ಉದಯವೇ ಜನನ. ವಿಷಯ ಗ್ರಹಣದ ಸಾಧನ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಳೆದುಹೋದಾಗ ಲಯ; ವಿಷಯ ಗ್ರಹಣದಿಂದ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಉದಯಿಸುವುದು ಜನನ. ಹಾಗೆಯೇ, ಕಣ್ಣು ಅಥವಾ ಅದರ ಅಂಗಗಳು ದೃಷ್ಟಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ನೋಡುವವನ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ; ಎರಡೂ ಅಸಮರ್ಥವಾದಾಗ ದೃಷ್ಟಿ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಯಪಡಬಾರದು, ದಯೆ ಇಲ್ಲವೇ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬಾರದು; ಆತ್ಮಯಾನವನ್ನು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಯುಕ್ತವಾದ ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಈ ಮಾಯಾಮಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಬದುಕಬೇಕು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಗೋಪಿಯರು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅಳುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಭಾರವಾಗಿ ವಿಲಾಪಿಸಿದರು. ಆಗ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಕಮಲಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಾ, ಕಾಮದೇವನನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಹರಿಯು ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯತಮನು ಮರಳಿ ಬಂದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ಗೋಪಿಯರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಅರಳಿದವು; ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತರು, ಪ್ರಾಣವೇ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಂತೆ. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹರಿಯ ಕಮಲಹಸ್ತವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗಳ ಜೋಡಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಚಂದನ ಲೇಪಿತವಾದ ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ತನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸೊಪ್ಪು ದೇಹವಳಾದಳು ಅವನು ಚವಿದ ಪಾನವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅವನ ಕಮಲಪಾದವನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಪ್ರೇಮದ ಆಘಾತದಿಂದ, ತನ್ನ ತೊಡೆಯಿಂದ ಕಟುಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ತುಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಕಣ್ಣು ತುಳಿಯದೆ ಅವನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕೂಡ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನ ಪಾದಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದಂತೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ಅವನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಿಸಿ, ತನ್ನ ರೋಮಾಂಚಿತ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಆತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು, ಯೋಗಿಗಳ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾದಳು. ಹೀಗೆ, ಕೇಶವನನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಗೋಪಿಯರು ಪರಮಾನಂದದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ವಿಯೋಗದ ನೋವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು; ಜ್ಞಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಜನರು ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಂತೆ. ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಆ ಗೋಪಿಯರ ನಡುವೆ ಅಚ್ಯುತನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ. ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಭಗವಂತನು ಯಮುನಾತೀರದ ಮರಳಿನ ತಟವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ಮಿನ್ ಮತ್ತು ಮಂದಾರ ಪುಷ್ಪಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು, ಸುಗಂಧವಾದ ಗಾಳಿಯು ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು, ಭ್ರಮರಗಳ ಹೂಂಕರದಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇಶ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸ್ಥಳವು ಶುಭಕರವಾಗಿತ್ತು; ಶರದ್ಕಾಲದ ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿತ್ತು; ಕೃಷ್ಣನ ಚಂಚಲ ಹಸ್ತದಿಂದ, ಮೃದುವಾದ ಬೆಳಕುಳ್ಳ ಮರಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಕಂಡ ಆನಂದದಿಂದ ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ನೋವು ತಪ್ಪಿದವು; ವೇದಗಳು ಗಮ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೇಲಂಗಿಗಳನ್ನು ನೆರೆದಿಟ್ಟು, ಹೃದಯದ ರಕ್ತಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಪ್ರಿಯತಮನಿಗಾಗಿ ಆಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು.