ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಶುಭದ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿರುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಅವರ ಹಾಜರಾತಿಯು ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅವರ ಪ್ರಿಯಜನರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಾಗಿ ಉಂಟಾಗಿರುವ ಆಲಸವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಷ್ಟು ದೂರವಿರಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಪ್ರಿಯಜನರಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನದ ವೇದನೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಗೋಪಿಯರು, ಭಯದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ, ತಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಕೃಷ್ಣನ ಸುಂದರ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳು ಕಠಿಣವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಭಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುವುದು, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಲುಗಳ ತಿವಿತದಿಂದ ನೋವು ಉಂಟಾಗುವುದೇ? ಗೋಪಿಯರ ಮನಸ್ಸು, ಕೃಷ್ಣನ ಜೀವದಿಂದ sustent ಆಗಿದ್ದು, ಅವರಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ—‘ಗೋಪಿಯರ ಗೀತೆ’ ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ದಶಮ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ರಾಮನ ಪತ್ನಿಯರು ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ವಸುದೇವನ ಪತ್ನಿಯರು, ಹರಿಯ ಪತ್ನಿಯರು, ಮತ್ತು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಪತ್ನಿಯರು ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರು; ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗಿದರು. ಅರ್ಜುನನು, ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು ಗೀತೆಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಮಯ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ತನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅರ್ಜುನನು, ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತವಾದವರಿಗಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವಾಯಿತು. ಹರಿ ತೊರೆದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು, ಸಮುದ್ರವು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿತು, ರಾಜನಾದರೆ, ಪ್ರಭುನ ದಿವ್ಯ ನಿವಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮಧುಸೂದನನು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭವಾದವರು. ಅರ್ಜುನನು ಉಳಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ತಂದನು; ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಜ್ರನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನ ಪಿತಾಮಹರು, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನಿಗೆ ವಂಶವನ್ನು ವಹಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪಥದಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ಯಾರು ವಿಶ್ವನಾಥನ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹರಿಯ ಸುಂದರ ಅವತಾರಗಳು, ಶೌರ್ಯಮಯ ಕೃತಿಗಳು, ಬಾಲಲೀಲೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳುವುದು ಮತ್ತು ಹೇಳುವುದು, ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಪರಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ದೇಹ, ಅಹಂಕಾರ, ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಕಾಮದಿಂದ ಕೂಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಇತರ ಕಾಮಾತುರರೊಂದಿಗೆ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಅಜ್ಞಾನಿ ಆತ್ಮ, “ನಾನು” ಮತ್ತು “ನನ್ನದು” ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿಯ ದೋಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ, ದುರಾಚಾರಿಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಜೀವ, ಗುದ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಪುನಃ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ಮೌನ, ಬುದ್ಧಿ, ಭಾಗ್ಯ, ವಿನಯ, ಖ್ಯಾತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಶಾಂತಿ, ಸ್ವಸಂಯಮ, ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ—ಇವು ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಲ್ಲದವರ ಜೊತೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಚಂಚಲ, ಅಜ್ಞಾನಿ, ನಿರಾಶ್ರಯ, ಅಸಾಧು, ದಯನೀಯ, ಅಥವಾ ಆಟದ ಸರಿಯಾಗಿ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಾರದು. ಮಹಿಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಮೋಹ ಮತ್ತು ಬಂಧನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಮಹಿಳೆಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವವರ ಜೊತೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು. ಪ್ರಜಾಪತಿಯು ತನ್ನದೇ ಮಗಳ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡನು; ಅವಳು ಮೃಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ಅವನು ಹ羞ಪಟ್ಟು, ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನಂತೆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು, ನಾರಾಯಣ ಋಷಿಯ ಹೊರತು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ—ಮಹಿಳೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರಿಗೂ ಜಯಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದವರನ್ನು ಕೇವಲ ಅಲೆಯ ಬ್ಯೂಗಳಿಂದ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಯೋಗದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏರಲು ಯತ್ನಿಸುವವರು ಮಹಿಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಾರದು; ನನ್ನ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವರು, ಆ ಸಂಪರ್ಕವೇ ನರಕದ ಬಾಗಿಲು ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಾಯೆಯ ರೂಪವಾದ ಮಹಿಳೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳನ್ನು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮೃತ್ಯುವೆಂದು ಗುರುತಿಸಬೇಕು, ಗಿಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾವಿಯಂತೆ. ಮೋಹಗೊಂಡು, ಪುರುಷನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾಯೆ, ಹಸುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ; ಮಹಿಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ, ಪುರುಷನು ಪುನಃ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳನ್ನು—ಪತಿ, ಮಗ, ಮನೆ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ—ಮೃತ್ಯುವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಹೇಗೆ ಚಿತ್ತಾರಿಯ ಹಾಡು ಜಿಂಕೆಗೆ ಮೃತ್ಯುವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದಿಂದ, ಪುರುಷನು ಲೋಕದಿಂದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜೀವನದ ದೇಹವು ಪಂಚಭೂತ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಅವುಗಳು ವಿಲೀನವಾದಾಗ ಮೃತ್ಯು, ಅವುಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾದಾಗ ಜನ್ಮ. ವಸ್ತುವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಧನ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಳೆದುಹೋದಾಗ, ಅದನ್ನು ವಿಲಯ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ವಸ್ತುಗಳ ಗ್ರಹಣದಿಂದ “ನಾನು” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಜನನ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೆಗಲು ಅಥವಾ ಅದರ ಅಂಗಗಳು ದೃಷ್ಟಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ದೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿಯು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ; ಎರಡೂ ಅಸಮರ್ಥವಾದಾಗ, ದೃಷ್ಟಿಯು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಯಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ದಯೆ ಅಥವಾ ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಆತ್ಮದ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಅಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯೋಗ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಶುಕದೇವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಗೋಪಿಯರು, ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅಳುತ್ತಾ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ನಂತರ, ಹರಿ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಕಮಲಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರ ನಡುವೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು—ಅವನ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕಾಮದೇವನೂ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಮರಳಿ ಕಂಡ ಗೋಪಿಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹರ್ಷವು ಅರಳಿತು; ಎಲ್ಲರೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದರು, ಜೀವವೇ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಂತೆ. ಒಬ್ಬಳು ಗೋಪಿಯು ಹರಿಯ ಕಮಲದ ಕೈಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಚಂದನದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾದ ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲಿಗೆ ಇಟ್ಟಳು. ಒಬ್ಬಳು ಸೊಗಸಾದ ಗೋಪಿಯು, ಕೃಷ್ಣನು嚼 ಮಾಡಿದ ಪಾನನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಹಾತೊರೆತದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವನ ಕಮಲಪಾದವನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಒಬ್ಬಳು, ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಸೊಗಸಾಗಿ, ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಕಟಾಕ್ಷ ಮಾಡಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾಗಿದ್ದಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಿಟುಕಿಸದೆ, ಅವನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ಆವರಿಸಿ, ರೋಮಾಂಚಿತ ದೇಹದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು—ಯೋಗಿಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ, ಕೇಶವನನ್ನು ಕಂಡು, ಪರಮ ಹರ್ಷದ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು; ವಿಭಿನ್ನದ ವೇದನೆ ತೊರೆಯಿದರು, ಹೇಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.