ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಚಾಕ್ಷುಷ ಮಾನ್ವಂತರದ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕಾಲಚಕ್ರ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೈವಬಲದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ದಕ್ಷನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನು ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಿಂಚಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಅವನು “ದಕ್ಷ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದವು. ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಪರಮಾತ್ಮನು ಅವನನ್ನು ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನೇಮಿಸಿದನು; ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇತರರನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಇದೀಗ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನಿನ್ನ ಜನನದಿಂದ ವ್ರಜವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸದಾ ಇಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಲಿ; ಅವರ ಜೀವ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ, ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೇ ಮಹಾನ್, ಈ ಶರದ್ಕಾಲದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಕಮಲದ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಕದಿಯುತ್ತದೆ. ಕಾಮದೇವನಾದ ಪ್ರಭು, ನಾವು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರು; ವರದಾತನೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲುವುದು ಯುಕ್ತವೇನು? ನೀನು ನೀರಿನ ವಿಷದಿಂದ, ನಾಗರೂಪದ ದೈತ್ಯನಿಂದ, ಬಿರುಗಾಳಿಯಿಂದ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ, ಮಳೆಗೊಬ್ಬನ ಮಗನಿಂದ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀ. ನೀನು ಗೋಪಿಯರ ಆನಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆಂತರ್ಯಾಮಿ. ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮೇರೆಗೆ ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನೀನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀ. ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು ಈ ಸಂಸಾರದ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಕಮಲದ ಹಸ್ತಗಳು ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ; ಆ ಶುಭ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು. ವೀರನೇ, ವ್ರಜದ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಗಿಸುವವನೇ, ನಿನ್ನ ನಗುವು ನಿನ್ನ ಜನರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನೇ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಸ್ನೇಹಿತ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸು; ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು. ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರ ಪಾಪವನ್ನಾಶಮಾಡುವವನೇ, ಹಸಿರು ಮೇವು ಮೇಯುವವರ ಜೊತೆ ನಡೆಯುವವನೇ, ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸವನ್ನಾಗಿರುವವನೇ, ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಕಾಲಿಯ ನಾಗನು ತನ್ನ ಹೂಡಗಳ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸು. ನಿನ್ನ ಮಧುರವಾದ ಮಾತು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವ ಜ್ಞಾನ, ಕಮಲನೇತ್ರನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮರುಳಾಗಿಸುತ್ತದೆ; ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸು. ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಜೀವವಾಗಿದೆ; ಕವಿಗಳಿಂದ ಪುರಸ್ಕೃತವಾಗುತ್ತದೆ, ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಶುಭವೂ, ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡುವವರು ನಿಜವಾದ ದಾನಿಗಳು. ನಿನ್ನ ನಗು, ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ಆಟ, ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಶುಭಕರವಾಗಿದೆ. ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಮೋಹಕನೇ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ನೀನು ವ್ರಜವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳು ಕಲ್ಲು, ಹುಲ್ಲು, ಮೊಳಗುಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತ, ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತವೆ, ಪ್ರಿಯ. ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೀಲಿ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಕಾಡು ಹೂಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಮುಖದಿಂದ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ, ವೀರನೇ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಆರಾಧಿಸುವ ಭೂಭೂಷಣ, ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದವು, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವು; ಪ್ರಿಯ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು. ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳು, ಮಧುರವಾದ ಬಾಸುರಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತವಾದವು, ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ, ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ, ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನೂ ಮರೆಯಿಸುತ್ತವೆ; ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು. ನೀನು ಹಗಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುವಾಗ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣದವರಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೇ ಯುಗದಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾಗುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಕುಂಚಿತ ಕೂದಲು, ಸುಂದರ ಮುಖ—ಮಂದವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ, ಅವರ پلಕಗಳಿಂದ ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಗಂಡ, ಮಗ, ಕುಟುಂಬ, ಸಹೋದರ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕೊನೆಯವರಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಅಚ್ಯುತನೇ. ನಿನ್ನ ಪಥವನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಹಾಡಿನ ಮೋಹನೆಯಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಬಹುದು? ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಗುವ ಪ್ರೇಮ, ನಿನ್ನ ನಗುವ ಮುಖ, ಪ್ರೇಮದ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಕಾಂತಿ, ಶ್ರೀನಿವಾಸನೇ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ, ಮರುಳಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಮಂಗಳದ ರೂಪನೇ, ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿ, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಹೇಗಾದರೂ, ನಿನ್ನನ್ನು ಹಾರೈಸುತ್ತಿರುವವರ ಹೃದಯದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವಿರುವೆ ಎಂದಾದರೂ, ಅದು ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯಜನರ ವಿರಹದ ನೋವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಔಷಧಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಡುತ್ತೇವೆ, ಅವುಗಳ ಗಟ್ಟಿತನದ ಭಯವಿದೆ. ನೀನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಇದಕ್ಕಾಗಿನಾ? ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ನೋವು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ನೆಲೆಸಿವೆ. ಇಂತಾಗಿ, “ಗೋಪಿಕಾಗೀತ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ತ್ರೈಸ್ತ್ರಿಂಶಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ರಾಮನ ಪತ್ನಿಯರು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ವಸುದೇವನ ಪತ್ನಿಯರು, ಹರಿಯ ಪುತ್ರ媳ೆಯರು, ಪ್ರತ್ಯುಮ್ನನ ಪತ್ನಿಯರು ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು; ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದರು. ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ತುಂಬಾ ದುಃಖಗೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಪೂರ್ಣ ವಚನಗಳಿಂದ ತಾನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು, ಹತ್ಯೆಯಾದವರಿಗೂ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಹರಿ ತ್ಯಜಿಸಿದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಸಮುದ್ರ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದನು, ರಾಜನೇ, ಪ್ರಭುವಿನ ಅದ್ಭುತ ನಿವಾಸವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ಅಲ್ಲಿ, ಮಧುಸೂದನ ಪ್ರಭು ಸದಾಕಾಲ ಇದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುವವನು. ಉಳಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳೂ, ವೃದ್ಧರೂ, ಧನಂಜಯನು ಅವರನ್ನು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ವಜ್ರನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನ ಪಿತಾಮಹರು, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ವಂಶದ ಪೋಷಕರಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಮಹಾ ಪಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು. ಯಾರು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ದೇವಾಧಿದೇವ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜನ್ಮ ಹಾಗೂ ಲೀಲೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಶ್ರೀಹರಿಯ ಅವತಾರ, ವೀರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಬಾಲ್ಯಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೂ, ಅಥವಾ ಪಠಿಸಿದರೂ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇಹ, ಅಹಂಕಾರ, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕ್ರೋಧ ಹಾಗೂ ಕಾಮದಿಂದ, ಕಾಮಾತುರನು ಇತರ ಕಾಮಾತುರರ ಜೊತೆಗೆ ಕಲಹಕ್ಕಿಳಿದು, ತಾನೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪಂಚಭೌತಿಕ ದೇಹದಲ್ಲೇ, ಅಜ್ಞನಾದ ಆತ್ಮನು ‘ನಾನು’ ಹಾಗೂ ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತಾನೆ; ಈ ತಪ್ಪು ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಅವನ ಬುದ್ಧಿಯೂ ದುಷ್ಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಜೀವಿಯು ದುಷ್ಟರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಉದರ ಹಾಗೂ ಇಂದ್ರಿಯ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಪುನಃ ಆಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ಮೌನ, ಬುದ್ಧಿ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಲಜ್ಜೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಶಾಂತಿ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ, ಸಮೃದ್ಧಿ—ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ಅವುಗಳಿಲ್ಲದವರ ಸಂಗದಿಂದ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಚಂಚಲ, ಮೂಢ, ಭಂಗುರ ಮನಸ್ಸಿನವರು, ದುಷ್ಟರು, ದಯನೀಯರು, ಆಟಿಕೆಯಂತೆ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರು—ಇವರ ಸಂಗವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸಂಗದಿಂದ ಬುದ್ಧಿಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ಬಂಧನ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ, ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರ ಸಂಗದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಭ್ರಮೆ ಬರುವುದು. ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ದಕ್ಷನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮರುಳಾದನು; ಆಕೆ ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು, ಅವನು ಹರಣಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ. ಪುನಃ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಪೈಕಿ, ನನ್ನಂತಹ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು, ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಚಂಚಲವಾಗದ ಮಹರ್ಷಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಯಾರು ಸಾಧ್ಯ?