ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ ಗೋಪಿಯರು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿಷಾದದಿಂದ, “ಅಯ್ಯೋ, ಸ್ವಾಮಿ! ಪ್ರಿಯ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯವನು! ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ? ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಬಲವಂತನಾಗಿರುವವನು! ಸ್ನೇಹಿತಾ, ದಯಾಮಾಡಿ, ನಿನ್ನ ಬಡ ಸೇವಕನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಸಾನಿಧ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸು!” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯದೆ, ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಗೋಪಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಆಕೆ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಳು. ಆ ಗೋಪಿಯು, ತನ್ನ ಗರ್ವ ಮತ್ತು ಮಾಧವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಹಾಗೂ ಅವಳ ಅಪಾಯದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅವಮಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಾಗ, ಉಳಿದ ಗೋಪಿಯರು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅನಂತರ, ಗೋಪಿಯರು ಚಂದ್ರಕಾಂತಿ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅಂಧಕಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಆ ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು; ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು, ಅವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಅವರ ಆತ್ಮವೇ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅವರು ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಯಮುನಾ ದಡಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ತಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅವನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಅನಂತರ, ರಾಜನೇ, ಅವರು ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು; ಇದರಿಂದ ಪೃಥ್ವಿಯು ಬಯಲಾಗುವಂತೆ, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಸಮ್ವರ್ತಕ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆಗ, ಆ ಮರಗಳು ಸುಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಬಂದು, ಬರ್ಹಿಷ್ಮತ್ ಪುತ್ರರನ್ನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿದರು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಆದೇಶದಂತೆ, ಉಳಿದ ಮರಗಳು ಭಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನ ಪ್ರಚೇತಸರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆ ಮೇರೆಗೆ, ಪ್ರಚೇತಸರು ಮಾದಿಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು; ಆಕೆಯಿಂದ, ಭಾರೀ ಅಪರಾಧದಿಂದ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ಜನಿಸಿದರು. ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದ ಮಧ್ಯಂತರ ಬಂದಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ದಕ್ಷನು, ತನ್ನ ಇಚ್ಛಿತ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಆ ದಕ್ಷನು, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ “ದಕ್ಷ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು, ತನ್ನ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದನು. ಆ ಅನಾದಿ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಅವನನ್ನು ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು; ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು. ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ವ್ರಜವು ನಿನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಕಸಿತವಾಗಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ; ಅವರ ಜೀವನ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಿರ್ವಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ, ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಓ ಮಹೋನ್ನತವನು, ಶರತ್ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ತಮಿಳಿನ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇಮದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಬಾಧ್ಯರಲ್ಲ; ವರದಾತಾ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲುವುದು ನ್ಯಾಯವೇ? ನೀನು ನೀರಿನ ವಿಷದಿಂದ, ಹಾವು ರೂಪದ ದೆಮೋನಿನಿಂದ, ಬಿರುಗಾಳಿಯಿಂದ, ಅಡುಗೆಯು, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ, ಮಳೆಗೆದೆಯ ಮಗನಿಂದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ, ಪರಮಾತ್ಮನು, ನಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ. ನೀನು ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ. ಬ್ರಹ್ಮನ ವಿನಂತಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತಾ, ನೀನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರकटಗೊಂಡಿದ್ದೀಯ. ವೃಷ್ಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆಯು, ಭವಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದೆಯು. ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಕಮಲ ಹಸ್ತಗಳು ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು. ವೀರ, ವ್ರಜದ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು, ನಿನ್ನ ನಗು ನಿನ್ನವರ ಗರ್ವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತಾ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸು; ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸು. ಪರಮಪಾವನ, ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರ ಪಾಪವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವನು, ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುವವರ ಹಿಂತಿರುಗುವವನು, ಭಾಗ್ಯಧಾಮ, ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ನಾಗರ ಹೋಡಗಳು ಅರ್ಪಿಸಿದವು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸು. ನಿನ್ನ ಮಧುರ ಮಾತುಗಳು, ಆಕರ್ಷಕ ಪದಗಳು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಜ್ಞಾನ, ಕಮಲನೇತ್ರ, ನಮ್ಮನ್ನು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ವೀರ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸು. ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಜೀವ; ಕವಿಗಳು ಅದನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ, ಪಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇಳಿದರೆ ಶುಭ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಹರಡುವವರು ನಿಜವಾದ ದಾನಿಗಳು. ನಿನ್ನ ನಗು, ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ನಿನ್ನ ಆಟ, ಧ್ಯಾನ—all ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಮೋಹಕ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ನೀನು ವ್ರಜದಿಂದ ಹೊರಟು, ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳು ಗುಳ್ಳೆ, ಹುಲ್ಲು, ಮೊಳಗಳನ್ನು ತಾಳುತ್ತವೆ; ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು, longing-ದಿಂದ, ನಿನ್ನ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತವೆ, ಪ್ರಿಯ. ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೀಲಿ ಕೂದಲು, ಕಾಡು ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಮುಖ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನು, ವೀರ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳು, ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವವು, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಭೂಮಿಯ ಅಲಂಕಾರ, adversity-ನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ, ಶಾಂತಿ ತರುವವು; ಪ್ರಿಯ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸು. ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳು, ಮಧುರವಾದ ಬಾಸುರಿಗೆ ಚುಂಬಿತವಾಗಿರುವವು, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ, ದುಃಖವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲ passion-ಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಡುತ್ತವೆ; ವೀರ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡು. ನೀನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದಿನದ ವೇಳೆ ಸೆರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣವೇ ಯುಗವಾಗುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಕುದಿಗುಡು ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಮುಖ, dull eyes-ಗಳಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳ ತುದಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಮನೆತನ, ಪುತ್ರ, ಕುಟುಂಬ, ಸಹೋದರ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ನಾವು, ಕೊನೆಯವರು, ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಅಪರಾಜಿತಾ. ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಿನ್ನ ಹಾಡಿನಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ? ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆಯುವುದು, ನಿನ್ನ ನಗುವು, ಪ್ರೀತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ನಿನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಸೌಂದರ್ಯ, ಭಾಗ್ಯಧಾಮ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ longing-ದಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ವ್ರಜ ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಶುಭವನ್ನು ತರುವ ಅವತಾರ, ನಿನ್ನ ಸಾನಿಧ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ, ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಶುಭ ತರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯ, longing-ದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹಿಂತಿರುಗಿಸು, separation-ನಿಂದ ಬಾಧೆ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಿಯ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಡುತ್ತೇವೆ; ಅವುಗಳ ಗಟ್ಟಿತನದಿಂದ ಭಯಪಡುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಕಾರಣವೇ? ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು ಮೊಳಗಳಿಂದ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ನಿನ್ನ ಜೀವನದಿಂದ sustent-ವಾಗಿವೆ, ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂತಾಗಿ, ಈ ಅಧ್ಯಾಯ “ಗೋಪಿಯರ ಗೀತ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಭಾಗದ ದಶಮ ಸ್ಕಂಧದ ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತು ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ, ಮಹಾ ಪುರಾಣ, ಪರಮ ತ್ಯಾಗಿಗಳ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಇದಾದ ನಂತರ, ರಾಮನ ಪತ್ನಿಯರು ಅವನ ಶರೀರವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ವಸುದೇವನ ಪತ್ನಿಯರು, ಹರಿಯ ಪತ್ನಿಯರು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಪತ್ನಿಯರು ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರು; ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಏಕೀಕೃತರಾದರು. ಅರ್ಜುನನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ದೂರವಾದ ದುಃಖದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತಾಗಿ ಗೀತೆಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಮಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅರ್ಜುನನು, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ, ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ, ವಂಶವು ನಾಶವಾದವರಿಗೆ, ಶ್ರಾದ್ಧಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಹರಿ ತೊರೆದು ಹೋದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು, ರಾಜನೇ, ಸಮುದ್ರವು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿತು; ಪ್ರಭುವಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಸಸ್ಥಾನ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ, ಮಾಧುಸೂದನನು ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಟತೆಗಳು ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭವಾಗಿದೆ. ಉಳಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ವೃದ್ಧರನ್ನು ಅರ್ಜುನನು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ವಜ್ರನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮೃತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನೇ, ಅರ್ಜುನನ ಪಿತಾಮಹರು, ನಿನ್ನನ್ನು ವಂಶದ ಧಾರಕನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾ ಪಥವನ್ನು ಹತ್ತಿದರು.