ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಚ್ಯುತನು ಗೋಪಿಯರ ನಡುವೆ ಇತರರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಯರು ಆಕೆಯ ಆಳವಾದ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು ತುಂಬಾ ಅಶಾಂತಿಯಿಂದಿದ್ದರು. ಅವಳ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸದೆ ಹೋದವು—ಹಗುರವಾದ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮೊಳಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವುದರಿಂದ ಅವಳ কোমಲವಾದ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ನೋವು ಆಗಿ, ಪ್ರಿಯತಮನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಅವರು ಊಹಿಸಿದರು. “ಗೋಪಿಯರೇ ನೋಡಿ! ಇಲ್ಲಿ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿವೆ. ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲೇ, ಮಹಾತ್ಮನು ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದು ಗೋಪಿಯರು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು. ಅಲ್ಲೇ, ಪ್ರಿಯತಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡನು; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡವು. ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ, “ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯತಮನು ಅವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಅವಳ ಜಡೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಗಮನಿಸಿದರು. ಆತನು ಸ್ವತಃ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸಿ, ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದುರ್ಬಲತೆ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಇಂತಹ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಗೋಪಿಯು ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಗೋಪಿಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು: “ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನು ನನಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದು ಅವಳು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದಳು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಅವಳು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕೇಶವನಿಗೆ, “ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಕೂಡ ನಡೆಯಲಾಗದು; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು,” ಎಂದಳು. ಪ್ರಿಯತಮನು, “ನನ್ನ ಹೆಗಲಿನ ಮೇಲೆ ಏರಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದನು. ಆ ಗೋಪಿಯು ಅಳಲು ಮತ್ತು ವಿಷಾದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು. “ಹಾಯ್, ಪ್ರಭು! ಪ್ರಿಯತಮಾ! ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯಾ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ? ಬಲವಂತನಾದವನೇ! ನನ್ನ ಗೆಳೆಯಾ! ನಿನ್ನ ದಾಸಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ತೋರಿಸು!” ಎಂದು ಆಕೆ ಆಕ್ರಂದಿಸಿದಳು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನ ಪಥವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಆ ಗೋಪಿಯನ್ನು ಕಂಡರು. ಅವಳು ಪ್ರಿಯತಮನಿಂದ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಮುಗ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು, ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಂದ ನಡೆದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು—ಅವಳ ಅಹಂಕಾರ, ಮಾಧವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಅವಳ ಅವಮಾನ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರು ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ನಂತರ ಅವರು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಇರುವವರೆಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದರು. ಆದರೆ, ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮರಳಿ ಹೋದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದ್ದು, ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ನಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ, ಅವರ ಜೀವವೇ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮರೆತುಹೋದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಯಮುನಾತಟಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೂಡಿ, ಅವನ ಆಗಮನದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಆ ಗೋಪಿಯರು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನೂ ಗಾಳಿಯನ್ನೂ ಹೊರಬಿಟ್ಟರು. ಅದು ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂವರ್ತಕ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುಡುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಆ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಮರಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಬಂದು ಬರ್ಹಿಷ್ಮತ್ ಪುತ್ರರನ್ನು ಶಾಂತಪಡಿಸಿದನು. ಮತ್ತೆ, ಉಳಿದಿದ್ದ ಮರಗಳು ಭಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೇತರರಿಗೆ ಸ್ವಯಂಭುವಿನ today ಸೂಚನೆಯಂತೆ ನೀಡಿದವು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಆದೇಶದಿಂದ ಪ್ರಚೇತರರು ಆ ಮರಿಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಆಕೆಯಿಂದ, ಒಂದು ಮಹಾಪಾಪದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದ ದಕ್ಷನು ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕಾಲಚಕ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ದಕ್ಷನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೀರಿದವನು, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ‘ದಕ್ಷ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆ ಆದಿ ಪುರುಷನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಅವನನ್ನೂ ಇತರರನ್ನೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು. ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಯ ಬಳಿಕ, ಗೋಪಿಯರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು: “ನಿನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ವ್ರಜ ಭೂಮಿ ಪುನೀತವಾಗಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯತಮಾ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಲಿ; ಅವರ ಜೀವ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ, ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಮಹಾಪುರುಷ, ಹಿಮದ ಋತು ರಾತ್ರಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಚುಂಬನವು ಕಮಲದ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೂ ಕದಿಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇಮದೇಶನ, ನಾವು ನಿನ್ನ ದುಡಿಯದ ದಾಸಿಯರು; ವರದಾತ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಯಿಸುವುದು ಯುಕ್ತವೇ? ನೀನು ಜಲವಿಷದಿಂದ, ನಾಗದೈತ್ಯನಿಂದ, ಗಾಳಿಗೆ, ಮಿಂಚಿಗೆ, ಅಗ್ನಿಗೆ, ಮಳೆಯ ದೇವನ ಮಗನಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ. ನೀನು ಗೋಪಿಯರ ಆನಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಇರುವವನು. ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮೇರೆಗೆ, ನೀನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯ. ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠಾ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಿಯತಮಾ, ನಿನ್ನ ಕಮಲಹಸ್ತಗಳು ವರಪ್ರದವಾಗಿವೆ; ಅವು ನಮ್ಮ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಇರಲಿ. ವ್ರಜದ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ವೀರಾ, ನಿನ್ನ ನಗುವು ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ಗೆಳೆಯಾ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸು; ನಿನ್ನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು. ಪಾಪವಿನಾಶಕಾ, ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುವವರ ಹಿಂಬಾಲಕ, ಶ್ರೀಯ ನಿಲಯ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾಗರಾಜನ ಫಣಗಳು ಪೂಜಿಸಿದವು; ಅವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲೆಂದು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಡು. ನಿನ್ನ ಮಧುರವಾದ ಮಾತು, ಮನೋಹರವಾದ ಪದಗಳು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಕಮಲನಯನ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯ; ವೀರಾ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಯ ಅಮೃತದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸು. ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಜೀವವಾಗಿದೆ; ಕವಿಗಳು ಅದನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಶುಭ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡುವವರು ಪರಮ ದಾನಿಗಳು. ನಿನ್ನ ನಗುವು, ಪ್ರಿಯತಮಾ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ಆಟ, ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನ—ಇವೆಲ್ಲ ಶುಭಕರವಾಗಿವೆ. ಹೃದಯವನ್ನು ತಲುಪುವ ಆ ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಮೋಹಕಾ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ನೀನು ವ್ರಜದಿಂದ ಹೋಗಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳು ಕಲ್ಲು, ಹುಲ್ಲು, ಮೊಳಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರಿಯತಮಾ, ನಿನ್ನನ್ನು longitudinal ಅನುಸರಿಸುತ್ತವೆ. ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ನೀಲಿ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಹೂವಿನ ಮುಖದಿಂದ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವೀರಾ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತೀಯ. ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ವರಪ್ರದವಾಗಿವೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವು ಭೂಮಿಗೆ ಆಭರಣ, ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ, ಅವು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯತಮಾ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಡು, ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು. ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳು, ವೆಣುವಿನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮಧುರರಾಗಿವೆ, ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲ ಇತರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಡುತ್ತವೆ; ವೀರಾ, ನಮ್ಮಿಗೆ ನಿನ್ನ ತುಟಿಯ ಅಮೃತವನ್ನು ನೀಡು. ನೀನು ಹಗಲು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಭ್ರಮಿಸಿದಾಗ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಆಗದವರಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಯುಗದಂತೆ ಭಾಸಿಸುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಅಲೆಯುವ ಕೂದಲು, ಸುಂದರವಾದ ಮುಖ, ಅವನ್ನು ನೋಡುವವರಿಗೆ, ಅವರ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ, ಅದು ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪತಿಯರನ್ನು, ಪುತ್ರರನ್ನು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ಸೋದರರನ್ನು, ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾವು ಕೊನೆಯವರು, ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಅಚ್ಯುತಾ. ನಿನ್ನ ಪಥವನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಿನ್ನ ಗಾನದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ? ಆ ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುವ ಪ್ರೇಮ, ನಿನ್ನ ನಗುವ ಮುಖ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಕೀರ್ತಿ, ಶ್ರೀನಿವಾಸಾ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಶುಭದ ರೂಪವನ್ನಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯತಮಾ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಪಿಡುಗಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ದೂರವಾಗಬೇಡ; ನಿನ್ನ ಅಗಮನೆಯೇ ನಮ್ಮ ವಿಯೋಗದ ನೋವಿಗೆ ಔಷಧವಾಗಿದೆ.” ಇದರಿಂದ ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ, ಭಕ್ತಿ, ವಿಷಾದ ಮತ್ತು ಆಶಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು.