ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವೃಂದಾವನದ ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದು, ಅವು ನಂದನಂದನ ಕೃಷ್ಣನವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವಜ, ಪದ್ಮ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಯವದಾನ್ಯ ಇಂತಹ ಗುರುತುಗಳಿವೆ. ಆ ವಿಭಿನ್ನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಗೋಪಿಯರು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು. ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಲ್ಲೊಂದು, ವಧುವಿನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದರು: “ಇವು ಯಾರ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು? ನಂದನಂದನನ ಜೊತೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವೆ, ಅವರ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಗಜವಧು ಗಜನನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸುವಂತೆ.” “ನिश्चितವಾಗಿ, ಈವಳು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಗೋವಿಂದನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.” ಗೋಪಿಯರು ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಿದರು: “ಗೋವಿಂದನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳಿಂದ ಬೀಳುವ ಪುಷ್ಪಧೂಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವರ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಡುವುದರಿಂದ, ಈ ಹೂಮರುಗಳು ಮತ್ತು ಗಿಡಗಳು ಎಷ್ಟು ಧನ್ಯ.” ಆ ವಧುವಿನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಆಳವಾಗಿ ಒತ್ತಿದಂತಿವೆ, ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಗೋಪಿಯರು ಹೆಚ್ಚು ಕಳವಳಗೊಂಡರು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅಚ್ಯುತನು ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವಳ ತುಟಿಯನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅವಳ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ—ನिश्चितವಾಗಿ, ಅವಳ ಸೊಂಪಾದ ಪಾದಗಳು ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮೊಳಕೆಯಿಂದ ನೋವುಗೊಂಡು, ಅವನ ಪ್ರಿಯತಮನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. “ಗೋಪಿಯರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ ಒತ್ತಿದಂತಿವೆ—ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ, ಮಹಾತ್ಮನು ಅವಳನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಹೂಗಳನ್ನು ಆಯ್ದಿದ್ದಾನೆ.” “ಇಲ್ಲಿ, ಅವನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಆಯ್ದಿದ್ದಾನೆ; ನೋಡಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳ ಗುರುತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.” “ಇಲ್ಲಿ, ಪ್ರಿಯತಮನು ಅವಳ ಕೂದಲುಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಅವಳ ತಲೆಕೆಸರುಗಳನ್ನು ಸಜ್ಜಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ.” “ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನೂ ತೋರಿಸಿದ್ದಾನೆ.” ಹೀಗೆ ಗೋಪಿಯರು ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದರು; ಕೃಷ್ಣನು ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ವಧುವನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಆ ವಧು ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಳು: “ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನು ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.” ನಂತರ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಗರ್ವದಿಂದ, ಅವಳು ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: “ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನೀನು ಹೃದಯದಿಂದ ಇಚ್ಛಿಸುವ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.” ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, “ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಏರು,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಅತ್ತೆತ್ತೆ ಕಾಣೆಯಾಗಿದನು, ಆ ವಧು ದುಃಖದಿಂದ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು: “ಅಯ್ಯೋ, ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಪ್ರಿಯತಮಾ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀ, ಎಲ್ಲಿದ್ದೀ, ಬಲವಂತನೆ? ಸ್ನೇಹಿತಾ, ನನ್ನ ಬಡ ದಾಸಿಗೆ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ತೋರಿಸು!” ಶುಕ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನು ಹೋದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಆ ವಧು ಪ್ರಿಯನೊಂದಿಗೆ ವियोगದಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಂದ ಆ ಘಟನೆ—ಅವಳ ಗರ್ವ, ಮಾಧವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಅವಳ ಅವಮಾನ—ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ನಂತರ, ಚಂದ್ರಕಾಂತ ಬೆಳಕು ಇರುವವರೆಗೆ, ಅವರು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದರು; ಆದರೆ, ಅಂಧಕಾರವಾದಾಗ, ಗೋಪಿಯರು ವಾಪಸ್ ಹೋದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ, ಮಾತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ, ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಕರಣೆಯಲ್ಲಿ, ಅವರ ಆತ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅವರು ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಯಮುನಾ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಸೇರುವುದು, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಅವನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಆಶಿಸುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಅನಂತರ, ರಾಜನೇ, ಗೋಪಿಯರು ಕೋಪದಿಂದ, ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯುವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಯಲಗೊಳಿಸಲು, ಸಮ್ವರ್ತಕ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ, ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಗುವಂತೆ. ಆ ಮರಗಳು ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಬ್ರಹ್ಮನು ಬಂದು, ಬರ್ಹಿಷ್ಮತ್ ಪುತ್ರರನ್ನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಶಮನ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ, ಉಳಿದ ಮರಗಳು ಭಯದಿಂದ, ಸ್ವಯಂಭುವಿನ ಸೂಚನೆಯಂತೆ, ತಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಪ್ರಚೇತಸರು ಮಾಳಿಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು; ಆಕೆಗಳಿಂದ, ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ಜನನವಾಗಿದನು. ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ದಕ್ಷನು, ಪ್ರಜಾಪತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು, ತನ್ನ ಕೌಶಲದಿಂದ ‘ದಕ್ಷ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಪಡೆದನು. ಆದಿಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅವನು ಮತ್ತು ಇತರರು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ನೇಮಕಗೊಂಡರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೀಗೆ ಹಾಡಿದರು: “ವ್ರಜವು ನಿನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿಕಸಿಸುತ್ತಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಲಿ; ಅವರ ಜೀವ ನಿನ್ನಿಂದ sustent ಆಗಿದೆ, ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ.” “ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶರದ್ನಿಶಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಪದ್ಮದ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇಮದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಉಚಿತ ದಾಸರು; ವರದಾತ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲುವುದು ನಿನ್ನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವೋ?” “ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ನೀರಿನ ವಿಷದಿಂದ, ನಾಗರೂಪದ ದೈತ್ಯದಿಂದ, ಬಿರುಗಾಳಿ, ವಿದ್ಯುತ್, ಅಗ್ನಿ, ಇಂದ್ರಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ, ಪರಮಾತ್ಮ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀ.” “ನೀನು ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆನಂದವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನೀನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀ.” “ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು ಈ ಲೋಕದ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಆಶ್ರಯ; ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಹಸ್ತಗಳು ಎಲ್ಲ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತವೆ, ಅವು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು.” “ವ್ರಜದ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ವೀರ, ನಿನ್ನ ನಗು ನಿನ್ನ ಜನರ ಗರ್ವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಸ್ನೇಹಿತ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ದಾಸಿಗಳಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು, ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಪದ್ಮಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸು.” “ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವ, ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುವವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವ, ಐಶ್ವರ್ಯದ ಆಧಾರ, ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ನಾಗರ ಹುತ್ತಿನಿಂದ ಸಮರ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಅವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಡು.” “ಮಧುರವಾದ ಮಾತು, ಆಕರ್ಷಕ ಪದಗಳು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಪದ್ಮನಯನ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತೀ; ವೀರ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸು.” “ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಜೀವ; ಕವಿಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಪಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಶುಭ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡುವವರು ಧನ್ಯ.” “ನಿನ್ನ ನಗು, ಪ್ರಿಯ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ಆಟ, ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನ—all ಶುಭಕರ. ಹೃದಯವನ್ನು ತಲುಪುವ ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಮೋಹಕ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ.” “ನೀನು ವ್ರಜದಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಲು ಹೊರಡುವಾಗ, ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ಕಲ್ಲು, ಹುಲ್ಲು, ಮೊಳಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು longingದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡು, ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರಿಯ.” “ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೀಲಿ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಕಾಡುಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ಮುಖದಿಂದ, ಮೋಡಗಳ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀ; ವೀರ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತೀ.” ಹೀಗೆ, ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೋಲಾಗಿ, ಅವನಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತ, ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತ, ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು.