ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ರಾಜರ್ಷಿ ಪ್ರಾಚೀನಬರ್ಹಿ, ತನ್ನ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಕ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿದ ನಂತರ, ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಪಿಲ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವರು ಗోవಿಂದನ ಪದಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಅವರಂತೆಯೇ ಆಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಹೇ ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೆ, ಈ ಪರಮಾತ್ಮದ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ದಿವ್ಯಮುನಿ ಹಾಡಿದ್ದಾನೆ; ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರು ಅಥವಾ ಕೇಳುವವರು ಭೌತಿಕ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮುಕುಂದನ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕೀರ್ತಿ, ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ದಿವ್ಯಮುನಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದಿದೆ; ಇದನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಪರಮಪದವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಇಹ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಂಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಅದ್ಭುತ ಪರಮಾತ್ಮದ ಬೋಧನೆ, ನಾನು ಈಗ ಪಡೆದಿರುವುದು, ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತದೆ. ಶುಕ ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು: ಒಮ್ಮೆ, ಭಗವನ್ತನು ಅಚಾನಕ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ತಮ್ಮ ನಾಯಕನಿಂದ ದೂರವಾದ ಹೆಣ್ಣು ಆನೆಗಳು ಹೇಗೆ ವ್ಯಥೆಪಡುವುದೋ ಹಾಗೆ, ದುಃಖದಿಂದ ನರಳಿದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಚಲನೆ, ಪ್ರೀತಿ, ನಗು, ಕ್ರೀಡಾ ದೃಷ್ಟಿ, ಮನೋಹರ ಮಾತು, ಆನಂದಕರ ಲೀಲೆಗಳಲ್ಲೇ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಅವನ ನಡೆ-ನಗು-ಮಾತು-ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, “ನಾನು ಅವನು” ಎಂದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಕೃಷ್ಣನ ನಡೆ, ನಗು, ದೃಷ್ಟಿ, ಮಾತು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಆಟಗಳನ್ನು ತಾವು ಕೃಷ್ಣ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವನ ರೂಪದಲ್ಲೇ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಚರಿಸಿದರು. ಮರಗಳು ದೂರದಿರುವುದಾದರೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಆಕಾಶವನ್ನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಮರಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. “ಹೇ ಅಶ್ವತ್ಥ, ಪ್ಲಕ್ಷ, ನ್ಯಗ್ರೋಧ ಮರಗಳೇ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ನಗೆಯಿಂದ ಕದಡಿದ ನಂದನಂದನ ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಯೇ?” “ಹೇ ಕುರಬಕ, ಅಶೋಕ, ನಾಗ, ಪುನ್ನಾಗ, ಚಂಪಕ ಮರಗಳೇ, ಹೆಮ್ಮೆಯ ಯುವತಿಯರ ನಡುವೆ ಅವನ ನಗು ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ರಾಮನ ತಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಯೇ?” “ಹೇ ಪುಣ್ಯ ತುಲಸಿಯೇ, ಗోవಿಂದನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ನೀನು, ಜೇನುಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತಿರುವ ನೀನು, ಅಚ್ಯುತನು ನಿನ್ನಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಯೇ?” “ಹೇ ಮಾಲತಿ, ಮಲ್ಲಿಕಾ, ಜಾತಿ, ಯೂತಿಕಾ, ಮಾಧವನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಯೇ?” “ಹೇ ಚೂತ, ಪ್ರಿಯಾಲ, ಪನಸ, ಆಸನ, ಕೋವಿದ, ಜಂಬು, ಅರ್ಕ, ಬಿಲ್ವ, ಬಕುಲ, ಆಮ್ರ, ಕಡಂಬ, ನೀಪ ಮತ್ತು ಯಮುನಾ ದಡದ ಎಲ್ಲಾ ಮರಗಳೇ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿವೆ; ಕೃಷ್ಣನು ಯಾವ ದಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.” “ಹೇ ಭೂಮಿಯೇ, ನೀನು ಯಾವ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದಿ? ಕೇಶವನ ಪಾದಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಹಬ್ಬದಿಂದ ನಿನ್ನ ರೋಮಗಳು ಹಿಗ್ಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅವನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ, ಅಥವಾ ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸಿದರಿಂದ ಇದಾಗಿದ್ದೆಯೇ?” “ಅಥವಾ, ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅವನ ದೇಹ ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವಳ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಕಲೆಗೊಂಡ ಅವನ ಹಾರದ ವಾಸನೆ ಇಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತಿದೆ.” “ಅವನ ಕಮಲದ ಹಸ್ತವನ್ನು ಪ್ರಿಯೆಯ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ರಾಮನ ತಮ್ಮ, ಜೇನುಗಳು ಮತ್ತು ತುಲಸಿಯೊಂದಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಮರಗಳು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ನಮಿಸುವುದೇ?” “ಈ ಲತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವು ಮರಗಳನ್ನು ತಾವು ತೊಡೆದು ಅಲಿಂಗಿಸುತ್ತಿವೆ; ಅವನ ಹಸ್ತಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವು ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆ.” ಹೀಗೆ, ಗೋಪಿಯರು ಮಾದಕತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಅವನ ಆಟಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬಳು ಪುತನಾರಂತೆ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ಉಡಿಸಲು ಹತ್ತಿದರು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮಗುವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅವನಿಂದ ಹಗುರಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡರು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಕಾರ್ಟ್-ದೇಮನ್ ಆಗಿ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ದೆಮನ್ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣ ಪಾತ್ರದವಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಗೋವಾಲರ ವಾಸದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಕಾಲಿನಿಂದ ಎಳೆದರು. ಕೆಲವರು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಗೋವಾಲರಾಗಿ ಆಟವಾಡಿದರು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ವತ್ಸಾಸುರ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೋತರು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಬಕಾಸುರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬಳು ದೂರ ಇದ್ದವಳನ್ನು ಕರೆದು, ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ವಂಶಿ ಬಾರಿಸಿ ಆಟವಾಡಿದರು; ಉಳಿದವರು “ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬಳು ತಾನು ಕೃಷ್ಣ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು, “ನನ್ನ ಚಲನೆ ನೋಡಿ, ನಾನು ಕೃಷ್ಣ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. “ಗಾಳಿ ಅಥವಾ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಪಡಬೇಡಿ; ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು, ಒಬ್ಬಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳನ್ನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ, ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, “ದುಷ್ಟೆ, ಹೋಗು! ನಾನು ದುಷ್ಟರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲು ಜನಿಸಿದ್ದೇನೆ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. “ಹೇ ಗೋಪಗಳೇ, ಈ ಭಯಾನಕ ಅರಣ್ಯ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ! ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹೇಳಿದರು. ಒಬ್ಬಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳನ್ನು ಹಾರದಿಂದ ಉಕ್ಕಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ, “ಮಡಕೆ ಮುರಿದು, ನೆಯ್ ಕದಿದ ಮಕನನ್ನು ನಾನು ಬಂಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ!” ಎಂದರು; ಭಯದಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ಭಯವನ್ನು ನಾಟಕದಂತೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ, ಗೋಪಿಯರು ವೃಂದಾವನದ ಲತೆ ಮತ್ತು ಮರಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದರು. ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಂದನಂದನನಿಗೆ ಸೇರಿದವು; ಅವು ಧ್ವಜ, ಕಮಲ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಯವದಾನಾ ಮುಂತಾದ ಗುರುತುಗಳಿವೆ. ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಗೋಪಿಯರು ಮುಂದೆ ಹೋದರು; ಕೆಲವು ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ವಧುವಿನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು. “ಯಾರು ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು, ನಂದನಂದನನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವಳ ಭುಜವನ್ನು ಅವನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ, ಆನೆ ಹಸುವನ್ನು ಆನೆ ಎತ್ತಿದಂತೆ.” “ಈವಳು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಗೋಪಾಲನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.” “ಎಷ್ಟು ಧನ್ಯವಾದ ಲತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಿಡಗಳು, ಗೋಪಾಲನ ಕಮಲಪಾದಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದ ಪುಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿಯು ತಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಪುಡಿ.” “ಅವಳ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಆಳವಾಗಿ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅಚ್ಯುತನು ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗೋಪಿಯರ ಮಧ್ಯದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವಳ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅವಳ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮುಂದೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ—ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಯ কোমಲ ಪಾದಗಳು ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಂದ ನೋವಾಯಿತು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.” “ಗೋಪಿಯರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಆಳವಾಗಿ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ—ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಹೂಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಲು ಇಳಿಸಿದ್ದಾನೆ.” “ಇಲ್ಲಿ, ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದ್ದಾನೆ; ನೋಡಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾದಗುರುತುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿವೆ.” “ಇಲ್ಲಿ, ಪ್ರಿಯೆಯ ತಲೆಗೆ ಅವನು ಕೂದಲು ಸಜ್ಜಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಖಂಡಿತವಾಗಿ, ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಅವಳ ಜಡೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ.” “ಆತ್ಮನಿಗೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಇದರಿಂದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.” ಹೀಗೆ, ಗೋಪಿಯರು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಂಡು, ಗೊಂದಲದಿಂದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದನು...