ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವೃಂದಾವನದ ಗೋಪಿಯರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸು ಮರುಳಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಮುಖವು ಕೇಶದಿಂದ ಚುಕ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು, ಕಿವೋಲೆಯು ಚೆಲುವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತ, ಹಸಿವಿನ ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿ, ಭಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೂರ ಮಾಡುವ ಭುಜಗಳು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ವಾಸಮಾಡುವ ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಯರು ಏನೂ ಬೇಡದೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಸೇವಕರಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಾರವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಮಹಿಳೆಯೂ ಕೃಷ್ಣನ ಮಧುರವಾದ ಮಾತು, ದೈವಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಮರುಳಾಗದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಗೋವುಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಮರಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು ಕೂಡ ಕೃಷ್ಣನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರ ದರ್ಶನದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡರು. ಗೋಪಿಯರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—"ನೀವು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಕರಾದ ಆದಿ-ಭಗವಂತನಂತೆ ಪ್ರकटಿಸಿದ್ದೀರಾ. ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಕೃಷ್ಣ, ನಿಮ್ಮ ಕಮಲದ ಕೈಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ತಲೆಗೆ ಇಡಲಿ ಎಂದು ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ." ಶುಕ ಮುನಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಗೋಪಿಯರ ದೀನವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಯೋಗಿಗಳ ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಕೃಷ್ಣ, ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ, ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮುಖವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೂವಂತೆ ಹಸುರಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆಚ್ಯುತನು, ಹಸುರಿನ ಹೂವುಗಳ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಚಂದನ ಹೂಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಅವರುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಅನೇಕ ಮಹಿಳೆಯರ ನಡುವೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ಹಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ವೈಜಯಂತೀ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ವನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದನು. ಗೋಪಿಯರೊಂದಿಗೆ ನದಿಯ ದಡವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತಂಪಾದ ಮರಳು ದಡದಲ್ಲಿ, ಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ಆನಂದದಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ಆಲಿಂಗನ, ಆಟದ ಹೋರಾಟ, ಸಡಿಲವಾದ ಕಟಿಬಂಧ, ನಖಗಳ ಸ್ಪರ್ಶ, ನಗುವು, ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ನಗು—all these aroused the god of love and delighted the beautiful women of Vraja. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದ ಗೋಪಿಯರು, ತಾವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಗರ್ವಪಡಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಗರ್ವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಶವನು ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದನು, ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ, ಅವರಿಗೇ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಲು. ಇದರಿಂದ, ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ. ಈಗ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸೋಣ—ಅವನ ಹೆಸರು ಕೃಷ್ಣ; ಅವನು ವೇದಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಮಧುವನ್ನು ಹೀರುವ ಮಿಡತೆಯಂತೆ ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ಅಮೃತವನ್ನು ನೀಡಿದನು, ಜಗತ್ತಿನ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು. ಹರಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸ್ವಾಮಿ; ಅವನ ಪಾದಗಳು ಜನರಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ, ಭಯಮುಕ್ತ ಜೀವನವನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲ. ಅವನು ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಆತ್ಮ; ಅವನಿಂದ ಅಲ್ಪ ಭಯವೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ಅರಿಯುವವನು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿ, ಮತ್ತು ಆ ಜ್ಞಾನಿ—ಹರಿಯೇ ಗುರು. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: “ಮಹಾ ಪುರುಷನೇ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ನಾನು ಹೇಳುವ ಗುಪ್ತ, ನಿಶ್ಚಿತ ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ.” ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಜೀವವು, ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದವರಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಆರು ಕಾಲಗಳಿರುವ ಜೀವಗಳ ಮಧುರ ಗಾನವನ್ನು ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ; ಮುಂದೆ, ತೃಪ್ತಿಯಾಗದ ವೃಕ್ಕಗಳ ಗುಂಪು (ವಯಸ್ಸು, ಕಾಲ) ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ; ಹಿಂದಿನಿಂದ, ಬೇಟೆಯಗಾರನ ಬಾಣದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ಜಿಂಕೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ: ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಮಹಿಳೆಯರ ನಡುವೆ ಆಶ್ರಯವು ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಂತೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ; ಕಾಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣಿಕ ಆನಂದವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಒಬ್ಬನು ಸಂಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಆರು ಕಾಲಗಳ ಜೀವಗಳ ಹಾಡಿನಂತೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಮಧುರ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗಿದೆ. ಮುಂದೆ, ವಯಸ್ಸು (ಕಾಲ) ವೃಕ್ಕಗಳಂತೆ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಜೀವಿತಾವಧಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದೆ; ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಆನಂದದಲ್ಲಿ, ಅನ್ಯತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನಿಂದ, ಬೇಟೆಯಗಾರನಂತೆ ಮರಣವು ಬಾಣದಿಂದ ಹೃದಯವನ್ನು ಛಿದ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ರಾಜನೇ, ಈ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೀನು ನೋಡಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜಿಂಕೆಯ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳು, ರಥಸಾರಥಿಯಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸು. ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗ ಮತ್ತು ಗುಂಪುಗಳ ಹಾಡನ್ನು ತೊರೆದು, ಹಂಸನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದಿ, ಹಿಂತಿರುಗು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನಿದು ಕೇಳಿ, ತತ್ವವನ್ನು ಮನನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಗುರುಗಳು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಏಕೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?” “ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿನಿಂದ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶಯವು ನಿವಾರಿತವಾಗಿದೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಲುಪದ ಕಡೆಗೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೂಡ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.” “ಯಾವ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆದು, ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.” “ವೇದಜ್ಞರು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ: ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಗುಪ್ತವಾಗಿವೆ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ.” ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: “ಯಾವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.” “ಒಬ್ಬನು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವ ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋಗುವಂತೆ, ಆ ಕಾರ್ಯಗಳ ಫಲವನ್ನು, ಆ ದೇಹದಿಂದ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹದಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.” “ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ‘ನಾನು ಇದೇನೆ’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಾವನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಆ ಕಾರ್ಯಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಆಗುತ್ತದೆ.” “ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅಂದಾಜಿಸಬಹುದು; ಹಳೆಯ ದೇಹಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ಚಲನೆಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು.” “ಈ ದೇಹದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲ, ನೋಡಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿಲ್ಲ; ಆದರೂ, ಆ ರೂಪವು ಒಳಗಿನ ಅನುಭವದಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಬಹುದು.” “ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಜೀವಾತ್ಮನು ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ನೇರ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” “ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ರೂಪಗಳನ್ನು, ಭವಿಷ್ಯದ ರೂಪಗಳನ್ನು, ಹಾಗು ಇರುವುದಿಲ್ಲದ ರೂಪಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ—ನೀನು ಭಾಗ್ಯವಂತನು.” “ಇಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನೋಡದ, ಕೇಳದ ವಿಷಯಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಊಹಿಸಬೇಕು.” “ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹೋಗುತ್ತವೆ; ಎಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಮನಸ್ಸು ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಭಗವಂತನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಚಂದ್ರನ ನೆರಳಿನಂತೆ ಅಂಧಕಾರವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೆಳಕು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.” “‘ನಾನು’ ಮತ್ತು ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ, ಬುದ್ಧಿ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಗುಣಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯು ಆರಂಭವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.” “ನಿದ್ರೆ, ಮೂರ್ಚೆ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ, ಉಸಿರಿನ ವ್ಯತ್ಯಯದಿಂದ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನದ ಭಾವನೆ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ—even in death.” “ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ, ಹದಿನೊಂದು ಭಾಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಚಂದ್ರನು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ.” “ವಸ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಚಕ್ರವು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಅವು ಅಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ.” “ಈ ರೀತಿ, ಐದು ಭಾಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹವು ಮೂರು ಮತ್ತು ಹದಿನಾರು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡು, ಚೇತನದೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವುದು, ಜೀವ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.” “ಇದರಿಂದ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೇಹಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ತೊರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ಆನಂದ, ದುಃಖ, ಭಯ, ನೋವು, ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.” “ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಜೇನು ಹುಳು ಹೋಗುವುದೂ ಅಲ್ಲ, ಉಳಿಯುವುದೂ ಅಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೇಹದ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ತೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.” “ಅದೃಶ್ಯವು, ದೃಶ್ಯವು ನಾಶವಾದಂತೆ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಕನಸಿನಂತೆ, ಇದೆ; ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ವರ್ತಮಾನ—all sleep day and night.” ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ವೃಂದಾವನದ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಆತ್ಮ-ತತ್ವದ ಮಹತ್ವದ ಪಾಠಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ.