ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ರಾತ್ರಿ ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ; ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸೌಂದರ್ಯವಂತಿಯರೇ, ನೀವು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗಿರಿ; ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ತಾಯಂದಿರು, ತಂದೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಹೋದರರು ಮತ್ತು ಗಂಡರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗಿದ್ದಾರೆ; ನಿಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡಬೇಡಿ. ನೀವು ಈಗಾಗಲೇ ಈ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಂತೆ, ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವಂತೆ, ಯಮುನೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಮೊಗ್ಗುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇನ್ನೂ ವಿಳಂಬ ಮಾಡದೇ, ನಿಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಗಂಡರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿ; ಹಸುವಿನ ಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಅಳುತ್ತಿವೆ—ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ಹಸುವನ್ನು ಹಾಲು ಕುಡಿಯಿಸಿ. ಅಥವಾ, ಬಹುಶಃ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇರುವ ಆಳವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀರೋ, ಇದು ಸಹಜವೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ನನ್ನ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ಪರಮ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಗಂಡರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸುವುದು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದು. ಗಂಡನು ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದರೂ, ದುರ್ಬಾಗಿದ್ದರೂ, ವೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ, ಮೂರ್ಖನಾಗಿದ್ದರೂ, ರೋಗಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ದೀನನಾಗಿದ್ದರೂ, ಸದ್ಗುಣವನ್ನು ಬಯಸುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಾರದು. ಸತೀಸಾಧ್ವಿಯರಿಗೆ ಗಂಡನಲ್ಲದ ಪುರುಷನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮವು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೇ ಕೊಡದು; ಅದು ಅಪಕೀರ್ತಿ, ದುಃಖ, ಭಯ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಮಾತ್ರಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ನೋಡುವುದು, ಧ್ಯಾನಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಪಾಡುವುದು—ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ದೇಹಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗಿರಿ. ಈ ರೀತಿ ಗೋವಿಂದನ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಿಯರು, ಅವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಭಗ್ನವಾಗಿದ್ದು, ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದರು. ಅವರ ಮುಖಗಳನ್ನು ಒರೆದು, ಉಸಿರಾಟದಿಂದ ಬಾಯಿಗಳು ಒಣಗಿದ್ದವು, ಕಾಲಿನಿಂದ ನೆಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರು ಆಭರಣಗಳ ಕುಂಕುಮದೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿ ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಳವನ್ನು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು; ಅವರು ಮೌನವಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಾಧಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೃಷ್ಣನಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒರೆದು, ಗಂಭೀರ ಕಂಠದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಿದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ಸ್ವಾಮಿ, ಇಂತಹ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಬೇಡಿ! ಇದು ನಿಮಗೆ ತಕ್ಕದ್ದು ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಭಕ್ತರನ್ನು ಪೋಷಿಸಬೇಕು—ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸದಂತೆ, ನಮ್ಮನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸಬೇಡಿ. ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನೇ, ನೀವು ಹೆಂಗಸರು ಗಂಡ, ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಹಾಗಿರಲಿ. ಆದರೆ, ಪ್ರಭುವೇ, ನೀವೇ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ಪ್ರಿಯ, ಸನ್ನಿಹಿತ ಮತ್ತು ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ಇಡುತ್ತಾರೆ; ಗಂಡರು, ಮಕ್ಕಳು ಮುಂತಾದವರು ದುಃಖವನ್ನು ಮಾತ್ರಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪರಮೇಶ್ವರನೇ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮುರಿಯಬೇಡಿ, ಕೃಪೆಮಾಡಿ, ಕಮಲನೇತ್ರನೇ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನೀವು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಅವು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ, ಕೈಗಳು ಮನೆಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಾವು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಬಹುದು? ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬಹುದು? ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿಮ್ಮ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತ, ನಿಮ್ಮ ನಗುವು, ದೃಷ್ಟಿ, ಸಿಹಿಯಾದ ಹಾಡುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಣಿಸಿ; ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ, ನಿಮ್ಮ ವಿಯೋಗದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಸೇರುತ್ತೇವೆ. ಕಮಲನೇತ್ರನೇ, ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಸಿಗದ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಗೂ ದೊರಕಿದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ನಾವು ಬೇರೆ ಯಾರ ಮುಂದೂ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಧೂಳಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು; ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೂ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ಆ ಧೂಳನ್ನು ಬಯಸಿದಳು. ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ನಾವು ಸಹ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಧೂಳಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನೇ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆಮಾಡಿ. ನಾವು ಮನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆ ಬಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಮ್ಮ ಸುಂದರ ನಗು, ದೃಷ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿವೆ—ನಾವು ನಿಮ್ಮ ದಾಸಿಯರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು, ಕಪೋಲನ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು, ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು, ಭಯಹರಣ ಮಾಡುವ ಭುಜಗಳನ್ನು, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಏಕಮಾತ್ರ ನಿವಾಸವಾದ ನಿಮ್ಮ ವಕ್ಷಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಯನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ನಿಮ್ಮ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತು, ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಷ್ಟವಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಹಸುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮರಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು—allರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗಿರುವಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತವಾಗದು? ನೀವು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಕನಂತೆ, ಅವತರಿಸಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನೀನು, ನಮ್ಮ ಉರಿಯುವ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಕಮಲಹಸ್ತವನ್ನು ಇಡು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಅವರ ದುಃಖಭರಿತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಯೋಗೇಶ್ವರನು, ಸ್ವತಃ ಆಪ್ತಕಾಮನಾದರೂ, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದನು. ಆ ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷವನ್ನಿಟ್ಟು, ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಹೂವಿನಂತೆ ವಿಕಸಿತರಾದರು. ಅಚ್ಯುತನು, ಬಿಳಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಹೂವಿನಂತೆ ನಗುತಿದ್ದಾನೆ, ಅವರ ನಡುವೆ ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ನೂರಾರು ಹೆಂಗಸರ ನಡುವೆ, ಅವರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾ ವಿಹರಿಸಿದನು. ಗೋಪಿಯರೊಂದಿಗೆ ನದಿತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ತಂಪಾದ ಮರಳಿನ ಮೇಲೂ, ಸುಗಂಧಿತ ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸಿದನು. ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಚಾಚುವುದು, ಅಲಿಂಗನ, ಆಟದ ತೊಡಕು, ಸಡಿಲವಾದ ಕಟಿಬಂಧಗಳು, ನಖಗಳ ಸ್ಪರ್ಶ, ನಗುವು, ದೃಷ್ಟಿ, ಸಿಹಿಯಾದ ನಗು—ಇವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಮದೇವನನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ, ವ್ರಜದ ಸುಂದರಿಯರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದನು. ಇಂತಹ ಮಹಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಹೆಂಗಸರು, ತಾವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಕೇಶವನು, ಅವರನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹಿಸಲು, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿದನು. ಇಂತಿ, ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು; ಇದು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಪರಮಹಂಸರಿಗಾಗಿ ರಚಿತವಾದ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥ. ನಾನು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಕೃಷ್ಣನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಆ ಪ್ರಥಮ ಪುರುಷನು, ವೇದಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಮಧುಪ ಹೂವಿನಂತೆ ಆನಂದದಿಂದ ಸೇವಕರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿ, ಸಂಸಾರದ ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು. ಹರಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಾಧಿಪತಿ; ಅವನ ಪಾದಗಳೇ ಜನರಿಗೆ ಶರಣು—ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಯಮುಕ್ತಿಯು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅವನೇ ಪರಮ ಪ್ರಿಯ ಆತ್ಮ, ಅವನಿಂದ ಅಲ್ಪಮಾತ್ರ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವನೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿ, ಅವನಂತವನೇ ಗುರು—ಹರಿಯೇ ಸ್ವತಃ. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಈ ರೀತಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ನಾನು ಹೇಳುವ ಈ ಗುಪ್ತವಾದ, ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿ, ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದವರ ನಡುವೆ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಆರು ಕಾಲುಗಳಿರುವವರ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಾಡಿಗೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಮುಂದೆ ಇರುವ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದ ಓನಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಿಂದೆ ಬೇಟೆಗಾರನ ಬಾಣದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ಜಿಂಕೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಅರ್ಥ: ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಹೆಂಗಸರ ನಡುವೆ ಆಶ್ರಮದ ಆಶ್ರಯವು ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳದಂತೆ—ಅತಿ ಕ್ಷೀಣ. ಕಾಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಆನಂದವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸು ಸಂಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆರು ಕಾಲುಗಳಿರುವವರ ಹಾಡಿನಂತೆ, ಹೆಂಗಸರ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮುಂದೆ, ಓನಿಗಳ ಗುಂಪಿನಂತೆ, ಕಾಲವು ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಜೀವನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಮನೆಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಡುವೆ, ಬೇಟೆಗಾರನಂತೆ, ಮರಣವು ತನ್ನ ಬಾಣವನ್ನು ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ರಾಜನೇ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಾಣವಿದ್ದ ಈ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೀನು ನೋಡು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜಿಂಕೆಯ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸು, ಸಾರಥಿಯಂತೆ ಹಿಡಿದುಕೋ. ಹೆಂಗಸರ ಸಂಗ ಮತ್ತು ಗುಂಪಿನ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹಂಸಾಶ್ರಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು—ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಹಿಂತಿರುಗು. ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಪ್ರಭುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಗುರುಗಳು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಏಕೆ ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮಹಾದ್ವಂದ್ವವು ದೂರವಾಯಿತು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಲುಪದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳೂ ಮುದುಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಈ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾರ್ಯದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.