ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪುರಾಣಜನಿಯ ಪತಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ, ವಿದ್ಯರ್ಭದ ಪುತ್ರಿ ಎಂಬ ಗುರುತು, ಅಥವಾ ಈ ವೀರನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೆಂಬ ಭಾವ—all these are but illusions, created by me, explained the Swan. ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ನೀನು ಪುರುಷನನ್ನು ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಲ್ಲ. ಹಂಸಗಳು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ವೀಕ್ಷಿಸುವಂತೆ, ಈ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೂಡ ಅಸತ್ಯ. ನಾನು ನೀನು, ನೀನು ನಾನು; ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವುದೇ ಭೇದವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅಳತೆಗೇಡದ ದೋಷವನ್ನೂ ಅವರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪ ಒಂದೇ ಆದರೆ, ಎರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಅಂತರಂಗವೂ ಹಾಗೆ. ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಂಸನು ಮತ್ತೊಂದು ಹಂಸನಿಂದ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗಿ, ತನ್ನ ಮೂಲಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದನು. ಈ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವನು ಮರೆಯಾದ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದನು. ಓ ಬರ್ಹಿಷ್ಮತ್, ಇದನ್ನು ನಾನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಭಗವಂತನು ಪರೋಕ್ಷವಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶರದ್ಕಾಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಹಸಿರುಗೊಂಬೆ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದ ಭಗವಂತನು, ತನ್ನ ಯೋಗಮಾಯೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು. ಚಂದ್ರನು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ರಾಜನು, ಮೃದುವಾದ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಪೂರ್ವಾಕಾಶವನ್ನು ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಉದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ದೀರ್ಘ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಪ್ರಿಯನು ಎದುರಾಗಿ ಬಂದಂತೆ, ಚಂದ್ರನು ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಹೃದಯವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಖಂಡವಾದ ಚಂದ್ರಮಂಡಲವನ್ನು ಹೂವಿನ ಮುಖದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಕೇಸರಿ ವರ್ಣದಿಂದ ಹೊಸದಾಗಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿ, ಕಾಡು ಹಸಿವಿನ ಕುರಿಗಳಿಂದ ಸೌಂದರ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು, ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಮನಮೋಹಕವಾದ ಮಧುರಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದನು. ಆ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರೇಮದ ವ್ಯಾಕುಲತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ನೆಡಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಗಮನಿಸದೆ, ಆಲಂಕಾರಿಕವಾಗಿ ಕುಣಿಯುವ ಕಿವೋಲೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಿಯನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದರು. ಕೆಲವರು ಹಾಲು ಹಿಂಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹಾಲನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹಾಕಿದ್ದಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡದೆ, ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸದೆ ಹೊರಟರು. ಕೆಲವರು ಊಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಲು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಪತಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಸುಗಂಧವನ್ನು ಬಳಿಯುತ್ತಾ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕಣ್ಣುಗೆಲ್ಲೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಧರಿಸದೆ, ಆತುರದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಪತಿಯು, ತಂದೆ, ಸಹೋದರ, ಬಂಧುಗಳು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಗೋವಿಂದನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರನ್ನು ಯಾರೂ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ಗೋಪಿಯರು ಮನೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು, ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಮಗ್ನರಾದರು. ಪ್ರಿಯನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬೇಸರದಿಂದ, ಅವರ ದುಃಖವು ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವನ್ನು ದೂರೆಸಿತು. ಆ ಧ್ಯಾನದ ಮೂಲಕ ಅವರು ಅಚ್ಯುತನೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು. ಆನಂದದಿಂದ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳು ನಾಶವಾದವು. ಪರಮಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ಕೂಡಿದಾಗಲೇ, ಅವರ ಶರೀರದ ಗುಣಗಳ ಬಂಧನವು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ರಾಜ ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದನು: "ಓ ಮಹರ್ಷೇ, ವೃಂದಾವನದ ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪರಮ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಡಿಸಿದವರು ಹೇಗೆ ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು?" ಶುಕಮುನಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಇದನ್ನು ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೇಗೆ ದುಷ್ಟ ಶಿಶುಪಾಲನು ಕೂಡ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿದವನು ಮುಕ್ತನಾದರೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ನೆಡಿಸಿದವರು ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತರಾಗಬಾರದು?" ಜನರ ಪರಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಅವಿನಾಶಿ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ಗುಣಾತೀತನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಗುಣಗಳ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾರೇ ಸದಾ ಹರಿ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಭಯ, ಪ್ರೀತಿ, ಐಕ್ಯ ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ನೆಡಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಬೇಡ. ಈ ರೀತಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಯೋಗಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ, ಅಜನು ಕೃಷ್ಣನೇ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು, ಸುಂದರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ಸ್ವಾಗತ, ಓ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿನಿಯರೇ! ನಾನು ನಿಮಗೆ ಏನು ಸೇವೆ ಮಾಡಲಿ? ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯೆ? ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿ. ಈ ರಾತ್ರಿಯು ಭಯಾನಕವಾಗಿದೆ, ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸೊಗಸಾದ ಸೊಂಟಗಳಿರುವ ಗೋಪಿಯರೇ, ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ. ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಹೋದರರು, ಪತಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚಿಂತೆ ಉಂಟುಮಾಡಬೇಡಿ. ನೀವು ಈಗ ಈ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಡನ್ನು, ಚಂದಿರನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು, ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತೀರವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಿ. ಇನ್ನು ವಿಳಂಬ ಮಾಡದೆ, ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ. ನಿಮ್ಮ ಪತಿಗಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ, ಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ—ಹೋಗಿ ಅವರಿಗೆ ಹಾಲು ನೀಡಿ. ಅಥವಾ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೀವು ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಹಜ. ಏಕೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನನ್ನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯ ಪರಮ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಪತಿಗೆ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದು. ಪತಿ ದುಷ್ಟನಾಗಿರಬಹುದು, ದುರ್ಬಾಗಿರಬಹುದು, ವೃದ್ಧನಾಗಿರಬಹುದು, ಜಡನಾಗಿರಬಹುದು, ರೋಗಿಯಾಗಿರಬಹುದು, ದರಿದ್ರನಾಗಿರಬಹುದು—ಆದರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಪತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಾರದು. ಪತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಪುರುಷನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭೋಗಿಸುವ ಮಹಿಳೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ಸಿಗದು; ಅವಳಿಗೆ ಅಪಕೀರ್ತಿ, ತುಚ್ಛ ಫಲ, ಭಯ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿಂದನೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ನೋಡುವುದು, ಧ್ಯಾನಿಸುವುದು, ಹಾಡುವುದು—ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ದೇಹಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ." ಗೋವಿಂದನ ಈ ಗಂಭೀರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರ ಮನಸ್ಸು ಭಂಗವಾಯಿತು; ಅವರು ಆಘಾತಗೊಂಡು, ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅವರು ಮುಖವನ್ನು ಒರೆದು, ಉಸಿರಾಟದಿಂದ ಬಾಯಿಯ ಬಣ್ಣ ಹಾಳಾಗಿ, ನೆಲವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ರೇಖೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾ, ಕಂಠಭರಿತವಾಗಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಆಭರಣಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು. ಅವರು ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ನಿಂತರು. ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಕಾಗಿದ್ದವು, ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಿದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: "ದಯವಿಟ್ಟು, ಇಂತಹ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಬೇಡಿ, ಪ್ರಭು! ಇದು ನಿಮಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಭಕ್ತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಭಗವಂತನು, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಧರ್ಮವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವವನು, ಪತಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು ಮಹಿಳೆಯ ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಅದು ಸರಿ. ಆದರೂ, ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ನೀವೇ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಪ್ರಿಯನು, ಸ್ನೇಹಿತನು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸದಾ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪತಿಗಳಿಂದ, ಮಕ್ಕಳಿಂದ, ಮತ್ತಿತರರಿಂದ ದುಃಖವೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದಯೆ ಮಾಡಿ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ—ನಾವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರುವ ಆಶೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಡಿ, ಕಮಲನಯನನೇ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕೈಗಳು ಮನೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕಾಲುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ನಾವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ? ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬಹುದು? ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿಮ್ಮ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ, ನಗುವಿನಿಂದ, ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ, ಮಧುರಗೀತದಿಂದ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಈ ಪ್ರೇಮವಿರಹದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿ, ನಾವು ಈ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಸೇರುತ್ತೇವೆ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ." ಹೀಗೆ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನು, ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆತ್ಮನಿವೇದನೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು.